Kloek persoon

35 antwoorden [Laatste bericht]

Halo beste mensen,

Ik ben een pedofiel...
Dit ontdekte ik ongeveer 5 jaar geleden toen ik op de interwebs een foto van een jongetje (rond de 10 jaar ) tegen kwam en meteen verlieft werd. Ik wilde deze jongen zo graag knuffelen/zoenen. Ik werd/wordt helemaal blij van het kijken naar hem. Ik ging op den duur ook fantaseren hoe het leven zou zijn met hem. Helaas ben ik een man en heb ik dus mijn "behoefde" nodig. Dit is zo ontwikkeld dat als ik "opgewonden" ben ik naar foto's van hem kijk, zielsgelukkig wordt en "kom". Hier fantaseer ik stiekem ook hoe het zou zijn om daadwerkelijk sex met hem te hebben.

Nu is deze foto collectie van jongetjes uitgebreid naar iets van 20 liefdes en heb ik een leeftijd van boven de 20 bereikt. Gelukkig heb ik met mijzelf afgesproken nooit in mijn leven naar kinderporno te kijken of er überhaupt naar te zoeken. Dit is tot op heden gelukt. Mijn fantasieën zijn "gelukkig" genoeg.

Ik heb alleen een paar grote problemen waar ik nu niet meer mee om kan gaan.
Ik kom geen dag meer door zonder me kapot te stressen. Ik kan niet meer met mensen omgaan zonder de controle over mijn lichaam te verliezen. Ik begin dan helemaal te trillen en kan dan niet meer normaal praten. Ik kan ook helemaal niet meer omgaan met kinderen. Ik val dan helemaal stil. Ik ontwijk ze dan ook zo veel mogelijk (ook omdat ik weet dat ik een pedofiel ben). Het praten met mijn eigen familie vind ik dus al heel moeilijk. Mijn familie is redelijk groot met veel kinderen.
Voordat ik ontdekte dat ik een pedofiel was kon ik zeer goed met kinderen omgaan en had ik daar ook heel veel plezier in (als een normaal persoon). Dit ben ik helemaal kwijt. Nu ontwijk ik zoveel mogelijk aanwezigheid van kinderen en ga ik nooit meer naar verjaardagen.

Daarbij komt kijken dat ik een flinke depressie heb opgebouwd. Ik haal mijn vakken niet meer op de opleiding en denk nu eigenlijk elke dag wel waarom ik er überhaupt nog mee door wil gaan met leven. Ik ontdekte dat ik daadwerkelijk plannen aan het maken was om er een eind aan te maken. Om dit mijn familie te besparen ben ik gaan onderzoeken hoe ik hulp kan krijgen. Ik vond een artikel met de naam:
"You’re 16. You’re a Pedophile. You Don’t Want to Hurt Anyone. What Do You Do Now?" (Aanrader).
Ik ben dus niet alleen. Ook heb ik "stop it now" gebeld. Ik had hier vrij weinig aan maar wel geëindigd met een afspraak met een psychotherapeut. Dit gesprek heb ik morgen. Hopen dat dit gaat helpen. Via stop it now kwam ik op deze site terecht en heb ik al wat rond geneusd met deze post als gevolg.

Ik ben ook wat zelf therapie dingetjes gestart zoals mijn behoeftes te bevredigingen met gewone porno, alleen lukt dit niet altijd omdat ik dit (vreemd genoeg) gewoon weg smerig vind... Ook probeer ik via deze post met wat mensen in contact te komen die mij advies kunnen geven om bijvoorbeeld om te gaan met deze pedofiele gevoelens. Maar ook hoe ik weer normaal kan communiceren met mensen, familie en kinderen.

Ik hoop dat ik weer tot rust kan komen in het leven. Normaal om kan gaan met kinderen en dus ook met andere mensen en gewoon weer blij kan zijn.

Ik eindig deze post nu al met een bonkende hart en met tranen in mijn ogen van opluchting dit even kwijt te kunnen Smile

Ik hoop echt dat dat gesprek je gaat helpen. Ik wil er ook best graag met je over doorpraten hoor. Hier of via contact. Ik vind het triest dat je je zo rot voelt en misschien kan ik een beetje helpen door uit te leggen hoe ik met die problemen ben omgegaan.
Hou je hoofd helder. Je zit op de goede koers door geen KP te gaan bekijken en ook nooit kinderen zou willen misbruiken. Maar in je eigen gedachten is er veel mogelijk.
Sterkte en wellicht tot snel.

groetjes,
Julian.

Linkje naar "You’re 16. You’re a Pedophile. You Don’t Want to Hurt Anyone. What Do You Do Now?"

Welkom, Kloek Persoon!

Heb je je initialen bewust zo gekozen? Wink

Kloek Persoon schreef:

Ik haal mijn vakken niet meer op de opleiding en denk nu eigenlijk elke dag wel waarom ik er überhaupt nog mee door wil gaan met leven.

Omdat je een kloek persoon bent! Zonder gekheid. Je bent een leuke vent, als ik goed lees. Iemand die goed met kinderen overweg kan en ik vermoed ook een prima sociaal leven. Nu even niet meer, vanwege je depressie, maar besef je dit: een depressie is een tijdelijke toestand. Op gegeven moment kom je daar alleen maar wijzer uit. Niet dat je de oude wordt, want je hebt veel nieuwe dingen over jezelf geleerd. Die hebben je veranderd. Maar al je mooie kwaliteiten zijn daarom niet weg of überhaupt zelfs maar minder geworden. Gebruik je op dat moment dat wat je hebt geleerd in je voordeel, dan kom je zonder meer sterker uit je depressie.

Tot zover even de toekomst, want zover is het nog niet. Eerst nog even een depressie en een lastig vraagstuk rond acceptatie van- en leren omgaan met je pedofiele gevoelens. Fluitje van een cent, nietwaar? Alleen maar twee serieus heftige mentale vraagstukken, dat is het! Enfin, realiseer je dus dat het tijd kost om hier doorheen te komen. Dat is niet erg, dat is wat je nodig hebt. Zeker als je er ook nog een studie bij doet. Misschien kan je je tijd verdelen; hoeveel tijd per week besteed je aan studeren, aan je depressie (zowel gewoon lam op de bank hangen e.d. als actief eraan werken) en aan je pedofiele gevoelens?

Voor depressies is prima professionele hulp te vinden. Voor dat andere niet. De beste hulp die er op dat vlak bestaat is je gevoelsgenoten. Maak contact met hen, ga samen de kroeg in (of maak een strandwandeling; niet vergeten te genieten van het mooie uitzicht) en praat erover. Het is de weg die ik zelf bewandeld heb en waarvan ik heilig overtuigd ben dat het mensen als jij en ik door die moeilijke fase heen kan trekken. Vind je het lastig om zomaar met onbekenden af te spreken en je diepste geheim met hen te delen? Neem dan eens contact op met JON, een gespreksgroep waar pedofielen samenkomen en over hun gevoelens en levens praten. Je vindt JON op www.jorisoost.nl.

Ik ben nu zelf een dertiger, ben best tevreden met het leven dat ik (met wat vallen en opstaan, letterlijk en figuurlijk) heb opgebouwd en heb een tijdlang enorm veel opgetrokken met gevoelsgenoten. Dat was een mooie tijd, die mij van zoekende, niet wetende wat-ie met z'n gevoelens aanmoest-twintiger heeft veranderd in een toch redelijk zelfverzekerde dertiger, in elk geval toch op het vlak van mijn pedofiele gevoelens. Ik ga gewoon met jongens om, heb ik ook altijd gedaan, en heb daarin duidelijke grenzen qua intimiteit. Zelf zoek ik geen intimiteit op, maar jongens doen dat wel en merken dan soms dat ze die bij mij kunnen vinden. Dat ze dat merken kan ik niet voorkomen, al zou ik het willen. Maar wat ik wel kan is die intimiteit duidelijk begrenzen, daar waar de maatschappij dat ook doet. Ik doe eigenlijk net alsof de ouders erbij zijn, als dat niet zo is. Die hele periode met gevoelsgenoten heeft mijn studieprestaties geen goed gedaan. Ik ben dan ook pas op mijn 29e afgestudeerd. Niet dat ik daarom geef overigens Smile Andere prioriteiten, zegmaar Wink Aan al die contacten heb ik ook nog een paar leuke vriendschappen overgehouden trouwens. Ja, met mensen die mijn gevoelens voor jongens delen. Erg fijn!

Bedankt voor deze motivatie!!!

Vond kloek wel een mooie beschrijving Smile

Ik kan me goed herkennen in jouw verhaal. Als ik met vrienden of familie ben en het gaat inderdaad over de liefdesleven voel ik me daar behoorlijk ongemakkelijk bij. Heb me wel is waar ingeschreven bij verschillende datingsite alleen ben eigenlijk nooit verder gegaan dan inschrijven en paar simpele gesprekjes.

Het gaat een stuk beter met mij na vorige post. Ben er wat actiever over gaan denken en het iets meer gaan accepteren. Helaas heb ik niet dat gesprek gehad met de psychotherapeut (familie was thuis, wil het nog niet aan mijn ouders vertellen). Denk dat ik stop it now nog een keer bel voor een afspraak. Vind het moeilijk om voor de depressie een psychotherapeut te zoeken zonder ervaring met pedofilie, wil het namelijk hier wel over hebben.

Ik ben één keer per een les en besteed ongeveer een halve dag per week aan de leren, dit gaat meestal heel moeizaam. Blijf maar weg dromen. Ben wel al bezig met mijn afstuderen. Ben dus drie dagen per week bij een bedrijf aan mijn opdracht aan het werken. Dit gaat redelijk goed. Vind het nog steeds moeilijk met collega's te praten. Dat in ongeveer wat ik aan mijn studie besteed.
Ik luister heeeel veeeel muziek. Dit gebruik ik om mijn emoties onder controle te houden. Ik kan in huilen uitbarsten met bepaalde nummer maar kan mijzelf ook heel vrolijk maken. Het probleem is wel dat als ik me slecht voor (door wat dan ook) ik het wel een stuk erger maak omdat ik dan in mijn kamer ga liggen en een muziekje ga luisteren (gebeurt wel twee keer per week). Daarbij slaap ik slecht, dit vul ik dan ook met muziek.

Wat de pedofiele gevoelens betreft, Ik denk dagelijks wel aan leuke jongetje. Ook kijk ik wel op random momenten naar foto’s die ik verzameld heb. Dit maakt mij meestal gewoon vrolijk. Gebeurt niet vaak dat ik hier seksueel opgewonden van wordt. Ook bij het zien van kinderen op straat ben ik nog nooit seksueel opgewonden geworden. Wel is het zo dat ik paar keer per week wel zin heb in seks (masturberen) en dan kijk ik wel naar leuke jongetjes met de mooiste glimlachen. Dit eindig meestal afschuw voor mijzelf en begin meteen na te denken over van alles.

Het is dus duidelijk dat ik een dromer en een heel stil ben. houw mijzelf meestal op de achtergrond. Mijn praat skills zijn behoorlijk onderontwikkeld en ben hierbij ook nog is erg verlegen. Vind het dus erg moeilijk om zomaar met mensen contact toe zoeken (ook via internet en “anoniem”). Zit dit ook te typen met trillende armen. Probleem wat ik ook heb is dat ik het moeilijk vind zomaar iedereen te vertrouwen op deze website/persoonlijk mails. Vooral door de grote hoeveelheden privé data die ik vertel. Ik weet niet of ik hier bang voor moet zijn?

Hoi !
Ik herken wel wat van wat jij verteld . Ik hou ook veel van muziek ! Sommige liedjes raken mij echt !!! En ik voel mij ook niet helemaal op mijn gemak bij mensen thuis als er jonge kinderen bij zijn ...
Ik maak mijzelf ook vaak klaar bij plaatjes van jonge meisjes daar zal dat wel van komen !

Ik kijk dan maar van een afstandje .ggelukkig kan dat wel !

Groetjes !

Bang... denk ik niet. Voorzichtig wel, maar dat spreekt voor zich denk ik. Tot nu toe zie ik geen enkele reden in je posts om er bang voor te zijn.

Stop it Now is natuurlijk een optie, maar wel heel erg gericht op het voorkomen van kindermisbruik (en alles met kinderporno). Ik geloof niet dat daar jouw probleem ligt, toch? De anonieme tip die je kreeg over www.hulpverleningvoorpedofielen.nl zou een goede kunnen zijn. Ik ken de dame die dat heeft opgezet en vind haar erg prettig in gesprek. Volgens mij zijn de ervaringen tot nu toe (ze is nog niet zo lang bezig) ook goed. Maar JON, waar ik je een linkje naar gaf in mijn eerste reactie, lijkt me in jouw geval misschien nog wel het beste.

Nog maar even een paar geruststellingen: dagelijks aan leuke jochies denken is niet meer dan normaal. Doe ik ook. Is ook geen enkele reden om je te schamen. Jongens zijn nou eenmaal leuk Smile Mijn tip is om er gewoon van te genieten, op een verantwoorde manier natuurlijk. Dat je bij masturberen aan jongens denkt hoort bij je geaardheid. Een hetero denkt aan iemand van het andere geslacht, een homo aan iemand van hetzelfde geslacht, een pedo aan een mooi en/of leuk jongetje of meisje (of allebei). Met je fantasie doe je niemand kwaad. Je kan beter fantaseren dan kijken of doen. Is nog goed voor je hersenontwikkeling ook Smile

Zodra je je over je schaamte heen kan zetten kan pedofiel zijn best leuk zijn. Ik beleef veel mooie momenten met jongens, die moeten andere mensen allemaal missen! Wat ik wel vervelend heb gevonden is om helemaal niet op leeftijdsgenoten te vallen. Daarmee ben je toch een beetje een buitenbeentje vaak. Nu heb ik al heel veel jaren een relatie (met iemand waar ik niet op val inderdaad, maar dat is wederzijds haha), dus in praktijk is dat voor mij niet zo'n probleem meer.

Ik kan beamen dat JON heel prettig is. Je kunt hier met gevoelsgenoten praten over je gevoelens zonder dat er geoordeeld wordt. Ik ben nu circa 3 jaar bij JON, misschien niet meer zozeer om zelf hulp te krijgen maar meer om anderen hulp te geven. JON is zelfs bezig om zelf ook een schil van hulpverleners rond zich heen te krijgen. Mocht het tijdens de gesprekken blijken dat de problemen toch te groot zijn om met zelfhulp op te lossen dan kan er doorverwezen worden naar de professionele hulpverlening. En dan dus hulpverleners die niet veroordelen zijn.

Ik heb een mailtje gestuurd naar JORis om me aan te melden.
Hopen dat ik weer los kan komen onder de mensheid ^^

Als ik het zo lees op de forum zal Stop It Now mij dus niet echt helpen. Ik heb vrij veel controle over mijzelf. Ben dus niet zo zeer bang dat ik een kind ga mishandelen. Ook omdat ik daarvoor teveel van ze houw en geen KP ondersteun.
Ik zoek dus vooral iets om over mijn depressie te komen en weer normaal met kinderen of überhaupt mensen om te gaan. Weer kunnen praten en weer naar buiten durven. Hopen dat praten bij JORis gaat helpen.

Zitten hier trouwens kosten aan verbonden (nog steeds een arme student)?

Smile

Nee hoor zitten in principe geen kosten aan. Wel een vrijwillige bijdrage voor het eten en eventueel een bijdrage voor de groep. Wij moeten ons zelfstandige bedruipen zeg maar en er worden toch kosten gemaakt. Zo worden bijvoorbeeld ook mensen thuis opgezocht en dit brengt reiskosten met zich mee. En ook als mensen reiskosten niet kunnen betalen is er de mogelijkheid om dit vergoed te krijgen.

Nou misschien zie ik je binnenkort wel een keer bij de groep.

Mocht je nog meer willen weten dan mag je me eventueel ook wel een privébericht sturen hoor.

Misschien is dit iets voor je?: www.hulpverleningvoorpedofielen.nl

Denken men dat het gaat helpen aan mijn ouders te vertellen dat ik een pedofilie ben??
Mijn ouders gaan dit wel accepteren alleen gaan ze het (vooral mijn moeder) zelf ook moeilijk vinden, emotioneel.
(heb eigenlijk al het vermoeden dat ze iets vermoeden in die richting).
Het enigste wat ik moet doen is dus goed uitleggen wat pedofilie nou eigenlijk is. Ook moet ik ze uitleggen hoe ze zelf onderzoek hiernaar kunnen doen of zelf hulpverlening kunnen zoeken.
Ik wil eigenlijk mijn ouders niet met mijn problemen opzadelen. Ze hebben het druk genoeg met hun eigen leven.
Ook hebben mij ouders de neiging gebeurtenissen en persoonlijke dingen over mij door te vertellen aan mijn familie, oma.
De kan is dus zijn dat iedereen in mijn familie het te weten komt. Gezien de hoeveelheid kinder in mijn familie en de onbegrip wil ik echt niet dat zij het te weten komen....

Zijn er mensen hier die het hun ouders verteld hebben?? en hoe ging dit? waar moet ik rekening mee houden als ik dit doe??

Ik heb het aan mijn ouders verteld. Vond ik erg moeilijk maar voor mij kon het niet langer om het geheim te houden. Wat mij het meest bij gebleven is is de eerste reactie van mijn vader. Zijn reactie was 'ach jongen dit brengt ons toch alleen maar dichter bij elkaar'. Ik heb er heel veel met ze over gesproken en heel veel erover uitgelegd. Ik denk dat ze het nu wel redelijk snappen hoe het in elkaar zit, maar echt helemaal begrijpen zullen ze het nooit.

Het heeft mij wel zo ver gebracht dat we ook daadwerkelijk dichter tot elkaar zijn gegroeid. Ik heb er dus nooit spijt van gehad. En ik hoef mij dus ook nooit meer druk te maken over bijvoorbeeld de opmerkingen van waneer ik nou een een vriendin krijg Smile.

Maar ik ken het ook anders. Ik sprak met een andere jongen die het ook verteld heeft aan zijn ouders die kunnen het dus totaal niet accepteren. Die jongen heeft herwaardering heel erg moeilijk mee. Kan me ook heel goed voorstellen hoe dat moet voelen.

Dus of je het moet vertellen ga ik je niet zeggen. Dat moet je voor jezelf uitmaken. Maar ik geloof zeker dat als je ouders van je houden dan zullen ze ook van je houden om wie je bent.

Succes en sterkte ermee.

Mijn excuses als dit raar is omdat ik me hier nog niet heb voorgesteld.

Persoonlijk denk ik dat er twee soorten zijn van 'pedofilie'. Laat ik gewoon maar zeggen natuurlijk en onnatuurlijke. Dat is net zoals met gewone relaties tussen bijv. volwassenen. Veel van de relaties die mensen hebben vind ik raar, vreemd, omdat er bijvoorbeeld zoveel geslijm en ophemelen van elkaar in voor komt. Zodra mensen boyfriend en girlfriend zijn kan er opeens niets kwaads meer over elkaar worden gezegd en krijg je dat hele gedoe zoals dat een meisje haar vriendje op je af stuurt als je ook maar interesse toont. De hele romantische relatie zoals we die kennen en idealiseren is in mijn ogen vaak corrupt en vaak kun je niet eens zeggen dat het meisje echt het meisje is van de jongen; maar ze zijn bij elkaar uit zekerheidsredenen of omdat het meisje een toekomst wil. Wat hetzelfde is natuurlijk. Zoveel van de dynamiek van 'romantische' relaties vind ik erg akelig.... dat ik mij überhaupt meer ben gaan richten op jongeren omdat jongeren vaak nog niet te veel verzeild zijn geraakt in die onzin.

Tegelijkertijd kun je bij 'pedofilie' ook (in mijn ogen) ten prooi vallen aan dezelfde soort gevoelens. Ik zag van de week een filmpje over een veroordeelde vrouw in de VS waarvan een telefoongesprek was opgenomen met een jongen van ik geloof 11. De vrouw bleef maar herhalen "I love you so much" en ik denk dan, dat is helemaal niet zo. Dat kunnen misschien een soort van moedergevoelens zijn ook, maar volgens mij zijn ze niet echt en is het een soort van infatuatie. Niet dat ik jou hiermee nu wil beledigen.

Ik heb het nu alleen over die vrouw en wat ik hoorde in dat telefoongesprek. Niet dat ik persé de relatie af zou keuren, maar voor mijzelf, wel de mate van 'verliefd zijn'. Ik hoop dat dat geen mensen kwetst hier.

Persoonlijk denk ik niet dat jij "een pedofiel" "bent". Het kan natuurlijk heel goed dat je een emotionele behoefte zou hebben die gedekt wordt door dat soort 'kinderen'. Of zelfs gewoon een seksuele behoefte. Het lastigste vind ik er aan dat voor jou de sociale omgang ook zo verstoord is terwijl het misschien niet zo hoeft in die extreme mate?

Maar mócht je een bepaalde mate van infatuatie hebben op dit moment, en wat is er nou precies raar aan seks met of gevoelens voor tieners(???). In een redelijk deel van Europa ligt de leeftijd op 14 of 15. Met name Zuid- en Oost-Europa schijnen nogal wat landen te kennen waar de leeftijd zeker onder de 15 ligt, zo ongeveer. Kwa wettelijk toegestane leeftijd.

Dan kan het een vorm van verliefdheid zijn, wellicht, die verder geheel vergelijkbaar is met een verliefdheid die andere mensen meemaken. Dus dat is één. Aantrekking tot en verliefdheid voor of tot, zijn eigenlijk twee verschillende dingen. Het lijkt mij dat je op dit moment het meeste last hebt van dat laatste. En daar ben je natuurlijk niet de enige in omdat mensen in het algemeen dat soort gevoelens ervaren en daar misschien ook veel last van hebben.

Een meisje dat verliefd op je is durft bijv. niet eens tegen je te praten, zo verlegen wordt ze er van. En dat vindt ze dan niet leuk! Is maar een klein stukje ervaring van mijn kant. Ze vond dat echt niet leuk dat meisje van me.

En dan heb ik het over iemand die toen 19 was en ik was 22 ofzo.

Dus enerzijds wil ik zeggen dat het verliefd zijn voor de meeste mensen nogal verstorend en disfunctioneel is en daarin ben je dus absoluut geen uitzondering in dezen. Dus dat is alvast punt één.

Daarnaast kan ik niks zeggen over aantrekking tot jongens, jongetjes of mannen, als man, want daar ervaar ik niet bijzonder veel van. Maar ik vind niet dat je je hoeft te schamen voor de basale aantrekking.

Men doet in deze wereld alsof kinderen totaal seksloos zijn. Af en toe hoor je een 'normaal' iemand zeggen dat zijn of haar dochter bijv. met zichzelf seksueel actief is. Er zijn kinderen zo jong als 9 die seks met elkaar hebben. Er is zelfs een geval bekend (zo schijnt in elk geval) van een 5-jarig meisje wat seks had met een 2-jarige jongen. De lerares of 'heks' die dat ontdekte dwong die twee om de daad te herhalen zodat ze het aan hun ouders kon laten zien. Helaas had ze in haar verontwaardiging en haat niet door dat ze er zelf de cel voor in zou gaan......

Persoonlijk was ik op die leeftijd geïntereseerd in die leeftijd en dat is gewoon nooit veranderd. Ik denk dat de meeste mensen zo hypocriet zijn als maar kan en gewoon hun gevoelens dichttimmeren omdat dat van ze verwacht wordt. Maar dat daargelaten.

Ik zou gewoon zeggen dat de verliefdheid is waar je last van hebt, en de rest.... dat is waar iedereen mee worstelt die iemand leuk vindt die toevallig onder de grens valt wat in zijn eigen land wordt toegestaan. Het is allemaal gewoon niet zo heel bijzonder wat dat betreft.

Alleen de verliefdheid is het bijzondere maar ook het vervelend. Dat daargelaten, je laatste vraag hier in dit topic:

Moet je het je ouders vertellen?

Wel mijn pa weet al dat ik meisjes van 15 leuk vind, mijn moeder geloof ik ook, ik schaam me er nauwelijks voor, sommige mensen vinden mij ziek, maar wat je ziek vindt is maar net waar je mee opgegroeid bent. Een heleboel mensen proberen mij te veranderen of te fixen, en sommigen (eigenlijk allemaal) zijn zo hypocriet dat ze het zelf ondertussen wel doen of gedaan hebben, of zouden doen zodra ze de kans kregen.

Dan heb je zo'n gozer die zegt dat ik niet achter 16-jarige meisjes aan moet gaan en dan later zegt ie dat ie er een gezoend heeft. Dat soort dingen. Met zo'n grijns, de smeerlap Wink.

En die heeft dan een dochter van 9 en dan zit ik hem een beetje te pesten daarmee, oh sorry ja ik zat ff naar je dochter te kijken. Dan zegt ie hee viespeuk en dan zeg ik nee eigenlijk keek ik naar die mooie ogen van je.

Maar in jou geval zou ik proberen het ... 'normale', niet bewogene, het rustige, het kalme, het voor de hand liggende. Focus je daar op.

Ik snap heel goed dat je kinderen wilt kunnen ontwijken. Dat heb ik ook wel gehad. Maar eigenlijk niet meer. Ik was banger voor mezelf toen dan nu. Ik heb het meer geaccepteerd en sta sterker in mezelf. Ik geloof meer in mezelf, en ik zou nu niet meer dezelfde angst of onzekerheid voelen die ik toen had. Wat dat betekent is dat je geen gekke dingen hoeft te doen. Je hebt alleen te maken met volwassenen die mogelijk alles afkraken wat je tegen ze zegt. Er is geen ramp, er is in het algemeen geen urgentie. Er is geen paniek. Ouders die jou mogen en je zien zoals je bent, zijn over het algemeen een stuk milder dan degenen die alleen maar uit een stereotyp spreken of handelen.

Ik verberg mijn interesse voor kinderen eigenlijk nauwelijks, maar mensen merken er ook nauwelijks iets boeiends aan op. Tuurlijk heb ik te maken met dat ik niet zomaar een 14-jarig meisje 'mag' aanspreken, noch mag dat meisje tegen mij zeggen wat ze zou willen.

Ik spreek het wel uit, en kan erover in discussie gaan met zo iemand, met een ouder bijvoorbeeld. En ze weet dan bijvoorbeeld dat ik op 14-jarigen val, dat heb ik gezegd, haar dochter is 14 jaar, ik vind haar niet boeiend aantrekkelijk, maar dan praten we toch over die dochter. En ik spreek toch die dochter aan waar ze bij is. En knoop een praatje met haar aan. En het boeit haar niet zo. Ook al zegt ze eerder dat ze het niet wil. Maar speels met zo'n meisje omgaan valt gewoon niet zo op tenzij je er recht op af gaat misschien.

Niet dat je daar veel mee hebt gewonnen en ik schaam me ervoor dat ik niet meer durf / doe.

Maar als je het je ouders vertelt hoef je er geen enorm ding van te maken. Voor jou is het nu een enorm ding. Je kan het ook gewoon bij een paar woorden laten.

Haal de zenuwen eruit weet je. De eerste keer dat ik het echt iemand vertelde ging dat zo. Je discussiëert, zij zegt wat ze begrijpt en niet begrijpt, jij zegt wat je angsten zijn. En je moet een keer je angsten uitspreken. Maar daarna besef je dat het eigenlijk helemaal niet zo bijzonder is en dat je je druk loopt te maken om niets.

Dus zeg het gewoon een keer in passing. Maak er geen enorm biechtproces van. Dat zou ik je nu zeggen hier, als ik dat kan en mag. Groetjes.

Ben het met je eens dat de relaties van tegenwoordig nogal vreemd zijn. Alsof vertrouwen gewoon niet meer bestaat (of ben ik dit verloren?). Ik val wel op vrouwen van mijn leeftijd, atans ik kijk er wel naar. Ik droom tot aan heden nog steeds een vrouw te kunnen vinden waar ik het gevoel van het leven kan delen en kinderen mee kan krijg. Het is wel dat als ik naar jongetjes kijk ik daar blij van wordt. Er zit gewoon wat in hun gezichtjes waar ik een zwak voor heb. Wordt hier niet direct seksueel opgewonden van. Maar het kijken naar jongetjes bevorderd het masturberen wel (gebeurt allen thuis als ik alleen ben). In de buiten wereld fantaseer ik dit soort dingen nooit.

Misschien snap ik inderdaad mezelf gewoon helemaal niet meer.

Ik heb ook een gesprek gehad met de begeleider van JON praat groep (kijken of ik mee ga doen). Die heeft mij duidelijk gemaakt dat ik inderdaad bang ben voor mezelf en niet voor kinderen. Ik moet dus mijzelf "gewoon" weer onder controle krijgen en uit deze depressie schieten. Uitwijken slaat nergens op. Ik ben ook totaal niet bang dat ik een kind ga misbruiken. Dit kan ik simpel weg gewoon niet (te groot hart).
Ik ben ook van oorsprong iemand die gewoon goed overweg kan met zo'n beetje iedereen (zolang ik dit terug ontvang). Ik moet dit weer terug vinden.
Moet zeggen na alle post hier een gesprekken duur ik mensen gewoon weer aan te kijken zonder in te storten. Voel me een stuk vrolijker. Ook kan ik een stuk beter omgaan met colleges. Heb gewoon paar flinke gesprekken gehad over random dingen (en het lukt weer koffie te drinken met één arm zonder te trillen (dingen waar je op let.... Big smile )).

Heb het mijn ouders nog steeds niet verteld. het er zomaar uit gooien ook niet gelukt. het is toch een behoorlijke drempel voor mij. Wat mijn voornaamste probleem is dat ik niet weet hoe mijn vader hier op gaat reageren. Mijn moeder houdt veel van mij, ondanks dat ze het moeilijk gaat vinden hoop ik haar steun te houden. Ik weet gewoon niet hoe mijn vader hier op gaat reageren. Wat een hoge drempel met zich mee brengt.
Het is ook zo dat ik niet weet wat mijn ouders over pedofilie weten. Ik ben bang dat ze alleen het media plaatje hebben (niet echt positief dus). Ook vind ik het extreem moeilijk te vertellen dat ik momenten heb gehad dat ik niet verder wilde leven. Ik denk dat dit totaal niet het plaatje is wat mijn ouder van mij hebben. Puzzled
Misschien moet ik gewoon "perongelijk" deze webpagina open laten staan op hun tablet...

Bedankt voor de post!

Ben op het moment bezig positief over mijzelf te kunnen denken en het accepteren dat ik nou eenmaal een zwak heb voor jongetjes. Smile

Jouw verhaal komt in bepaalde lijnen overeen als mijn verhaal, en ik hoop dat ik je met mijn antwoord weer op weg kan helpen om je leven verder op te bouwen:

Ik voel me aangetrokken tot vrouwen rond mijn leeftijd, maar ook kinderen. Het beseffen is een klapper tegen je levenslust, dat had ik maar al te snel door. Het is echt rot voor jou dat het voor jou enkel kinderen zijn, daar alleen mee omgaan, kan ik je niet mee helpen. Maar met het volgende misschien wel: ik kom veel in contact met kinderen door een jeugdbeweging. Ik denk soms ook wel eens aan die kinderen daar, ookal probeer ik dit echt beperkt te houden. Ik ben namelijk ook 100% ervan overtuigd dat ik geen kind (on)gewild ga aanraken, net zoals jij. En geloof me, dat lukt aardig op de jeugdbeweging ... Ik heb het af en toe wel eens moeilijk (niet in de zin dat ik er drang naar heb, maar eerder een ongemakkelijk gevoel), maar dat gaat na enkele minuten ook weer over en dat had ik voor het beseffen ook wel eens.
Maak je dus maar geen zorgen, je beseft dat het niet kan, dus de kans dat er effectief ook iets van komt, is zeer klein neem ik aan. Ookal fantaseer je erover, je fantasie is helemaal anders tegenover de werkelijkheid. Dit komt omdat je in je fantasie nauwelijks een vorm van 'Empathie' (=medeleven) hebt. En jij hebt wel degelijk de correcte mentaliteit om over deze struikelblok te springen.

Om je verder op weg te helpen met school, ook daar heb ik ervaring mee. Ik zit momenteel in een zeer moeilijke hogere richting, heel veel mensen falen hier. Toch, voel ik hier nauwelijks problemen om hierdoor te komen. Ik ben tot het besef gekomen tijdens de examens, een zeer heftige schok in een zeer heftige periode. En hier sta ik dan, diploma binnen handbereik zonder ooit herexamens te krijgen. Dit komt omdat ik me tijdens die examens terug trok in men studies om de problemen in de 'realiteit' te vergeten op dat moment, op zich een goed plan achteraf gezien. Maar toen de examens gedaan waren, kon ik er niet meer aan ontsnappen. Dus heb ik het delicate probleem verwerkt in de vakantie na die examens. In het proces zat ondermeer erover praten met anderen, momenteel weten enkel mijn ouders het, en dat volstond bij mij voor nieuwe studiemoed, maar voornamelijk levenslust.
Ik heb zelf nog een weg te gaan, maar men leven geraakt toch wel stilaan terug op de poten.

Ik hoop dat dit je ook een beetje helpt. Het is niet gemakkelijk, maar zeker ook niet onmogelijk. Het enige wat ik hieraan nog wil toevoegen is: STERKTE!

Wauw, bedankt!!!!

Gaat de laatste tijd eigenlijk best goed. Ben het meer gaan accepteren. Maar vooral dat ik erg bezig ben met hoe ik verder wil leven (denk niet echt meer over zelfmoord meer). Heb nog wel is mijn down momenten. heb laatst "into the wild" gekeken, "foutje" deze film heeft me helemaal kapot gemaakt die avond. maar goed... Zit nu onder het genot van Chris Rea dit met alle vrolijkheid dit te typen Tongue
Praten op deze forum help dus veel voor mij.

ik wordt ook wel verlieft op vrouwen van mijn leeftijd, Dit is wel een enkele, val meer op jongetjes, alleen weer niet op mannen van mijn leeftijd...
Dus ik hoop nog een vriendin te vinden om het leven mee te delen en te genieten. Smile
Dit zal ook mij volledig over de depressie zetten denk ik. of te wel, DATEN! (al wordt het "praten" weer lastig voor mij..).

heb inderdaad veel van mij opleiding ook al gehaald en zit in mijn laatste fase. Ik zit alleen met mijn afstuderen bij een erg niet motiverende bedrijf en mijn begeleider is alleen maar ziek of "smoesje dit smoesje dat". Dus daar heb ik ook niks aan. Zit dus maar een beetje mijn eigen idee uit te werken. Ook gaat het leren van mijn laatste paar vakken ook erg moeizaam. Heb afgelopen semester twee tentamen gemaakt waarvan ik er één heb gefaald. plus dat ik de praktijk niet heb gemaakt. ik moet dus deze volgen jaar opnieuw doen. en hoe vertel je dit je ouders....
moet dus ergens mijn motivatie weer terug vinden......
zit dus vooral met het afstuderen te "kloten".
ben ondertussen ook weer een nieuwe semester begonnen. Hoop dus hier nu wel mijn vakken te halen.

Ik denk dat het alle beste wat ik nu kan doen is met mijn ouders praten. ze houden heel veel van mij, ze zullen me niet in de steek laten. Het gaat alleen een grote schok voor ze zijn als ik bijvoorbeeld vertel dat ik poging heb gedaan me leven te beëindigen en natuurlijk het pedofilie gedeelte. ik moet dus hier het moment voor zoeken. ergens op een rustige vrijdag avond.

ik weet niet zeker of ik mee ga doen met de JON (JORis, een van die twee) praat groepen. ik moet hiervoor teveel anonimiteit weggeven. Dit is precies waar ik bang voor ben. zijn genoeg mensen daar buiten die actief bezig zijn met het leven zuur maken van een pedofilie....
Denk hier nog over na, denk dat het praten met mijn ouders al veel gaat helpen.

ik waardeer jullie steun en motivatie heel veel!!!!!!
voel me een stuk beter. Smile

In het begin bij JON praat je alleen met een leider van de groep. Dus hij zal het alleen weten. En pas als jij er aan toe bent kom je in de groep. Ik zit nu zo''n 3 jaar bij de groep en geen enkel probleem gehad.

Hey Kloek persoon,

Heb je een persoonlijk berichtje gestuurd.

Groet,
Tjerk

Hoi Kloek persoon,

Je twijfelt over deelname aan JON. Ik kan mij dat goed voor stellen. Je anonimiteit opgeven is best een hobbel.
Maarrrr....ik weet ook hoe fantastisch het kan zijn om met gevoelsgenoten te praten. Dat kan enorm opluchten, het maakt dat je je geaardheid in rap tempo leert accepteren. Het horen van de verhalen van anderen, het samen lachen om je eigen situatie, je eigen denkbeelden eens op je gemak toetsen zonder dat men je direct als persoon aanvalt, samen verhalen delen....ik wil alleen maar zeggen: onderschat niet de kracht van praten met andere pedofielen.

Ik spreek uit ervaring. Iedere maand was er een inloopavond georganiseerd door de NVSH. Drie a vier maanden reed ik er heen en keerde ik vlak voor de deur weer om. Ik durfde niet naar binnen. Want dan zou iedereen weten dat ik pedofiel zou zijn. Om eerlijk te zijn vreesde ik dat ik de enige zou zijn en dat de zaal vol zou zitten met witte dokterjassen. "Zo...komt u maar eens even zitten."
Uiteindelijk heb ik alle moed verzameld die in mij zat en ben naar binnen gegaan. Het was een enorme opluchting. Pedofielen in alle soorten en maten. Eén is echt een goede vriend van me geworden. Ik kon er zijn zonder mijzelf te moeten verklaren. Iedereen begreep mijn gevoelens. Dat was echt een heerlijk gevoel.

Enfin...ik wil je maar zeggen: wijs zo'n deelname aan JON niet te snel af. Contact met gevoelsgenoten kan echt heel bevrijdend en helend werken.

Sterkte met alles...uiteraard ben je ook altijd welkom hier. We lezen graag je ervaringen.

Ik weet het niet zeker maar volgens mij heeft hij zich al aangemeld. Tenminste de gespreksleider had het de laatste keer over een nieuw persoon die zich aangemeld had en die ook zijn verhaal hier op p.nl had neergezet. Maar goed dat kan hij zelf het beste bevestigen natuurlijk.

Heb me aangemeld Smile
Hoop de eerstvolgende bijeenkomst aanwezig te kunnen zijn.
Moet dit wel kunnen met de agendas (thuis tussen uit glippen zonder al te veel opvallen).

Hartstikke mooi. Bij oost of west? Ik zit zelf bij oost.

Ik kom de eerstvolgende bijeenkomst bij oost.

Hoop hier wat opluchting te vinden. Ben twee weken behoorlijk ziek geweest en nu ik weer beter ben heb ik weer alle hoop in mijn toekomst verloren. Heb er steeds meer moeite mee het te accepteren Sad
Gaat ook weer belachelijk slecht met school. Heb natuurlijk veel gemist met het ziek zijn. Waardoor ik er meteen weer met de pet naar gooi. Heb hierdoor ook een tentamen moeten missen :/

Wordt gewoon beetje moe van mijzelf.

Ik zit ook bij oost. Alleen jammer dat ik deze keer niet bij kan zijn. Ik had je graag leren kennen. Maar goed dat komt de volgende keer wel.

Ik weet zeker dat je hier baat bij gaat hebben. Het heeft mij in ieder geval veel geholpen. Het accepteren van jezelf heeft gewoon veel tijd nodig. Wat betreft mij pedofiele gevoelens heb ik mijzelf wel volledig geaccepteerd. Maar er zijn nog veel meer andere dingen die ik nog niet van mezelf heb kunnen accepteren. Ook daar is de zelfhulpgroep goed voor. Je kunt er gewoon alles vertellen zonder dat er over geoordeeld wordt.

Dat je moe van jezelf wordt dat ken ik ook hoor. Maar dat komt wel weer goed. Probeer zoveel mogelijk de dinegen positief te bekijken hoe moeilijk dat soms ook is.

En voor nu wil ik je sterkte wensen met school.

Hey JP,

Ik had je een persoonlijk bericht gestuurd, weet niet of je deze ontvangen hebt.
Veel van de vragen kun je overigens negeren gezien ik bij de laatste bijeenkomst in oost was.
Vroeg me gewoon af of je het berichtje ontvangen had ^^

Hoi JP,

Hier nog één. Heb je een berichtje gestuurd, maar vraag me af of je het ontvangen hebt. Kom je op de lijn zodra je dit gelezen hebt? Er zitten mensen op je te wachten Smile

Groet,
Ben

Hoi Kloek persoon en Ben,

Sorry, normaal krijg ik een berichtje als ik nieuwe mail heb maar dat is niet gebeurd. Ik heb inderdaad jullie mails ontvangen.

Ben ik kom hier n og op terug.

Kloek persoon waren er eventueel vragen die je nog wel beantwoord wilt hebben? Mail me dat dan og even. Ik hoop je in ieder geval de volgende keer wel te zien. Als je er dan bent natuurlijk.

Geen vragen Smile

Ik ga eerst volgende bijeenkomst van west bijwonen. Ik weet alleen niet of ik dan nog naar oost kom
i.v.m. reistijd en ik moet helaas melden dit eigenlijk erg slecht tegen roken kan. Dit gebeurt daar nogal en binnen. :/
Hoop dat dit minder is bij West.

Hoop je nog is te ontmoeten ^^

Kloek

Ja er wordt inderdaad nogal wat gerookt daar. Ik denk dat het in west wel wat anders zal zijn. Er verwacht eigenlijk niet dat daar gerookt maar worden.

Ja wie weet ontmoeren we elkaar nog wel een keer. Onze wereld is dat dat betreft niet zo heel groot.

JP schreef:

Ja er wordt inderdaad nogal wat gerookt daar.

Zonde dat dat gebeurt. Voor sommige mensen vormt dat immers een onoverkomelijke (fysieke) drempel.

Kloek persoon schreef:

Voordat ik ontdekte dat ik een pedofiel was kon ik zeer goed met kinderen omgaan en had ik daar ook heel veel plezier in (als een normaal persoon). Dit ben ik helemaal kwijt.

Hier wil ik graag nog even op inhaken. Dit was iets uit je eerste coming out verhaal hier en ik denk dat het een kernpunt is.

Je omschrijft het als "Ik heb ontdekt dat ik een pedofiel ben" maar zou het je ook niet kunnen zien als "ik heb ontdekt dat ik pedofiele gevoelens heb en dat die bij me horen"?

Ik geloof zelf niet dat een normaal persoon bestaat, trouwens. Iedereen zit weer anders in elkaar en wat de een normaal noemt vindt een ander juist abnormaal.

Het kan heel goed zijn dat je al gauw of op iets langere termijn een weg vindt om weer gewoon goed en met plezier met kinderen om te gaan. Daar willen we je hier en bij JORis ook graag bij helpen. Die pedofiele gevoelens hoeven daarbij echt niet in de weg te zitten, als je er maar goed mee om kunt gaan. Een knipoog naar jezelf ("zo ben ik nu eenmaal") en een knipoog naar elkaar ("zo zitten wij nu eenmaal in elkaar") kunnen het ook allemaal wat gemakkelijker maken.

Ik wil ook nog iets zeggen over je behoefte aan het vinden van een levenspartner, zodat je niet als alleenstaande het verdere leven door hoeft. Misschien dat je ook eens kunt overwegen of het iets voor jou zou zijn je aan te sluiten bij een woongroep, al of niet als tussenfase naar een andere samenlevingsvorm die je daarna misschien vindt en die je nog gelukkiger maakt. In woongroepen kunnen ook ouders en hun kinderen een plaats hebben en dan is het natuurlijk heel belangrijk goed na te denken en ook goed af te spreken hoe jullie daarmee om gaan. Het is maar een idee hoor. Het kan ook zijn dat dit in jouw geval nog iets te gecompliceerd is of niet goed aansluit bij je eigen wensen.

Ik ben in elk geval heel blij dat je belangrijke stappen hebt gezet en echte hulp gevonden hebt.

"Ik heb pedofiele gevoelens, Jongetjes zijn voor mij het mooiste leven op aarde en maken mij intens gelukkig".

Wat ik de afgelopen tijd geleed heb is dat je geen waarde moeten hechten aan labels. Ik heb mijzelf de vrijheid gegeven om te ontdekken wie ik nou eigenlijk ben. Mijn liefdes gevoel voor jongetjes is ineens 100x sterker geworden ^^ (zal wel weer minderen na verloop van tijd).

Een maandje terug had ik heel gezellig en leuk contact met de kinderen van de vriend van mijn nichtje. Had ze nog nooit eerder gezien. Gingen spelletjes spelen en hadden hele gesprekken. Op het laatst geeft de kleinste me ook nog een knuffel xD. Heb ik mijn eigen angst, contact te hebben met kinderen dus ook weer overwonnen. (ondanks een continue blozend hoofd xD).
Heb de laatste tijd veel angsten aangevochten door mijzelf er gewoon in te gooien.

Men, wat voel ik me nu goed =)

Heb inderdaad nog nooit aan woongroepen gedacht. Zeker een goed idee om een keer onderzoek naar te doen. Woon gelukkig nu nog bij mijn broertje en zus thuis. ben op het moment dus niet veel alleen. Ga zeker een kijkje nemen zodra ik (echt) op mijzelf gaan wonen.

Bedankt voor de tip!

Na het dat ik het mijn ouders heb verteld is er bij mij ook zoveel veranderd. Mijn gevoel richting jongens werd ook ineens heel veel sterker. Vooral de liefde voor jongens werd ineens heel erg sterk. Het was alsof er een kraan open werd gezet. Een kraan van liefde. Ik had zoveel liefde.

En inderdaad het zakt na verloop van tijd wel weer af. Je zit nu in een soort euforie. Dat zakt wel weer af. Tenminste bij mij wel.

Ik ben blij dat je je nu zo goed voelt. Niet om negatief te doen, maar pas wel op dat dit waarschijnlijk ook weer normaliseert en je weer in de gewone wereld terecht komt. Dit is tenminste bij mij gebeurd en dingen (psychische problemen) waarvan ik dacht geen last meer kwamen toch heel hard terug. Maar daar heb ik nu gelukkig goede hulp voor.

Kloek persoon schreef:

"Ik heb pedofiele gevoelens, Jongetjes zijn voor mij het mooiste leven op aarde en maken mij intens gelukkig".

Wow! Yes!! Big smile
Ik heb ooit ook zo'n belangrijk omkeermoment ervaren. Voor die tijd balde ik steeds mijn vuisten in vertwijfeling, elke keer als ik zo'n mooi joch voorbij zag lopen, omdat het gevoel bij mij overheerste dat het niet goed was dat ik naar zulke jongens verlangde.
Later realiseerde ik me echter dat ik me ook gewoon blij kon voelen als ik weer zo iets leuks op mijn weg tegenkwam.
Gewoon genieten van de spontaniteit en de natuurlijke openheid die zulke jochies uitstralen brengt zoveel vreugde. Daar kunnen al die moeilijk doende zeveraars nog wat van leren.

Kloek persoon schreef:

Dit is zo ontwikkeld dat als ik "opgewonden" ben ik naar foto's van hem kijk, zielsgelukkig wordt en "kom". Hier fantaseer ik stiekem ook hoe het zou zijn om daadwerkelijk sex met hem te hebben.

Nu is deze foto collectie van jongetjes uitgebreid naar iets van 20 liefdes en heb ik een leeftijd van boven de 20 bereikt. Gelukkig heb ik met mijzelf afgesproken nooit in mijn leven naar kinderporno te kijken of er überhaupt naar te zoeken. Dit is tot op heden gelukt. Mijn fantasieën zijn "gelukkig" genoeg.
[...]
Voordat ik ontdekte dat ik een pedofiel was kon ik zeer goed met kinderen omgaan en had ik daar ook heel veel plezier in (als een normaal persoon). Dit ben ik helemaal kwijt. Nu ontwijk ik zoveel mogelijk aanwezigheid van kinderen en ga ik nooit meer naar verjaardagen.

Hoi,

Het belangrijkste wat ik je mee kan geven is je er aan herinneren dat je nog steeds dezelfde persoon bent die je altijd was. Je weet dat je gevoelens voor kinderen verder gaan dan wenselijk is. Maar dat maakt je geen kindermisbruiker of anderszins een slecht persoon. Je bent nog steeds precies dezelfde Kloek persoon als je was voor dat je dit wist. Nu je dit weet van je zelf kun je er aan werken om het een plaats te geven. Ontkennen en doen alsof je geen pedofiel bent werkt niet, nochtans niet op lange termijn. Je zult zelf moeten accepteren wie en wat je bent en hoe je daar mee wilt omgaan. Op het moment dat je zelf accepteert dat je pedofiel bent en van je zelf weet dat je nooit iets met kinderen zult doen, zul je merken dat je een innerlijke rust vind. Dan hoef je jezelf niet te beroven van de leuke dingen in het leven. Omgaan met kinderen is simpelweg leuk. Zolang jij geen verborgen agenda hebt en meer wilt, of liever gezegd op meer hoopt dan acceptabel is, is er helemaal niets mis mee. Ik maak er een punt van om dagelijks een leuk “momentje” te hebben. Even stilstaan bij wat ik leuk vind aan jongens. En dat is vaak maar een kleinigheidje maar wel iets dat me een glimlach bezorgt. Twee broers die elkaar een knuffel geven, een jochie dat een leuke opmerking tegen een ander maakt, of de glimlach van een leuke jongen of soms de spontane “Hoi” van een jongen op straat. Het zijn maar kleine dingen, maar wel dingen die voor mij heel belangrijk zijn. Het zijn die kleine dingen die me in donkere tijden de kracht hebben om door te gaan met leven. Ik ben blij voor je dat je weg bent gebleven van kinderporno. Ik weet dat het idee heel verleidelijk kan zijn, maar het maakt je uiteindelijk niet gelukkig. Het verstoorde ernstig hoe ik naar kinderen keek en hoe ik in het leven stond. Ik verloor interesse in de persoonlijkheid van kinderen en concentreerde me op seks. Daarmee beroofde ik mijzelf van de simpele pleziertjes in het leven in ruil voor de lege “bevrediging” van kinderporno. Ik zet bevrediging bewust tussen aanhalingstekens daar het uiteindelijk juist helemaal geen bevrediging gaf. Het was simpelweg nooit genoeg. Ik persoonlijk vind het leven veel plezieriger zonder de eindeloze jacht naar porno. Dus veel respect van mij voor jouw keuze om weg te blijven van kinderporno.

Sterkte met je gesprek,
Alfons

"IK heb pedofiele gevoelens, Jongetjes zijn voor mij het mooiste leven op aarde en maken mij intens gelukkig"

(Heb ik op bovenstaande post ook geplaatst, staat hier ook wel mooi Tongue)

Ik ben heel blij dat ik weg ben gebleven van KP. is het wel voor mij een stuk makkelijker omdat ik Porno in het algemeen maar raar en vies vind (waarom zou KP hier anders in zijn in mijn ogen, even erg en smerig).
Verder heb ik er wel redelijk een plekje geven en ben ik weer zo open als altijd. Moet mijzelf soms wel tegenhouden bij vrienden, Als ik iets te open ben er even aan grap van maken xD

Bedankt voor de steun Laughing out loud

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.