Pedofiele gevoelens

24 antwoorden [Laatste bericht]

Hey,

Ik blijf liever anoniem om dit te zeggen.
Sinds ik ongeveer 5 jaar was, speelde ik sexuele spelletjes met een vriend van me. We waren allebei jongens. Op op het eerste zicht zag ik er geen probleem in, zeker niet op die leeftijd. Het bleef duren tot we allebei ongeveer 12 jaar waren en we contact zijn verloren. Begrijp me niet verkeerd, die 'spelletjes' vonden wij toen best plezant en ontspannend en niemand verplichte er ons toe. In tegendeel, we deden het stiekem en ik denk niet dat iemand het door had dat we het deden (niet onze ouders, vrienden, ...). De laatste keer waren we bijna betrapt, en misschien hadden onze ouders het toen door. Of misschien wisten ze dit wel langer, maar hebben ze het ons nooit verteld voor één of andere reden. Tot zo ver zag ik zelf geen probleem in deze situatie.
Maar sinds kort, ben ik tot het besef gekomen dat ik me langs een zekere kant aangetrokken voel tot kinderen. Zelf vind ik het enorm verveveld, ik ben verstandig en wijs genoeg om deze gevoelens te onderdrukken en zal dus nooit iemand kwaad aanrichten. De gevolgen zijn immers te groot voor het kind enerzijds, en voor mij anderzijds (vooral emotioneel maar ook strafrechterlijk vlak). En ik denk ook niet echt dat ik me ooit comfortabel zal voelen als ik zou doen, ik wil het ook echt gewoon niet ...
Toch vormt dit een probleem, ik ben immers actief in het jeugdwerk en geef momenteel leiding aan kinderen. Ik vind dit heel plezant om te doen (los van de gevoelens) en het vormt mijn sociaal leven grotendeels. Nogmaals, ik heb nooit een kind betast en zal dit dan ook nooit doen. Meestal heb ik zelf geen last van mijn 'pedofiele' gevoelens tijdens de activiteiten. Maar af en toe duiken er moeilijkheden tijdens de activiteien op, met name 'ongewilde erecties'. Als dit zich voordoet, ga ik meestal even alleen gaan staan of verwijder ik me even uit de groep.
Ik wil hiermee echt niet stoppen, en daar zijn meerdere redenen voor: in eerste instantie omdat ik het gewoon fijn vind om leiding te geven en me echt uitleef op de activiteiten, in tweede instantie omdat ik erg goed in de leidingsgroep zit en we echt een goede groep vrienden zijn die regelmatig wel eens uitgaan en ten derde omdat ik schrik heb voor sociaal isolement.
Ik ben ook nog steeds aangetrokken door vrouwen rond mijn leeftijd (meestal iets ouder), dus fantasietjes met kinderen heb ik ook echt niet nodig voor te mastruberen. Ook hierbij voel ik me niet comfortabel.
Mijn probleem momenteel is het feit dat ik al dagen sinds ik het besef rondloop met stress, ik weet niet hoe ik het doe ophouden. Het vertellen aan iemand uit men omgeving lijkt me geen slim plan, aangezien ik niet iemand geschikt kan vinden die wijs genoeg is om de situatie correct in te schatten. De meesten zijn te sterk bevooroordeeld. Ik hoop dat ik met deze post al wat stress van me af kan schuiven, maar alsnog doe ik een oproep voor advies. Ik zit immers nog met enkele vragen:
1. Voel ik me aangetrokken door kinderen vanwege de (gewilde) seksuele activiteiten op jonge leeftijd?
2. Zoja, betekent dit dat het eigelijk geen geaardheid is maar eerder een 'trauma' en dus geneesbaar is?
3. Zou ik een therapeut / psycholoog contacteren om me verder te helpen?
4. Is er medicatie om de storende erecties tijdens de activiteiten tegen te houden?

Alvast bedankt voor het lezen, ik hoop dat dit al een zekere opluchting oplevert.
anoniem

Hoi Anoniem,

Allereerst welkom hier op het forum.

Ja, ik kan mij voorstellen dat je in de stress zit. Het is niet eenvoudig voor iemand van 18 jaar om er achter te komen dat je je seksueel aangetrokken kunt voelen tot kinderen. Dat zijn gevoelens waar je niet om gevraagd hebt maar die er niettemin zijn. Dan kan het soms wel even duren hoor voordat je zelf hebt geaccepteerd dat je die gevoelens hebt. Dat gaat met ups en downs. Soms denk je: jeej...ik vind het fijn om die pedofiele gevoelens te hebben en soms denk je: had ik ze maar niet. Geef het de tijd.

Je uitgangspunt om kinderen geen kwaad te willen aanrichten lijkt mij heel gezond. Ik kan natuurlijk jouw gedrag met kinderen niet beoordelen, ik ken je immers niet, maar als algemene regel lijkt het mij niet nodig om je werk met kinderen op te geven, puur en alleen omdat je die gevoelens hebt. De manier hoe je bijvoorbeeld de ongewenste erectie oplost, lijkt mij een juiste. Bedenk dat je zelf pas 18 bent. Ja, dan ben je soms wel wat gevoeliger voor seksuele prikkeling. Mocht het je geruststellen....dat neemt met de jaren wel wat af Smile

Je bent overigens niet uniek hoor om zowel van vrouwen (van je eigen leeftijd) te houden en daarnaast ook pedofiele gevoelens te hebben. Er zijn veel meer mannen die dat hebben. Het lijkt me best handig om die dubbele geaardheid te hebben. Dan is er tenminste nog wat te kiezen. Ja toch?

Je vraagt waar die gevoelens vandaan komen. Dat is niet met zekerheid te zeggen. De laatste jaren zijn onderzoekers (Michael Seto / James Cantor) er steeds meer van overtuigd geraakt dat pedofilie a) een seksuele geaardheid is en b) is aangeboren. Dat betekent dat je vroegere escapades met je vriend niets van doen hebben met je pedofiele gevoelens van nu. Er zijn echter ook deskundigen, maar volgens mij veel minder in aantal, die zeggen dat seksuele ervaringen uit het verleden invloed hebben op je seksuele gedrag in het heden. Meestal gaat het dan over misbruikslachtoffers die zelf dader worden.

Goed dat je er voor kiest om over je gevoelens te praten hier. Velen zijn je voorgegaan, ook jonge mensen zoals jij zelf. Kom hier af en toe wat schrijven en je zult zien dat je je wat zult ontspannen. Jonge pedofielen maken hetzelfde door en de wat oudere pedofielen hier (waaronder ik), hebben al wat meer ervaring en kunnen met raad en daad bijstaan.

Dus...in antwoord op je vragen:
1) Mijn idee is van niet. Ik ga mee met de wetenschappers die stellen dat we hier te maken hebben met een onveranderbare geaardheid. Deze gevoelens zijn er nu eenmaal. Je kunt nu eenmaal niet willen wat je wilt. Aangetrokken voelen tot kinderen wil je wellicht niet, maar dat kun je niet ongedaan maken. Wees er ook niet te bang voor. Je weet uit ervaring dat het ook heel fijn kan zijn met kinderen. Zorg alleen wel dat je je grenzen blijft bewaken en daar niet te dicht bij in de buurt komt.

2) Nee dus. Sorry. De beste manier is a) te accepteren dat je die gevoelens hebt en b) te zoeken naar een manier om die in je leven een plek te geven. A) is al moeilijk genoeg, maar door er over te praten (hier of live met mensen die je vertrouwt) zul je zien dat er best een fijn leven op te bouwen is, ook met deze gevoelens. Pedofiel zijn betekent immers niet hetzelfde als kindermisbruiker. Er zijn erg veel pedofielen die in het dagelijks leven gewoon met kinderen omgaan, zonder dat dit tot seksueel misbruik leidt. Ja het is soms best een leven met uitdagingen, maar ook één met hele fijne en mooie momenten.

3) Dat kan. Als je behoefte hebt om jezelf te willen zijn, dan zijn vrienden en familie de beste oplossing. Als je je zelf wilt uiten als pedofiel of weten hoe andere pedofielen hun leven hebben opgebouwd, of gewoon je hart wilt luchten dan ben je hier aan het juiste adres. Zoek je meer professionele hulp om je gevoelens te leren accepteren dan is www.hulpverleningvoorpedofielen.nl een goed idee. Zoek je hulp omdat je je eigen gedrag niet goed vertrouwt, dan is Stop it Now een goed adres voor anonieme hulpverlening.
Bij psychologen en therapeuten, met name diegene zonder ervaring met pedofielen, wil men nog wel eens krampachtig reageren door te doen alsof je een wandelende tijdbom bent die ieder moment toch kinderen gaat misbruiken. Dus wees zorgvuldig in je keuze voor een therapeut.

4) Niet dat ik weet. Er zijn wel libido remmende middelen. Maar volgens mij is de oplossing die je hebt gevonden de juiste. Gewoon even weglopen, desnoods even naar het toilet en jezelf even de hand geven. Het lijkt me niet verstandig om in dit stadium aan de medicijnen te gaan. Tenzij je denkt dat je jezelf niet in de hand hebt. Dan adviseer ik je (zie hierboven) Stop it Now eens te bellen.

Lucht het al wat op?

Echt super bedankt voor deze snelle reactie!

Als ik het zo lees, neem ik aan dat ik in een fase van 'accepteren' zit. En hier kan misschien wel nog even overgaan, maar ik zal mijn best doen het plaats te geven. Indien ik moeilijkheden blijf ondervinden tijdens het accepteren, zal ik zeker eens overwegen Stop it Now te bellen. Het enige probleem is, ik woon momenteel niet in Nederland. Dat betekent dus dat de mogelijkheid om www.hulpverleningvoorpedofielen.nl te raadplegen ook geen optie meer is (aangezien de sessies enkel in Nederland worden gegeven).

Ten tweede zei je dat psychologen of therapeuten vaak te weinig ervaring hierover hebben en je dus een 'verkeerde' behandeling kunnen geven, iets wat ik al eerder dacht. Het is jammer, maar begrijp me niet verkeerd, ook goed om dit toch even bevestigd te krijgen. Ik denk dat ik eerder Stop it Now zal raadplegen in plaats van een psycholoog of therapeut (dank u voor deze link!).

Ook vind ik het fijn om te horen dat ik niet per se moet stoppen met wat ik doe, al denk ik niet gauw dat ik mezelf de hand tijdens een activiteit, ik denk dat ik dit zeer ongemakkelijk ga vinden.

Tot slot zou ik jou graag nog eens bedanken voor je hulp! Het was niet gemakkelijk de beslissing te maken om hierop te posten, ik betwijfelde of het wel degelijk 'veilig' was.

Vriendelijke groet,
Anoniem

Goed te horen. En graag gedaan natuurlijk.

Enige tijd geleden schreef ik (in het Engels) een speech aan 500 jonge pedofielen. Wellicht dat dat nog inspiratie voor je oplevert Smile
De speech vind je hier.

Haha...ja jezelf de hand geven daar moet dan natuurlijk wel de mogelijkheid voor zijn. Dat doe je natuurlijk ook niet te pas en te onpas. Ik heb het wel eens gedaan hoor. Dan merkte ik dat ik te opgewonden was en dat dat mijn eigen gedrag dwars zat. Toen ben ik maar even naar het toilet gegaan. De spanning was daarna verdwenen en dat verbeterde mijn prestaties aanzienlijk.

Goed dat je je over je eigen bedenkingen en angsten heen hebt gezet en hier hebt gepost. Er over praten / schrijven kan wel degelijk opluchten. Eindelijk eens vertellen over jezelf, over je gevoel voor kinderen. Op welke kinderen val je eigenlijk? Jongens? Meisjes? Leeftijdsgroepen?

Dat vind ik een heel nare vraag van jou, maar als je het echt wilt weten dan denk ik dat ik jongens moet zeggen van 8-12 jaar ofzoiets? Deze vraag vind ik niet fijn te beantwoorden als ik eerlijk mag zijn ...
'Vallen op ...' vind ik hier ook een groot woord.

De vraag is niet bedoeld om te choqueren of te kwetsen hoor. Meer uit nieuwsgierigheid. Ik zelf vind jongens tussen de 11 en 16 aantrekkelijk. De pubers zogezegd. En dan natuurlijk niet allemaal, maar sommige vind ik wel mooi en leuk en interessant om naar te kijken en mee om te gaan.

Waarom vind je de vraag zo vervelend? Confronteert het je te veel met je afwijkende voorkeuren? Maar die gevoelens heb je nu eenmaal. Onderdeel van accepteren wie en wat je bent en wat je voelt, is het beestje ook bij de naam durven noemen. En mannekes van 8 tot 12 jaar leuk vinden, ja dat snap ik wel. De meesten hier vallen denk ik wel op die leeftijd en de voorkeur voor jongens is ook zo raar niet (zei hij die een voorkeur voor jongens heeft).

Zoals ik al eerder zei: pedofiel zijn is niet zo makkelijk, maar ook niet onmogelijk. Je kunt als pedofiel een mooi, vrolijk, succesvol leven hebben. Het kost alleen wat werk en heeft andere uitdagingen dan een hetero of homo die zou hebben. Hoewel, om eerlijk te zijn, homo of hetero zijn mij ook niet alle dagen feest lijkt.

Ben je wel eens verliefd geweest op een jongen?

Als je met jongen een man bedoelt, dan niet. Ik ben niet homo. Zelfs als je met jongen een kind bedoeld, moet ik ook passen. Ik voel me er enkel soms door aangetrokken.

Tegenover de meisjes (rond mijn leeftijd), heb ik wel al 'liefde' ervaart. En dit ging ook wel gepaard met seksueel aangetrokken voelen.

Daarbij, als ik nog eens een vraagje zou willen stellen. Dat ik de gevoelens tegenover kinderen niet kan wegtoveren, kan ik misschien wel mee leven. Maar de stress die ermee gepaard gaat, doet me momenteel de das om. Het stoort verschikkelijk. Is dit puur omdat ik het nog moet 'aanvaarden' en gaat het van zelf wel weg zodra de tijd er is, of zijn er andere redenen aan gepaard? Zoals ik eerder al vermeld, schat ik niemand in men omgeving geschikt om hierover te praten.

Haha...nee ik bedoel wel degelijk jongens. Ik vind het altijd vervelend als homo's het hebben over jongens waar ze mannen bedoelen. Jongens dus.

Ik vind het wel mooi dat je je vooral toch ook aangetrokken voelt tot vrouwen / meiden van je eigen leeftijd. Ik zou de aantrekking tot sommige jongens gewoon zien als een mooie aanwinst. Hoewel het nu vooral nog tot stress leidt, bestaat er bij jou dus de mogelijkheid te genieten van zowel mooie jongens als mooie vrouwen. Gekscherend zeg ik dan: mazzelaar Smile

Maar even serieus: ik snap de stress hoor. Niemand vraagt om dit soort gevoelens. Je hebt ze en je moet het er maar mee doen. Ik denk dat de realisatie dat je ze hebt, en dat die gevoelens niet weg zullen gaan, best wel stressvol kunnen zijn. Wellicht dat je je tot op heden altijd had geïdentificeerd als hetero. Dan is de vaststelling dat er ook een pedofiele kant aan je is, misschien best wel een schok voor je. Alsof je je identiteit plots moet aanpassen. Dat gaat natuurlijk niet vanzelf. Dat kost tijd.

Ik ben geen hulpverlener of psycholoog. Ik heb wel wat jaren ervaring als pedofiel. Eén ding geldt in ieder geval voor mij: de stress komt in golven. Het neemt toe, het neemt af, het neemt toe, het neemt af. Begin 20 was de stress bij mij hoog. Totdat ik er over begon te praten met vrienden en familie. Toen nam het zeer drastisch af. Begin 30 nam het weer toe. Opnieuw was praten over dat deel van mijn persoonlijkheid de oplossing. Ditmaal met andere pedofielen. Opnieuw nam de stress af. De intrede van een leuke jongen in mijn leven was daar ook debet aan. In mijn geval was praten over dat deel van mijn persoonlijkheid de oplossing om de stress te laten afnemen. En nee, dat is niet van de ene op de andere dag. Daar kan wel enige tijd over heen gaan.

Kortom, er over praten is voor velen erg goed. Als er dan niemand in de buurt is waar je mee kunt praten, dan is dat wel extra lastig. Dat zal ook een deel van je stress zijn. Je hebt gevoelens waarvan je denkt te weten dat je omgeving daar niet mee om zal kunnen gaan. Het idee dat je buitengesloten raakt als je gevoelens voor jongens bekend worden, is natuurlijk een heel erg vervelend gevoel. Dat alleen al is een stressfactor van enorme proportie.
Quinten doet hieronder een mooi aanbod. Hij is al wat langer actief op het forum en kwam hier enkele jaren terug, maar nu praat ik voor Quinten, in een soortgelijke toestand op dit forum. Het lijkt mij wel een tof idee als jullie samen eens een pintje pakken. Smile
En verder staat het forum altijd voor je open. Het van je afschrijven is zeker ook een fijne manier om te komen tot wat stressreductie.

Ik snap dat je dat niet prettig vindt om te vertellen. Maar je bent hier onder mensen die allemaal dezelfde gevoelens hebben.

En wat het vreemde is dat ik totaal geen moeite heb om te zeggen welke leeftijd ik aantrekkelijk vindt. Ik val op jongens tussen de 8 en 14. Soms ook nog wel wat ouder als ze er jong uitzien. ZOok hadden we laatst een stagiaire die 17 was maar eruit zag als 14.

Ik hoop voor je dat je binnenkort ook met plezier kunt zeggen dat je jongens tussen de 8 en 12 jaar leuk vindt. Ik kan het in ieder geval met plezier zeggen. Maar daar is tijd voor nodig. Je hebt nog een weg te gaan, mar je hebt in ieder geval een begin gemaakt door hier op dit forum te posten.

Beste Ben,

ik typ hier even een berichtje
puur op goed geluk...
Ik ben Sarah, psychologe en seksuologe en ik werk met seksueel delinquenten in alle Vlaamse gevangenissen in België.
Daar geef ik de cursus 'Slachtoffer in Beeld'. Omdat de cursus heel anders in mekaar zit bij de plegers van zedenfeiten (vnl pedo-seksuelen) hebben we daar een aangepaste cursus voor ontwikkeld waarbij vertrouwen en openheid centraal staan.
Ik was vandaag terechtgekomen op jullie pedofilie.nl-site en zeer aangenaam verrast over de openheid en fijne communicatie... Het respectvol omgaan met valkuilen en denkfouten. En vooral het motiveren om te 'leren leven mét'...
Dus ik trek even mijn stoute schoenen aan!
In de cursus werken we vaak met gastsprekers. onderandere komen er mensen spreken van slachtoffer-dader-bemiddeling, komen 2 (ondertss volwassen) mensen hun getuigenis brengen over seksueel misbruik, komt er iemand vanuit een residentiëel behandelingsprogramma vertellen enz...
Het lijkt me alsof je zoooooooooo veel zinnige dingen te vertellen kan hebben wat voor die mannen veel kan betekenen.
Is dit iets wat je eventueel zou overwegen? Je ervaring delen en met (veroordeelde) zedenplegers in gesprek gaan?
Of, want Nederland ligt natuurlijk niet achter de hoek, heb jij misschien contacten in België die ik hiervoor kan aanspreken?

Alvast heel hard bedankt!!!
Je kan me bereiken op [Knip - geen privé contactgegevens - team P.nl]

Beste Sarah,

Allereerst dank voor de complimenten aan het adres van allen die bijdragen deze website. Het is altijd weer fijn als het 'van buitenaf' gezien wordt.

Je idee is zeker interessant en het bespreken waard. Je hebt helaas geen account aangemaakt zodat ik je niet per email kan benaderen. Zou je dat alsnog willen doen? Gebruik bij voorkeur een emailadres van je werk, zodat ik kan verifiëren dat je zegt wie je bent Smile Als je een account hebt aangemaakt kun je mij een bericht sturen en ik jou ook.

Ik hoop van je te horen.

Met groet,
Ben

sarah schreef:

Ik ben Sarah, psychologe en seksuologe en ik werk met seksueel delinquenten in alle Vlaamse gevangenissen in België.
Daar geef ik de cursus 'Slachtoffer in Beeld'. Omdat de cursus heel anders in mekaar zit bij de plegers van zedenfeiten (vnl pedo-seksuelen) hebben we daar een aangepaste cursus voor ontwikkeld waarbij vertrouwen en openheid centraal staan.

Wat ik niet goed begrijp is dat er één cursus is voor mensen die veroordeeld worden voor seksueel contact met een seksueel minderjarig persoon net omdat de achterliggende oorzaak van dat gedrag fundamenteel verschillend kan zijn.

Mogelijk achterliggende oorzaken:

- als middel voor macht en controle over kinderen
- als manier om geld te verdienen (productie van kinderporno met als doel geld te verdienen)
- vanwege gebrek aan een volwassen meewerkende partner
- vanwege pedoseksuele verlangen zonder andere pedofiele gevoelens
- vanwege pedofiele gevoelens met tevens pedoseksuele verlangens
- vanwege een geloof dat seksueel contact met een kind positieve fysieke gevolgen heeft (in sommige delen van Afrika leeft bij een deel van de mannen het geloof dat seks met een maagdelijk kind AIDS kan genezen)
- ...

Ook de manier waarop er tot seksuele contacten wordt overgegaan kan fundamenteel van elkaar verschillen. Er kan duidelijk sprake zijn van dwang of van manipulatie. Maar het komt voor dat kinderen uit nieuwsgierigheid de wettelijke grenzen opzoeken en dat de volwassene de grens op dat moment niet trekt. En er kan ook sprake zijn van een oprechte liefdevolle relatief waarin het intieme contact zonder enige vorm van dwang evolueert tot seksueel contact. (Dat dat laatste ook bestaat zal men bij justitie graag ontkennen.)

Al deze contacten, wat ook de achterliggende oorzaak en de aard van het contact ook is, zijn illegaal en zelf in het laatste geval is het erg risicovol gedrag.
Maar het lijkt me onmogelijk om een cursus te ontwikkelen die geschikt is voor al deze groepen. Iemand die met dwang en binnen het kader van kindermishandeling de eigen kinderen seksueel misbruikt vraagt een fundamenteel andere benadering dan iemand die in een liefdevolle relatie met een kind op initiatief van het kind een legale grens heeft overschreden.

Ik vraag me dan ook heel erg af of jullie 'aangepaste cursus' in werkelijkheid wel voldoende aangepast is. Door dat fundamentele onderscheid tussen de verschillende vormen van seksueel contact met minderjarigen niet te maken (en mogelijk door er ook vanuit te gaan dat vrijwillige seksuele contacten tussen volwassenen en kinderen niet bestaan) zal men nooit tot de best mogelijke behandeling komen. Meer zelf, door dat onderscheid niet te maken is de kans dat men schade veroorzaakt bij de betrokken volwassenen en kinderen groot.

Ik kan niet oordelen over uw kennis, maar de kennis over pedofilie en pedoseksueel contact binnen de wereld van de Belgische justitie en de daarbij horende hulpverlening is over het algemeen onvoldoende om goede hulpverlening te bieden en vooroordelen en onwetendheid lijken de boventoon te voeren.

Ik ben overigens wel blij dat je in ieder geval niet spreekt over pedofielen als je het wilt hebben over mensen die veroordeeld zijn voor seksueel contact met een seksueel minderjarige. Al is ook het woord 'pedoseksuelen' nogal ongelukkig omdat het voor sommige als synoniem voor pedofielen wordt gebruikt en voor anderen betrekking heeft op het hebben van seksuele gevoelens voor kinderen zonder dat er effectief sprake moet zijn van seksueel contact. Ik raad dan ook aan te spreken van mensen die veroordeeld werden voor seksueel contact met seksueel minderjarige personen en pas in de behandeling het relevante onderscheid te maken tussen de gevoelens die een rol spelen. Op die manier de groep duiden waar je cursus betrekking op heeft zorgt er voor dat:
- er geen verwarring ontstaat tussen voelen en handelen
- de persoon niet reduceert tot het illegaal seksueel gedrag of bepaalde verlangens (de gevangeis zit niet vol met verkrachters, moordenaars, dieven, ... maar wel vol met mensen die veroordeeld werden voor verkrachting, moord, diefstal, ...)
- men zich er bewust van blijft dat veroordeling niet hetzelfde is aan schuldig zijn. Men schat dat in België tot 10% van de mensen in voorhechtenis en zeker 1-2% van de mensen die veroordeeld zijn onschuldig zijn. Als behandelaar is het essentieel te beseffen dat je mensen behandelt die veroordeeld werden maar in sommige gevallen effectief onschuldig zijn.

4n0ni3m schreef:

1. Voel ik me aangetrokken door kinderen vanwege de (gewilde) seksuele activiteiten op jonge leeftijd?

Dat lijkt me erg onwaarschijnlijk. Er zullen misschien wel mensen zijn die vanwege seksueel misbruik in hun jeugd een verstoorde seksuele ontwikkeling hebben die zich mogelijk kan vertalen in het opzoeken van seksueel contact met kinderen als een volwassene.
Maar dat lijkt me geen regel en volgens mij is er in die gevallen geen sprake van echte aantrekking tot kinderen. Bovendien was er in jouw situatie helemaal geen sprake van misbruik of van traumatiserende gebeurtenissen.

Maar mensen die er achter komen dat ze bepaalde gevoelens hebben die ongewild zijn of bepaald gedrag vertonen waar ze liever van af geraken zijn als snel geneigd om naar oorzaken van die gevoelens of dat gedrag op zoek. Zeker in een maatschappij die nog steeds doordringen is door onwetenschappelijk psycho-analytisch denken. En ik denk dus dat je onterecht een verband zoekt dat er zo goed als zeker (volgens mij) helemaal niet is.

We leven ook spijtig genoeg in een maatschappij waarin vergaand seksuele gedrag van kinderen ook vaak een negatieve stempel krijgt en men er dus al snel negatieve gebeurens (waaronder ook het hebben van gevoelens) in ht latere leven aan koppelt.

4n0ni3m schreef:

2. Zoja, betekent dit dat het eigelijk geen geaardheid is maar eerder een 'trauma' en dus geneesbaar is?

Ik heb geen enkele reden om aan te nemen dat dat het geval is en volgens mij zijn de grote meerderheid van de competente hulpverleners dezelfde mening toegedaan.

4n0ni3m schreef:

1. Voel ik me aangetrokken door kinderen vanwege de (gewilde) seksuele activiteiten op jonge leeftijd?
2. Zoja, betekent dit dat het eigelijk geen geaardheid is maar eerder een 'trauma' en dus geneesbaar is?
3. Zou ik een therapeut / psycholoog contacteren om me verder te helpen?
4. Is er medicatie om de storende erecties tijdens de activiteiten tegen te houden?

4n0ni3m schreef:

3. Zou ik een therapeut / psycholoog contacteren om me verder te helpen?

Als je dat doet in de hoop van je gevoelens af te geraken zou ik het je afraden. De hulpverleners die beweren dat ze dat wel kunnen, zijn echt niet het type hulpverleners die je echt gaan kunnen helpen.

Als je dat wilt doen in de hoop je gevoelens een plaats te geven dan kan dat zinvol zijn. Dan raad ik je aan om zeker eens te zoekn op dit forum over wat er reeds geschreven werd over hulpverlening.

4n0ni3m schreef:

4. Is er medicatie om de storende erecties tijdens de activiteiten tegen te houden?

Geen idee, dat is eerder een vraag voor een dokter. Er bestaan natuurlijk libidoremmende middelen, maar deze hebben niet te onderschatten bijwerkingen. Dus als het gebruik daarvan niet strikt noodzakelijk is.

(Ik begrijp overigens je bezorgdheid. Mijn inziens leven we in een absurde maatschappij waar het krijgen van een erectie (zelf als het bij contact met kinderen is) onmiddellijk als een probleem wordt beschouwd. Het zou zo niet moeten zijn.)

4n0ni3m schreef:

Dat vind ik een heel nare vraag van jou, maar als je het echt wilt weten dan denk ik dat ik jongens moet zeggen van 8-12 jaar ofzoiets? Deze vraag vind ik niet fijn te beantwoorden als ik eerlijk mag zijn ...
'Vallen op ...' vind ik hier ook een groot woord.

Niet iedereen voelt natuurlijk hetzelfde. Maar ik kan mijn pedofiele gevoelens wel beschrijven als het vallen op bepaalde kinderen. En dat 'vallen op' betekent dat ik jongens zowel fysiek maar ook in gedrag aantrekkelijk vind.

Dat je je ongemakkelijk voelt bij die vraag kan ik me voorstellen omdat je je gevoelens nog niet echt aanvaard hebt. Maar voor mensen met pedofiele gevoelens die hun gevoelens wel hebben aanvaard is die vraag helemaal niet zo bijzonder.

Hallo anoniem,

Je hebt opmerkelijk vlot en goed antwoord gekregen. Mijn bijdrage komt zo'n beetje als mosterd na de maaltijd, maar ik wil mijn verhaal toch even kwijt.

4n0ni3m schreef:

1. Voel ik me aangetrokken door kinderen vanwege de (gewilde) seksuele activiteiten op jonge leeftijd?

Ik kan je een voorbeeld van het tegendeel geven. Ik heb als kind geen sexuele ervaringen met een volwassene gehad en met andere kinderen bleef het bij het gebruikelijke doktertje spelen. Ik fantaseerde als kind wel over volwassenen die belangstelling voor mijn lichaam hadden, maar daar is het nooit van gekomen. Ik heb nu pedofiele gevoelens en ik veronderstel dat het ontbreken van ervaringen in mijn jeugd die gevoelens hebben veroorzaakt.
Mogelijk is dat dezelfde onzin als jouw veronderstelling.

Hello anoniem,

Je verhaal klinkt zoooo herkenbaar voor me... Ik val ook op vrouwen en op jongens, net als in jouw geval. Net als jou heb ik ook altijd leiding gegeven in een jeugdbeweging ( tot vandaag, ben dit jaar 28 en is mijn laatste jaar). Ik stop er dit jaar mee omdat ik voor mezelf het gevoel heb dat je niet net zo lang leiding moet geven tot als het argwaan treft ( ik geef nu al 11 jaar leiding) en omdat ik het toch stilaan beu wordt... Net als jij heb ook ik al erecties tijdens activiteiten gehad. Wel is dit nooit veel het geval geweest. Ik gedraagde me in dat geval ook net als jou... Ik ben nooit over de schreef gegaan.
Tot mijn 26 ste heb ik nooit iemand over mijn gevoelens gezegd. Op mijn 26 ste heb ik het aan 1 persoon verteld en op mijn 27 ste aan 2 ander personen. In totaal weten dus 3 mensen het. 2 van die 3 mensen wisten van mijn verhaal op moment dat ze ook zelf nog leiding gaven in de jeugdbeweging waar ook ik leiding gaf. Ik had schrik dat ze me zouden buiten weren op het moment dat ik ze het verteld had maar niets is minder waar. Ze vertrouwden me nog steeds door dik en dun en hadden er geen problemen mee nog steeds met me leiding te geven over een groep kids... Ze kenden me natuurlijk al enkele jaren voor mijn bekentenis...
In die +- 11 jaar leiding over een groep ben ik nooit 1 mm te ver geweest. Ik ga nu nog steeds overweg met vrienden waarvan ik jaren geleden nog leiding was en waarop ik 'viel' maar ook nu als volwassenen nog steeds niets in het mootje hebben. Het bewijs dat ik het altijd goed verstopt heb en nooit te ver gegaan ben Wink.
Ik ben btw tov velen op dit forum ook van Belgische oorsprong en wil gerust eens afspreken met je als je daar zin in hebt. Contacteer me in dat geval maar via contact.

Grtz

Quinten

Beste Quinten,

Dank je wel voor eventueel te willen afspreken, maar ik denk dat ik het eerst even op mezelf moet doen. Ik denk dat het beter is dat ik alles eerst zelf op een rijtje zet zodat het gewone dagelijkse leven weer kan doorgaan. Dit forum was al goede start!
Moest ik problemen blijven ondervinden zal ik zeker eens contact met je opnemen! Al vind ik het eerlijk gezegd wel een beetje vreemd dat je in jouw 'Comming-Out' stelt dat je van Zuid-Holland bent en hier ineens van België.

Het is bovendien fijn om te horen dat er nog mensen in exact dezelfde situatie als mij zitten, namelijk iemand die helemaal geen seks met kinderen wilt maar er zich wel tot aangetrokken voelt en daarbij nog eens in een jeugdbeweging zitten. Ik denk dat er wel nog meer mensen in zo'n situatie verkeren, en misschien net door die jeugdbeweging krijgen mensen zoals ons een zekere gezonde 'empathie' met de kinderen zodat er zeker een belletje in ons rinkelt dat je hun privacy steeds moet respecteren.

En inderdaad, die dubbele geaardeid is hier een geluk bij een ongeluk. Ik zou me geen leven kunnen voorstellen waar ik nooit meer een seksuele relatie kan hebben. Het is weer iets om naar uit te kijken, om het zo te zeggen.

Nogmaals bedankt voor je antwoord, het heeft me zeker weer positieve vooruitzichten gegeven Wink

Anoniem schreef:

Beste Quinten,

Dank je wel voor eventueel te willen afspreken, maar ik denk dat ik het eerst even op mezelf moet doen. Ik denk dat het beter is dat ik alles eerst zelf op een rijtje zet zodat het gewone dagelijkse leven weer kan doorgaan. Dit forum was al goede start!
Moest ik problemen blijven ondervinden zal ik zeker eens contact met je opnemen! Al vind ik het eerlijk gezegd wel een beetje vreemd dat je in jouw 'Comming-Out' stelt dat je van Zuid-Holland bent en hier ineens van België.

Wink

Hey! Goed opgemerkt. Ik heb dat toen bewust gezegd omdat ik wist dat de kans grootvwas dat 1 van mijn 'weters' ook eens op het forum een kijkje kwam nemen. Daarom gebruik ik een fictieve naam en paste ik ook mijn woonplaats aan. Er zjn er hier namelijk niet veel van België dus hij had er snel achter gekomen wie ik op het forum was... Ik had hem dan wel verteld van mijn gevoelens maar had er geen zin in dat hij ook mijn diepste gevoelens hier op het web kon achterhalen.
Maar goed dat je zo achterdochtig bent, ben ik namelijk ook... Er zitten genoeg 'trollen' op fora's...

Hey anoniem,

Ik heb je mail goed ontvangen maar kan je moeiljk antwoorden vermits je geen geldig mailadres gebruikt. Zoals je zelf vraagt wil ik je wel antwoorden via deze post maar ik heb de indruk dat je niet graag alles aan de grote klok hangt (wat ik perfect begrijp). Een alternatief is dat je een anoniem mailadres aanmaakt (kan via https://securemail.hidemyass.com) en me dit doorgeeft waarnaar ik je dan een antwoord verstuur. Je kan hiermee geen mails versturen maar wel ontvangen. Je kan me nadien gewoon antwoorden via deze site.
Laat je maar weten wat je ervan denkt.

Grtz

Toen ik vanochten opstond, kon ik het niet meer voor mezelf houden. Men ouders zagen duidelijk dat er iets was, iets was anders vandaag ... Uiteindelijk ben ik in huilen uitgebarsten en heb ik het hun verteld. Ik moet zeggen dat ze het vrij goed op hebben gevangen, ookal hadden ze zoiets niet zien aankomen.
Na het vertellen, had ik een goed gesprek met hen over het onderwerp. Ze begrijpt (mijn moeder) mijn situatie en heeft het volste vertrouwen dat ik me perfect kan beheersen. Een opluchting van jewelste uiteraard, ze vonden het knap dat ik de moed had zoiets delicaat te vertellen, ookal was het eerder een "noodzaak". Momenteel vrezen ze ze wel voor iets anders, namelijk het feit dat ik mezelf iets ga aandoen als ik het niet meer 'aankan'. Deze zorg begrijp ik ten volle, aangezien ik ook zei dat er liever een einde aan zou maken dan op het (andere) verkeerde pad te gaan.
Ik had in zekere zin geluk dat er geen activiteit bij de jeugdbeweging was dit weekend, maar nu heb ik echt wel stress voor volgende week ... Door het besef te hebben vrees ik dat ik stil ga slaan voor die grote groep kinderen, ookal komen de 'problemen' zelden voor tijdens activiteiten.
Ik neem aan dat ik weer een stapje verder ben ik het verwerken, allemaal bedankt voor de tips die jullie me gaven! Wink

Heel goed van je dat je dit aangedurfd hebt. Het heeft mij destijds heel veel gedaan toen ik het mijn ouders heb verteld. Het heft mij veel geholpen om het voor mezelf te accepteren. Ik hoop voor je dat het allemaal goed komt. Maar je hebt in ieder een grote stap voorwaarts gemaakt denk ik.

Zo .... dan is het er maar uit.

Fijn man. Gewoon het feit dat het niet meer alleen jouw geheim is, maar dat er mensen zijn die van je houden, ook met je wat rare geaardheid. Dat is toch heerlijk? En wat een verrassing dat het er toch zo maar uit gefloept kwam. Maar ik ben blij voor je. Vergeet niet dat er best nog wel wat gesprekken nodig zijn. Het is voor je ouders niet zo evident een pedofiele zoon te hebben. Daar zullen best nog wel wat vragen leven. Als ze willen zijn ze natuurlijk ook hier van harte welkom voor het stellen van vragen of gewoon om informatie te verzamelen.

Maak je maar niet teveel zorgen voor als je weer voor de groep komt te staan. Natuurlijk zal je even zenuwachtig zijn, maar ik denk dat als je eenmaal weer bezig bent, dat alles als vanouds is. Dat valt alles op zijn plaats en ben jij gewoon wie je altijd was. Jij bent immers niet veranderd. Je bent een jonge gozer met een wat rare geaardheid. Daar heb je wat meer aandacht aanbesteed, je bent niet meer de enige die het weet en meer is er ook niet veranderd. Toch?

Ik ben blij voor je. Houd ons op de hoogte.

Wauw, chapeau! Is iets waar ikzelf al veel aan getwijfeld heb om te doen maar totnogtoe nog niet het lef gehad. Ik ben er ook van overtuigd dat dit je het leven maklijker zal maken, was bij mij ook het geval na het aan een paar vrienden te vertellen... Tof ook dat je ouders zo reageerden!
Wat de jeugdbeweging betreft zou ik me niet teveel zorgen maken. Is wat plankenkoorts maar blijft niet lang duren wanneer je echt met de activiteiten zelf bezig bent Wink

4n0ni3m schreef:

Toen ik vanochten opstond, kon ik het niet meer voor mezelf houden. Men ouders zagen duidelijk dat er iets was, iets was anders vandaag ... Uiteindelijk ben ik in huilen uitgebarsten en heb ik het hun verteld. Ik moet zeggen dat ze het vrij goed op hebben gevangen, ookal hadden ze zoiets niet zien aankomen.
Na het vertellen, had ik een goed gesprek met hen over het onderwerp. Ze begrijpt (mijn moeder) mijn situatie en heeft het volste vertrouwen dat ik me perfect kan beheersen. Een opluchting van jewelste uiteraard, ze vonden het knap dat ik de moed had zoiets delicaat te vertellen, ookal was het eerder een "noodzaak". Momenteel vrezen ze ze wel voor iets anders, namelijk het feit dat ik mezelf iets ga aandoen als ik het niet meer 'aankan'. Deze zorg begrijp ik ten volle, aangezien ik ook zei dat er liever een einde aan zou maken dan op het (andere) verkeerde pad te gaan.
Ik had in zekere zin geluk dat er geen activiteit bij de jeugdbeweging was dit weekend, maar nu heb ik echt wel stress voor volgende week ... Door het besef te hebben vrees ik dat ik stil ga slaan voor die grote groep kinderen, ookal komen de 'problemen' zelden voor tijdens activiteiten.
Ik neem aan dat ik weer een stapje verder ben ik het verwerken, allemaal bedankt voor de tips die jullie me gaven! Wink

Hey anoniem, ik vroeg me af hoe het vlot bij het leiding geven. Went het al wat terug? Ben er wel nieuwsgierig naar vermits je er zo'n schrik van had...

Citaat:

1. Voel ik me aangetrokken door kinderen vanwege de (gewilde) seksuele activiteiten op jonge leeftijd?

Persoonlijk is mijn overtuiging misschien wel de overtuiging waar mensen een hekel aan hebben. Ik ben niet politiek correct in die zin.

Ik geloof dat pedofilie niet een geaard is maar ook geen trauma. Ik geloof dat het volstrekt natuurlijk is maar dat mensen het gewoon steevast en keihard onderdrukken.

Het kan daardoor zijn dat door die seksuele activiteiten je gevoelens zijn opengegaan maar die gevoelens zijn daardoor niet gecreëerd. Die gevoelens zouden er sowieso zijn geweest, maar het zou kunnen dat je ze pas op latere leeftijd (of helemaal niet) zou hebben 'ontwaard' als je dat niet gedaan had. Ik moet opnieuw denken aan een onderzoek over homofilie. Ik weet niet meer welk onderzoe dat was.

Maar ik geloof in de VS hebben onderzoekers een keer meetapparaatjes aangebracht bij mannen om de bloedtoevoer in de penis te kunnen meten. Vervolgens kregen die mannen afbeeldingen van homo-erotische aard te zien (dus van naakte mannen). Maar deze zelfde mannen/proefpersonen werd ook vragenlijsten afgenomen met betrekking tot hun houding ten opzichte van homofilie.

En wat bleek? Misschien kun je het al raden. De mannen die de grootste hekel hadden aan homos kregen ook de grootste doorstroming in hun pik

Er wordt in deze wereld ontzettend veel gevoelens onderdrukt. Alleen maar omdat iemand een pedo-hater is betekent niet dat die persoon geen pedofiele gevoelens heeft.

Dus mijn antwoord is: jouw aantrekking komt daar niet vandaan, wellicht je bewustzijn ervan wel. Maar moet je daar boos over zijn?

Citaat:

2. Zoja, betekent dit dat het eigelijk geen geaardheid is maar eerder een 'trauma' en dus geneesbaar is?

Ik geloof niet dat je een trauma kunt hebben in die zin. Wat ik bedoel is dat het trauma zichzelf probeert op te lossen. En het gaat daarvoor ervaringen zoeken die verband houden met het trauma. Dus zelfs al zou je het een trauma noemen, dan betekent dat nog steeds dat het niet "stom" of "slecht" is van je om dan die ervaringen te willen zoeken, als je dat zou willen. Sterker nog, je kan het dan een natuurlijke drang noemen. Iedereen is van nature op zoek naar de dingen die de gebreken in het eigen leven kunnen oplossen, verhelpen of vullen.

Alleen over het algemeen worden mensen niet serieus genomen, mensen nemen hun eigen neigingen niet serieus, en oordelen over de dingen die ze graag willen doen.

Citaat:

3. Zou ik een therapeut / psycholoog contacteren om me verder te helpen?

Als je van mening bent dat onderdrukking het beste is voor jou altijd en voor altijd, dan zul je waarschijnlijk wel een therapeut vinden die dezelfe mening is toegedaan.

Als je echter je gevoelens zou willen respecteren, dan zul je ongetwijfeld geen therapeut vinden die daar in mee wil gaan. De vraag is: hou je van jezelf? Ga je toestaan dat een ander daar iets anders over zegt?

Citaat:

4. Is er medicatie om de storende erecties tijdens de activiteiten tegen te houden?

Dit weet ik niet. De vraag is of je dat moet willen. Wat denk je dat er gebeurt als je dood bent, trouwens, en waarvoor leef je het leven dat je nu aan het leven bent?

Als je denkt dat het enige doel van het leven is om een prettig en zo gemakkelijk mogelijk leven te hebben (of in elk geval vrij van problemen) dan kan vergaande onderdrukking van je gevoelens en wensen misschien wel baatzaam zijn. Tenzij je dus op dat punt komt, wat je aangeeft, waar je moeder bang voor is, dat je systeem gaat zeggen, roepen en schreeuwen: ik heb dat nodig, en als ik het niet kan krijgen ben ik liever dood.

Dus wellicht zal het leven je 'geen keus' geven in die zin. Kan ik niet voorspellen voor je. Ik weet wel dat het voor mij zo is. Want ik ga sowieso dood omdat ik door gebrek aan liefde gewoon te ziek aan het worden ben (geen pedofilie ofzo). Ik heb het geprobeerd, ik heb gefaald, nu sterf ik liever.

Groetjes, Sage.

John_Sage schreef:

Ik geloof dat pedofilie niet een geaard is maar ook geen trauma. Ik geloof dat het volstrekt natuurlijk is maar dat mensen het gewoon steevast en keihard onderdrukken.

Wil je daarmee zeggen dat alle mensen (volgens jou) in essentie pedofiel zijn? Eerlijk gezegd: dat geloof ik niet. Ik heb mensen oprecht horen zeggen dat kinderen hen op seksueel vlak niets doen. Niet om correct te zijn, maar omdat er een goed en openhartig gesprek plaatsvond met zowel pedofielen als niet-pedofielen in het gezelschap (wat ook bij iedereen bekend en bespreekbaar was). En op diezelfde manier zeg ik: volwassenen doen mij niets. En niet omdat ik daar nooit voor opengestaan heb, maar echt omdat ze bij mij geen enkel seksueel gevoel opwekken. Als iedereen in essentie pedofiel zou zijn, waarom zijn dan zoveel zichzelf erkennende pedofielen van het exclusieve type terwijl je nooit hoort van aseksuele mensen? Ik geloof er niet in dat een substantieel deel van de bevolking zichzelf homo- of heteroseksuele gevoelens aanpraat maar dat geen van beiden feitelijk is, en ondertussen ook nog even pedofiele gevoelens wegstopt.

Die argumentatie zal je misschien zelf ook al eens bedacht hebben, dus ik vermoed dat jouw theorie anders in elkaar steekt. Geef me eens wat meer info?

Je geeft trouwens goede antwoorden in je reactie!

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.