Nieuwe groep in het westen

5 antwoorden [Laatste bericht]

De zelfhulpgroep JON - JORis Oost Nederland - bestaat, haar voorgangers meegerekend al zo'n 34 jaar. Het is een zelfhulpgroep. Dit wil zeggen dat de leden waar nodig elkaar helpen. Vaak genoeg is alleen al eens open kunnen spreken genoeg; soms is er meer nodig.
Nu werd de groep in het oosten alsmaar weer te groot, terwijl de aanmeldingen maar bleven binnenkomen.
Daarom is er nu vanaf eind februari ook zo'n groep in het westen gestart, genaamd JORis West. Beide groepen zijn groepen van de NVSH. JORis betekent: Jeugd-Ouderen-Relaties, intimiteit, seksualiteit.

Op < www.jorisoost.nl > kun je er meer over lezen. Het eerste dat je op se startpagina leest is dit: "JON is er voor mensen die merken dat zij verliefd kunnen worden op kinderen of jongeren, maar die dit gevoel niet of niet meer willen omzetten in seksuele daden met kinderen." Dit even voor de duidelijkheid.

Onder de knop "Meer info" zit ook een sectie "Over JON". Klik daarop en zie: dan kun je bijvoorbeeld het laatste jaarverslag lezen, over 2015. Bovenaan daar staat hoe JON (en nu ook JORis West) werkt. Klik maar op "Het verhaal dat verteld mag worden". In het jaarverslag kun je ook zien dat er een hoed rondgaat voor vrijwillige bijdragen en dat uit die hoed reiskosten vergoed of gesubsidieerd worden.

Kort gezegd: de leden van de groep vragen elkaar om het eigen, echte en authentieke verhaal te vertellen. Zij luisteren hier naar zonder te oordelen; ook zonder reacties te geven als 'Ja maar dan moet je ook (niet) ..', of 'Ja maar ik (vind)...' en zonder ongevraagde adviezen te geven. Er is wel een gespreksleider die dit in de gaten houdt (ik, Frans, sinds ruim dertig jaar), maar deze is geen 'therapeut' voor 'cliënten' of 'patiënten'. We zijn gewoon luisterende en sprekende medemensen.

Voor wie een groep te eng of te groot is, of die hiervoor te depressief is, gaan de coördinatoren op pad voor individueel contact. Als de groep wat te groot is, splitsen we ons in subgroepen in hetzelfde huis, elk met een gespreksleider. Een maaltijd brengt de groep dan weer bijeen.

Mocht er meer nodig zijn dan dat: aan beide groepen zijn nu ook professionele hulpverleners/therapeuten verbonden die je niet zullen (ver)oordelen en die je deelname aan de groep ook accepteren; niet alle professionele therapeuten enz. doen dit namelijk - deze dus wel.

Er is maar één "maar" aan verbonden: er is een kennismakingsgesprek vereist waarbij je - minstens aan de coördinatoren - je werkelijke naam en adres, met paspoort, bekend en controleerbaar maakt. Dit is om undercovers te vermijden en de groep veilig te houden. Desnoods kun je in de groep (aanvankelijk) een schuilnaam aannemen, mits - zie hierboven. Wel wordt van je gevraagd in alle gesprekken je persoonlijke, eigen, echte en authentieke verhaal te vertellen. Er zal met aandacht naar geluisterd worden zonder te oordelen.

Je aanmelden? Ga naar < www.jorisoost.nl > en klik op de knop "Aanmelden". Stuur dan aan mail.
Frans

Wat een top initiatief ! Hier word ik nou vrolijk van. Erg vrolijk.

Zijn er ook zulke groepen aanwezig in Belgie?

Neen. In België kan men in het beste geval terecht bij een goede therapeut en/of wat vrienden en kennissen (met dezelfde gevoelens), maar is er geen enkel georganiseerde zelfhulpgroep of in pedofilie gespecialiseerde hulpverlening. (Enkel als je veroordeeld bent voor pedoseksueel contact en/of kinderporno of op dat gebied het gevoel hebt hulp nodig te hebben is er een beetje gespecialiseerde hulp te vinden. En dan staat nog niet vast of dat wel goede hulpverlening is.)

Is dat geen bewijs dat de maatschappij meer interesse heeft in het veroordelen dan in werkelijke preventie?

Anoniem schreef:

Neen. In België kan men in het beste geval terecht bij een goede therapeut en/of wat vrienden en kennissen (met dezelfde gevoelens), maar is er geen enkel georganiseerde zelfhulpgroep of in pedofilie gespecialiseerde hulpverlening. (Enkel als je veroordeeld bent voor pedoseksueel contact en/of kinderporno of op dat gebied het gevoel hebt hulp nodig te hebben is er een beetje gespecialiseerde hulp te vinden. En dan staat nog niet vast of dat wel goede hulpverlening is.)

Is dat geen bewijs dat de maatschappij meer interesse heeft in het veroordelen dan in werkelijke preventie?

Ik wou net ook dezelfde vraag stellen als secretgamer. Niet dus, was ik al bang voor Sad. Ik zou er zeker ook interesse in hebben... Persoonlijk vind ik (momenteel toch) de drempel tot een therapeut iets te hoog. Een gesprek met mensen met dezelfde gevoelens lijkt me veel interessanter...

Je kan overwegen om zelf zo'n hulpgroep te beginnen.
Vraag hulp aan Frans hoe je dat goed kan aanpakken.
Ik weet zeker dat hij zo'n initiatief graag zou steunen en hierbij zou willen helpen.
Je kan gewoon contact met hem opnemen via de website.

(het is maar een suggestie)

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.