Hallo, ik ben Jake en ik ben pedofiel

16 antwoorden [Laatste bericht]

Hallo allemaal,

Ik ben een man, 22 jaar oud en ben pedofiel. Ik heb 3 jaar geleden ontdekt dat ik op meisjes val van 5 to 12 jaar oud, toen ik dit ontdekte schokte mij dat heel erg. Ik heb het ontdekt nadat ik medicijnen moest nemen die mijn testosteron tekort moeten aanvullen. Ik had hiervoor niet zoveel seksuele gevoelens, de komst van seksuele gevoelens was voor mij een hele ontdekking. Eerst was ik hier blij mee, want eindelijk was ik "normaal". Maar al snel had ik door dat de opwinding van vrouwen in mijn leeftijdsgroep ver wegviel vergeleken met mijn seksuele gevoelens voor de schattige meisjes.
Doordat mijn seks drive pas op later leeftijd tot uiting kwam was ik heel erg strict over wat wel kon op seks gebied en wat niet. Pedofilie was iets wat absoluut niet kon, je kon beter sterven. Dit was dus ook mijn eerste reactie op mijn eigen gevoelens. Ik heb mijzelf van het leven proberen te beroven. Ik was echter nog jong en het enige gevolg was een opname in een ggz kliniek.
Hier werd mij gevraagd waarom ik niet meer wou leven, ik heb toen aarzelend verteld dat het kwam door mijn gevoelens en voor ik het wist was alles al geregeld. Ik zou psychiatrische hulp krijgen. Na een serie testen was mijn psychiater er al snel over uit en kreeg ik de diagnose pedofiel. Ik heb sindsdien hevig geworsteld met hoe ik het zou moeten accepteren en hoe ik mij zou moeten gedragen. Ik zou beginnen met het acceptatie proces, het eerste wat mijn psychiater zei is dat als ik aan kinderen zou zitten dan ging hij het aangeven bij de politie(een heerlijke start dus van een therapie)stapje bij beetje moest ik accepteren dat het niet anders is. Dit ging een tijdje goed, ik ontweek kinderen, als ik ze al zag dan draaide ik mij om en liep ik een andere route. ik kreeg een relatie met een vrouw van mijn leeftijd. Alles leek op rolletjes te lopen.

Op een avond bleef mijn neefje bij ons logeren, we keken met ons drieen samen in bed een film. Ik en mijn vriendin aan de buitenkant en mijn neefje er tussen in. Ik weet dat ik echt op meisjes val, maar oi toen ik de aanraking van zo'n jong schattig jongentje voelde sloeg mijn hoofd op hol en ik merkte dat ik eigenlijk alleen maar meer aanraking wilde. Ik durfde echter niks en naast tegen elkaar aanliggen is er ook niks gebeurt.
Dit bleef echter de dagen erna in mijn hoofd rondspoken en ik merkte dat ik in mijn opgewonden staat op het internet naar zoek ging. Nu ben ik een echte computer nerd en kwam dat even goed uit! Ik wist precies waar ik het zo verboden kinderporno kon vinden. Ik heb daarna een aantal maanden achter elkaar te veel kinderporno gezien. Dit had echter het effect dat ik op straat mijzelf veel moeilijker kon houden en voortdurend opgewonden werd in de buurt van kinderen. Mijn psychiater had het op een gegeven moment door en heeft mij in een gesprek gezegd dat ik hiermee moest ophouden, ook moest ik het mijn vriendin vertellen.
Ik heb daarna huilend alles opgebiecht bij mijn vriendin, deze zei dat ik moest beloven dat ik geen kinderporno meer moest kijken en dat ze me zal helpen als ik eerlijk bleef zijn. Samen met mijn psychiater heb ik castratie medicatie gekregen en heb ik een paar maanden vrij van gevoelens kunnen leven, ik vond in die tijd seks vies. Dit had echter als nadeel dat ik geen liefde meer had voor mijn vriendin en daardoor ging het niet goed in onze relatie. Daarom ben ik sinds anderhalve week weer vrij van de medicatie, dit is gegaan in goed overleg met mijn psychiater en vriendin en met de belofte dat ik er eerlijk over zal zijn.

3 dagen geleden was ik bij mijn schoon ouders op bezoek, mijn schoonzus ging trouwen en terwijl de hele familie boven was bezig met de bruidsjurk kwamen bij mij alleen in de kamer naast mij op de bank 3 hele schattige bruidsmeisjes zitten van ongeveer 7 jaar oud. Ik heb behoorlijk in de rats gezeten, aan de ene kant schoot het door mijn hoofd; "kom op dit is je kans" en aan de andere kant wou ik het niet meer voelen. Ik heb toen de tas van mijn vriendin tussen mij en de meisjes gezet en heb mijn ogen niet meer van mijn telefoon afgehaald. Ik vond achteraf dat ik de situatie goed heb afgehandeld.

Ik ben blij dat ik dit forum heb gevonden, dan kan ik wat stoom afblazen en mijn verhaal doen.
Ik ben jake en ik ben pedofiel en dit was een stukje in mijn leven in de strijd tegen mijn gevoelens.

Hoi Jake,

Allereerst een warm welkom op Pedofilie.nl. Wat een heftig verhaal heb je te vertellen. Testosteron, ontdekken dat je pedofiele gevoelens hebt, poging tot zelfdoding, gedwongen coming out, kinderporno, chemische castratie...wow...het is nogal een lijstje. En je bent pas 22 jaar oud.

Het doet met deugd te horen dat je hulp om je heen hebt. Je psychiater komt wellicht dreigend overkomt als het gaat om kindermisbruik. Bedenk dat maar heel weinig psychiaters en psychologen hands on ervaring hebben met pedofielen. En als zij bekend zijn met kindermisbruik hebben zij volgens mij een meldplicht. Ook heel goed van je vriendin dat ze naast je blijft staan. Samen proberen oplossingen te zoeken, dat is toch wel heel mooi hoor.

Je beschrijft nogal wat uitdagingen. De scene met de bruidsmeisjes heb je goed afgehandeld. Inderdaad, focus je dan maar op het laatste nieuws van de NU.nl app. Ja toch? Het is niet zo heel moeilijk om niet naar je eigen geilheid te luisteren. Wat mij dan nog wel wat zorgen baart is dat je überhaupt zo opgewonden raakt van het in de buurt zijn van kinderen. Je beschrijft de scene niet heel uitvoerig, dus grote kans dat ik van alles in mijn hoofd invul met eigen denkbeelden. Overheersen in zo'n situatie niet de gevoelens van vertedering, plezier en dergelijke? Ik bedoel je kan toch ook een leuk gesprekje hebben met die meisjes en ze complimenteren met hun mooie jurken en zo? Heb jij in zo'n situatie dat je alleen aan de seksuele kant denkt en overstemt dat het gevoel van vertedering?

Ik vind het dapper en top van je dat je zo'n eerlijk verhaal neer zet. Nou goed, dat had je ook beloofd aan je vriendin. Maar echt Jake...klasse. Fijn ook om te lezen. Ik denk dat je openhartige verhaal ook anderen (met name jongeren) helpt na te denken over het leven en de kansen die er zijn om er wat van te maken. Want suïcide is niet een goede uitweg en bovendien heel erg onnodig. Hoewel de situatie best uitzichtloos kan lijken, laat jij juist zien dat dat niet het geval is. Ook al zie je het niet altijd, er zijn altijd wegen naar een beter leven. Toegegeven, dat zijn meestal niet de makkelijkste wegen, maar toch, de wegen bestaan en je laat zien dat er best mensen zijn die bereid zijn je te helpen. Ik vind het al met al heel hoopvol wat je hier vertelt.

Laat je vaker van je horen? Ik ben zeer benieuwd hoe het je de komende maanden zal vergaan. Ik kijk uit naar je verdere verhalen.

Hoi Ben,

Wat leuk om een reactie te zien, ik moet eerlijk zeggen dat ik al de hele ochtend de pagina loop te verversen in de spanning voor een reactie.

Ik ben helaas nu mijn goede vorige psychiater kwijtgeraakt omdat ze gestopt is..
Dus nu heb ik een wat veroordelende.. maar beter iets dan niets en hij denkt wel mee.

Over het opgewonden worden, ik heb wel zeker de gevoelens van vertedering. Ze zijn zo schattig en lief en aardig, maar ik bemerk ook heel erg dat de seksuele gevoelens sterk verbonden zijn in het contact. Elk antwoord is een soort bevestiging dat zij mij ook wel leuk vind(al is dit van een heel andere orde) Ik kan moeilijk in mijn hoofd sorteren omdat ik dan een soort van beneveld raak. Het is mij nog niet gelukt om het ene van het andere te scheiden. Dit zou ik wel willen leren, maar echter wel onder begeleiding.

Ik zal zeker vaker van me laten horen, ik vind het eerlijk gezegd heerlijk om het boekje even te openen. Ik kan ook uiten naar mijn vriendin maar zij snapt het toch niet helemaal.

Groet Jake

Hoi,

Graag gedaan natuurlijk. Daar is de site voor, niet waar? Ik moet er wel bij zeggen: alle teamleden zijn vrijwilligers dus soms kan het even duren voor een post online wordt gezet. Het is afhankelijk of een teamlid beschikbaar is op dat moment.
Ik snap het regelmatig verversen wel....je vertelt eindelijk je verhaal en dan ben je natuurlijk razend benieuwd naar een reactie daarop. Logisch. Dat heb ik ook wel eens. Als ik een, naar mijn gevoel, mooi verhaal op de site zet, tja dan wil ik weten wat anderen daar van vinden. Haha...dan kijk ik soms ook wel eens vaker dan eens per.....nou ja..vaak dus.

Even over al die gevoelens. Ik begrijp dat het allemaal een beetje door elkaar heen loopt. Seksuele aantrekkingskracht, ontroering, het gewone genieten van de mooie en leuke meisjes. Ja dan is het toch wel belangrijk om te sorteren. Ik vind het erg goed van je dat je daarvoor hulp en begeleiding accepteert. Hoe komt dat eigenlijk dat het zo door elkaar loopt? Is dat omdat je als tiener zelf nauwelijks seksuele gevoelens had en ben je nu in het proces om dat te leren? Moet ik dat zo zien? Het doet er ook niet echt toe hoor. Als je er maar mee leert omgaan. Zoals ik gisteravond in een film weer leerde: "Het gaat er niet om wat je voelt. Dat is totaal onbelangrijk. De vraag die er toe doet is: Wat doe je?" (The Reader)

Je bent overigens ook niet alleen in het hebben van zowel gevoelens voor leeftijdsgenoten als kinderen. Dat komt wel vaker voor. Ben je trouwens bij nog meer mensen uit de kast v.w.b. je pedofiele gevoelens? Je ouders? Vrienden? Niet dat ik vind dat dat moet hoor, maar gewoon uit nieuwsgierigheid. Ik vind het zelf wel heel prettig als er mensen zijn die van mijn geaardheid weten. Maar je hebt gelijk, er is een verschil tussen begrip hebben voor en 'het begrijpen'. Wat een pedofiel voelt, lijkt vaak toch alleen door andere pedofielen te worden begrepen. Maar ook onder de pedofielen zijn er genoeg verschillen. In age of attraction, jongens/meisjes, sterke seksuele beleving/ weinig seksuele beleving etc.

Het doet niets af aan dat ene besef: we zitten in eenzelfde schuitje, dus een beetje steun aan elkaars verhalen is fijn.

Lieve Jake,
ik ben blij voor je dat je een vriendin hebt en wens je het beste met elkaar samen.

Als ik mijn mening mag geven over je psychiater, komt deze mij totaal onnozel over. Een psychiater s weliswaar om je medicatie te geven, maar wel de
juiste. En castratiepillen gaan hierin wel erg ver. Goed ik ben geen psychiater en ik kan daar absoluut geen medisch advies over geven, wel een mening.
Mijn mening over huidige psychologen en psychiaters op het gebied van pedofilie, is dat ze een zeer achterhaalde kennis hebben op het geven van hulp.

Ikzelf ben ook een pedofiel/seksueel en vind aanraking met kinderen prettig. Door gelukkige momenten ermee om te kunnen gaan leer ik mijzelf te kennen.
Juist door kinderen proberen te ontwijken voert je innerlijke druk naar het verlangen op seksueel gebied naar kinderen steeds hoger op. Is het niet beter
om ze juist aan te spreken in goede gelegenheden, zoals bij een verjaardag met familie? Je mag best een stijve krijgen als je met kinderen praat of stoeit,
dat is niet gek of verboden. ...En ik weet het dat sommige dingen lastig zijn. Soms vinden volwassenen ook dat ik kinderen meer aandacht geef dan hun.
Probeer, als je wilt, de balans erin te vinden, maar ontwijken lijkt me echter een hoop onbalans te geven.

Zelf heb ik een goede vriendin (ze is mijn ex, maar nu mijn hartsvriendin) waarmee ik openlijk over mijn seksuele geaardheid kan praten. We kunnen
er samen ook erg om lachen, want pedofilie is mij toch ook iets waar zeker de humor mag inzitten (en dit uiteraard onder vertrouwelingen). Als ik dan een
bloedmooi kindje zie, fluister ik het haar toe en soms zij achteraf ook bij mij, want ik heb haar in die tussentijd een beetje mijn "geaardheidsbril" gegeven Smile
Iedere relatie is persoonlijk en ik weet niet hoe jou vriendin daar tegenover staat, of zij jou accepteert hierin en juist het liefste ook waardeert hierin?
Daarbij is het inderdaad wel zo dat meisjes/meiden/vrouwen liever in een liefdesrelatie willen dat jij hun als jou godin beschouwt.. en niet iemand anders.
Al hoeft dat laatst geschreven stuk niet altijd bij iedereen zo de hoofdrol te spelen. Goed het ligt mij te moeilijk om me in jou situatie te verdiepen,
maar misschien kan je er ergens wat uit halen. Ik wens je het beste!

Beste Aardbei

Ik heb destijds de castratie medicatie als erg prettig ervaren, het was even een oplossing voor een gevoels probleem. Helaas is het niet een oplossing die haalbaar is voor de lange termijn doordat het grote nare bijwerkingen heeft.

ik vind zelf pedofiel zijn al op het randje en wil totaal niet om morele redenen shiften naar pedoseksueel. Ik ben het met je eens dat het gewoon omgaan met kinderen de druk er wat van af kan halen, maar om hier een stijve bij te krijgen wil ik absoluut niet. Daarnaast zou ik ook niet willen stoeien met kinderen omdat ik weet dat het voor mij een hele andere betekenis heeft. Het seksuele gevoel zou de boventoon voeren en er komt een moment dat je verder gaat dan dat je vooraf hebt gepland. Dan mag het gevoel fijn zijn, maar de resultaat kan desastreus zijn.

Met mijn vriendin kan ik goed over mijn geaardheid praten, ze vind het niet vreemder dan dat ik homoseksueel zou zijn geweest. Wel mag ik absoluut niet toegeven aan mijn seksuele verlangens dit zou ver over de lijn zijn. Wel maken wij regelmatig grapjes erover en ik kan ook gewoon zeggen wanneer ik een meisje mooi vind. Overigens weten veel meer mensen in mijn buurt dat ik pedofiel ben, mijn hele vrienden groep en mijn moeder en haar nieuwe vriend. Mijn vader echter niet wat die kan het feit van een geaardheid niet handelen. De rest was heel accepterend zolang ik er maar niet naar handel.

Ik zal dus heel graag op een normale manier met kinderen om willen gaan en het liefst zo min mogelijk seksuele gevoelens bij voelen, ik vind dat de opwinding er eigenlijk niet mag zijn. Daar kan ik mij gewoon niet goed over voelen. Wel moet ik nog accepteren dat ik kinderen gewoon leuk kan vinden zonder meer, maar dat is een echt leerproces. En zoals ik al eerder zei wil ik dat wel verkennen maar alleen onder begeleiding.

Vriendelijke groet,
Jake

Hoi Jake,

Vecht niet tegen je seksuele gevoelens, want dat is wie je bent. Accepteer het feit dat je seksuele gevoelens hebt voor kinderen. Want waarom zou die seksuele opwinding er niet mogen zijn? Omdat de maatschappij eigenlijk vindt dat je ze niet mag hebben. Zolang je er niks mee doet is er toch niks aan de hand? De kans is best groot dat wanneer je deze gevoelens accepteerd dat ze af zullen nemen. Want dan denk je er niet meer zo over na. Nu probeer je het als het ware te onderdrukken en dat is niet gezond.

Hoi Jake,
ik kan het erg goed begrijpen en ik vind het respectvol van jou, hoe goed moreel je ermee om wilt en kunt gaan.
Er is ook inderdaad een verschil tussen het kennen en miskennen van je gevoelens. Jij kent jezelf het beste en dat wat je fijn vind zoals de medicatie
is vooral dan niet verkeerd (als je daar goed bij voelt). Ik ben blij voor je dat je zo'n vriendin hebt, ik bedoel, sommigen staan er werkelijk alleen voor.
Jij kunt het zelfs laten weten aan je vriendengroep, dat lijken me dan echte vrienden. Persoonlijk vind ik een goed sociale leven een belangrijke zegen.

Verder hoop ik dat je op jou tempo, met of zonder begeleiding, fijn met kinderen kunt omgaan. Er is niets mis met begeleiding. En als ik mag zeggen
vind ik dat er zeker ook niets mis is met jou gevoelens. Een spreuk/ gezegde dat bijna op alles gevoegd kan worden; "het juiste middenweg vinden."

Liefs,
Aardbei

PS: wat betreft wat ik van de psychiater vond, neem ik deels wel terug, omdat ik de situatie natuurlijk niet ken.
Het klonk mij alleen zo streng Big smile ..Maar goed, wees vooral jezelf. Naar mijn denken ben jij o.k. Smile

Beste JP en Aardbei,

Allebei allereerst bedank voor een reactie, dat waardeer ik zeer.

Ik vecht tegen mijn seksuele gevoelens omdat ik deze zeer eng vind. Ik weet niet hoever ik kan gaan en hoeveel ik kan hebben. Ik ben nog enigszins nieuw op seksueel gebied en vind het daarom ook erg moeilijk om dit in te schatten. Ook vind ik moeilijk om te bepalen wat nog normaal is en wat niet. Ik heb wel gemerkt dat als ik opgewonden ben het veel normaler vind om bijvoorbeeld aan iemand te zitten, of gerichte woordspelingen te maken.
Ik hoop als ik ooit eens heb geleerd om normaal om te gaan met kinderen de sterke gevoelens vanzelf afnemen. Echter is het moeilijk om zoiets te leren want er zijn niet zoveel momenten dat ik een kind onder bijvoorbeeld de begeleiding van mijn vriendin alleen heb.

Ik bemerk bij mijzelf dat ik nog steeds heel erg in de acceptatie fase zit. Ik vind mijzelf al veel minder een monster dan eerder. Ik vind het heel apart om te lezen dat er zo veel pedofielen zijn die hebben geleerd hoe zij contact met kinderen kunnen hebben zonder dat dit schadelijk kan zijn voor deze kinderen. Ik ben nog redelijk nieuw met het hele begrip "pedofilie". Ik vind het daarom ook fijn dat jullie mij ook een andere kant laten zien die misschien meer houd- en leefbaar is.
Ik ben gelukkig gezegend met een groep meelevende mensen die mij niet veroordelen, maar die mensen zullen mij vooral op het hart drukken om vooral alles zover mogelijk weg te stoppen.
Dus nogmaals dank voor jullie reacties!

Groet,
Jake

Ik denk dat voor jou momenteel de acceptatie van je gevoelens het belangrijkste is.

Ik zal je vertellen hoe ik mijn gevoelens zie. Ik zie ze als een gave. Waarom zie ik het als een gave? Omdat kinderen bij mij helemaal zichzelf kunnen zijn. Een ik denk dat het voor kinderen in deze maatschappij heel moeilijk is om zichzelf te kunnen zijn. Ik weet nog zo goed dat mijn neefje een aantal jaar geleden tegen mij zei 'ik voel me zo veilig bij jou'. Dat is ook het gevoel dat ik een kind wil geven. Het moet zich veilig kunnen voelen bij mij. En dan zie ik niet in op wat voor manier dit schade bij hem zou moeten brengen. Hoe kan een kind dat zich veilig en geliefd voelt hier schade door krijgen.

Heb jij je al goed verdiept in wat pedofilie nou precies inhoud. Misschien zijn jou gedachten nog teveel vertroebeld door wat de maatschappij van ons vindt. Een groot deel van de maatschappij ziet ons als kinderverkrachters. Nou als dat zo is dan ben ik dus geen pedofiel. Ik geef om kinderen, heb alles voor ze over, ik wil ze lief hebben, ze mogen zichzelf zijn bij mij, ze moeten zich veilig voelen bij mij, ik wil ze graag gelukkig maken. O ja en ik voel me ook nog seksueel aangetrokken tot jongens. Maar zelfs dat is niet negatief voor mij. Ik geniet ontzettend van de schoonheid van een jongen. Alleen jammer dat ik niks met die seksuele gevoelens kan doen. Maar gelukkig is er nog zoveel mee wat ik wel kan doen zoals hierboven geschreven. Dat maakt die seksuele gevoelens slechts een bijzaak en ook niet zo moeilijk om daar mee om te gaan.

Ik hoop voor je dat het je gaat lukken om je gevoelens te accepteren en misschien ook in kunt gaan zien dat er juist ook heel veel goede kanten aan zitten.

Mocht je verder willen praten dan mag je me altijd een privébericht sturen hoor.

Hoi Jake,

Ook van mij van harte welkom! Er is al veel geschreven en ik zal het niet overdoen, want het zijn mooie berichten. Goed dat je er bent, dat wil ik nog gezegd hebben. Waarom ik vooral reageer is dit: ik vind dat een leven met pedofilie nooit een strijd tegen pedofilie zou moeten zijn. Een goede hulpverlener (eerder een psycholoog dan een psychiater zou ik zeggen) zou je helpen te leven met je gevoelens, in plaats van je te leren ertegen te strijden. Je moet nog je hele leven met die gevoelens, wil je je hele leven blijven strijden? Ik denk dat verzoening beter werkt. Verzoen je met je gevoelens, stel jezelf grenzen aan contact met kinderen die bij jou passen (en niet bij een of andere psychiater) en hou je daaraan.

Overigens is dat alles makkelijker gezegd dan gedaan hoor, maar met een beetje goede wil lukt het je. Wil je er hulp bij, kom dan hier af en toe langs of ga in gesprek bij Hulpverlening voor pedofielen, bij JON (Joris Oost Nederland) of bij Joris West. Contactgegevens vind je bij de links.

Succes!
Jorge

Hey allemaal,

Ik heb er eens goed over nagedacht over wat er hier allemaal is gezegd en bemerk dat jullie mij heel erg de boodschap geven: Vecht er niet tegen, maar leer ermee om te gaan.
Dit ga ik dus doen, ik heb met mijn moeder en vriendin een stappenplan besproken.
Het idee is;
Als mijn moeder of mijn vriendin op een kind gaat passen, dan ga ik daarbij zijn.
Beginnend met alleen in de kamer zijn en wennen aan de nabijheid van het kind.
En langzaam steeds dichterbij en proberen aanspraak te krijgen.

Op deze manier ga ik mijzelf proberen te desensibiliseren en te laten omgaan met mijn gevoelens.
Jammer genoeg zijn er nog niet zoveel oppas momenten, maar ik zal jullie op de hoogte houden Wink
Allemaal dus bedankt voor de goede tips, ik ga er wat meedoen!

Tot snel,
Groet Jake

Goed zo Jake!

Fijn ook dat je vriendin en moeder je hiermee gaan helpen.

Succes Smile

ik vind het erg goed van je als je deze stappen samen met je moeder en vriendin gaat zetten.
Knap ! ook van je moeder en vriendin

Hou je ons af en toe op de hoogte?

Natuurlijk Laughing out loud dat is de bedoeling!
Zodra er iets is wat schrijvens waardig is, post ik een nieuw stuk Laughing out loud

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.