Acceptatie blijft moeilijk

4 antwoorden [Laatste bericht]

Bijna 30, ADHD, Autisme, meerdere malen ernstig depressief geweest en pedofiel. Zomaar een aantal van mijn labels. Ik kan gelukkig vrij goed hiermee om gaan, en heb manieren gevonden om mijn leven redelijk leefbaar te houden. Echter blijft de label pedofiel een lastig punt. Alle vooroordelen, het nieuws, en hoe er vaak over ons gepraat word blijft soms pijn doen. Dat triggert vaak weer een depressie, die vaak steeds erger worden. Ik kom dan ook graag met anderen in contact hoe zij hier mee om gaan.

Op mijn 18e mijn eerste zware depresssie gekregen, downloade veel plaatjes, en heb mij vrijwillig laten behandelen bij het AFPN. Heel veel geleerd daar in alle groeps sessies, en het ging langzaam aan weer beter met mij. Tussendoor meerdere malen wat depressief periode's gehad, en periodes waar ik weer zocht. Echter heb ik in een 4 jarig huwelijk de liefde voor vrouwen ondekt, ik kan dus tegenwoordig mijn seksuele genoegen krijgen uit de normale pornografie. Al komen in bed soms wel fantasieën met leuke jongens voor, al dan niet uit mijn verleden, of een leuke jongen waarmee ik contact heb gehad. Ik werk namelijk sinds kort met kinderen van een jaar of 8 - 12, en merk dat mijn depressieve gevoelens veel minder worden en ik stukken gelukkiger ben. Hoop dat dit werk, en dit forum er voor zorgt dat ik mijn pedofiel zijn volledig kan gaan accepteren, ik geen monster ben (zoals het nieuws en vooral de reacties daarop je wijs probeert te maken) en al helemaal niet mezelf van het leven hoef te beroven.

Hoi Peter,

Welkom! Als ik je bericht zo lees denk ik dat het eigenlijk best goed met je gaat. Maar je schrijft ook dat je pedofiele gevoelens erg moeilijk voor je zijn. Lees ik je bericht dan goed?

Het lezen van reacties op nieuwsberichten over pedofilie is de beste manier om depressief te worden! Dat heb je inmiddels uitgevonden, the hard way zegmaar. Het beste dat je kan doen is er vandaan blijven. Tegen de praat die je dan nog hoort op verjaardagen e.d. helpt mij persoonlijk één ding best goed: het onderscheid tussen kindermisbruik en pedofilie. Vaak gebruiken mensen het woord pedofilie waar ze kindermisbruik bedoelen. Soms zeg ik daar wat van, maar vaak ook niet. Het wordt toch een beetje gezien als opkomen voor pedofielen en dat is nog steeds taboe. Maar van binnen weet ik dat mensen het over kindermisbruik hebben, en dat ik me daardoor niet aangesproken hoef te voelen.

Vraagje: voor zover er een kans is dat je ooit een jongen zou misbruiken, wordt die kans groter of kleiner door jouw werk met kinderen?

Jorge schreef:

Als ik je bericht zo lees denk ik dat het eigenlijk best goed met je gaat. Maar je schrijft ook dat je pedofiele gevoelens erg moeilijk voor je zijn. Lees ik je bericht dan goed?

Dat klopt inderdaad, hier en daar nog wel eens last van depressie's / burn-out, maar vaak ligt de oorzaak daarvan ook dat ik over de grenzen van mijn belastbaarheid ga. Ik kan gewoonweg niet goed met stress en verplichtingen om. Vrijwilligerswerk voor een aantal dagdelen per week lukt me prima, maar meer niet. Deze grenzen leren kennen is een proces waar ik nu midden in zit.

Veel mensen om mij heen weten van mijn pedofiele aard. Al is het omdat mijn ouders het aan weet ik veel wie allemaal verteld hebben omdat zij 'hun verhaal' ook kwijt moesten en een plaats moeten geven. Uiteindelijk heb ik dat geaccepteerd en weet ik dat de mensen om mij heen het verschil kennen tussen misbruik en pedofiele gevoelens. Er word al jaren niet meer over gepraat, dus ik denk dat ik er goed aan doe het onderwerp weer eens bij mijn ouders en evt. psycholoog aan te kaarten. Ik denk dat mijn ouders denken dat het maar een fase in mijn leven was, terwijl je een geaardheid levenslang hebt.

Jorge schreef:

Vraagje: voor zover er een kans is dat je ooit een jongen zou misbruiken, wordt die kans groter of kleiner door jouw werk met kinderen?

Wat ik, sinds ik een aantal dagen per week, met kids werk (educatie), bovendien nog uit mijn AoA, is dat mijn gedachten enigszins verstoord waren. In mijn seksuele fantasieën was ik niet veel ouder dan hun. Echter zie ik nu in dat het nog echt kinderen zijn. Mijn seksuele interesse, voor zover die er was bij irl contact, veranderd steeds meer in de gedachtewereld van het kind. Hun nieuwsgierigheid, hun openheid etc. Jongens hebben daarbij toch wat extra's, en kunnen soms vlinders in de buik veroorzaken. Maar mocht er ooit een kans zijn, dan weet ik bijna met 100% zekerheid te zeggen dat ik deze snel ontwijk. Altijd al gezegd dat ik mezelf liever af maak, dan zo'n groot risico neem.

Mooie woorden, Peter. Dank daarvoor. De reden voor mijn vraagje was dubbel. Ten eerste is het altijd een interessant onderwerp. Mensen ervaren het verschillend, maar de grote meerderheid van de mensen die ik spreek ervaren het zoals jij. Dat doe ikzelf ook (ik werk nu niet met kinderen, maar heb dat wel veel gedaan). Maar daarnaast probeerde ik jou een beetje uit. Ik kreeg na je vorige bericht geen goede indruk van hoe jij eigenlijk in je vel zit. Hoever je bent met acceptatie, of je last hebt van angsten, enzovoort. Het is goed om te lezen dat je eigenlijk heel ver bent met acceptatie, goed hebt nagedacht over eventuele risico's en volgens mij hooguit wat moeite hebt met de communicatie over pedofilie met je sociale omgeving.

Tja, mijn ervaring is dat heel veel mensen het maar een lastig onderwerp vinden en het daarom maar liever links laten liggen. Bovendien ben je er na een tijdje wel over uitgepraat. Dat merk ik zelf ook. Zelfs met vrienden die mijn gevoelens voor jongens delen praat ik daar zo goed als nooit meer over. Soms gaat het nog wel over leuke jongens, maar dan dus ook juist over die jongens en weinig over onszelf. Als we het over onszelf hebben gaat het veel meer over zaken die in het hier en nu belangrijk voor ons zijn. Werk, muziek, noem maar op. Ik kan me voorstellen dat het voor de mensen om jou heen ook zo werkt. Wat valt er verder nog over te zeggen? Welke reden heb je nog om het onderwerp aan te halen?

Dank Jorge, een reactie als dit doet me goed. Ik denk dat het grootste probleem is dat ik een uitlaatklep mis als het even tegen zit. Dit kan mij kennende twee kanten op gaan, een depressie, of een periode waar ik weer wat download. Het contact dat ik nu met kinderen heb maakt de kans op het tweede punt stukken kleiner. Het geeft me een stukje besef wat ik miste. Het zijn echt kinderen en in mijn fantasieën ging ik altijd terug in de tijd. Een seksuele fantasie waar ik volwassen ben heb ik bijna nooit gehad. Ik ging vaak op zoek naar foto's en video's die zoveel mogelijk overeen kwamen met mijn seksuele activiteiten als kind zijnde. Ik was al vanaf mijn 6e seksueel actief en vond het heerlijk om met mijn vriendjes te spelen. In plaats van het downloaden van kp kies ik nu bewust voor het downloaden van normale porno, en ik heb gemerkt dat dit me eigenlijk veel meer op wind.

Ik denk dat ik het onderwerp nog wel een keer bespreek met mijn ouders. Hoe zij hier tegen aan keken en hoe zij hier mee zijn om gegaan. Want er is eigenlijk bijna nooit over gepraat, buiten het feit dat mijn vader kp op zijn computer vond toen ik een jaar of 17 was. Een stukje van mijn kind / jeugd verwerken, en achter mij laten. Heb namelijk heel veel mee gemaakt. De tijd kan ik helaas niet terug draaien, hoe graag ik het soms ook zou willen. Echter heeft die tijd, inclusief al mijn problemen mij gemaakt tot het mens dat ik nu ben. En daar kan en mag ik heel blij mee zijn.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.