Verlies van een maatje. Nieuw contact?

22 antwoorden [Laatste bericht]

Vorig jaar is een vriend van mij overleden.
Ik heb hem leren kennen via deze site, toen omdat zijn naam anime-gerelateerd was en me dat op viel.
We hadden het vaak over computers, anime EN meisjes.
Hoe mooi ze zijn, hoe leuk ze zijn en... Hoe graag hij er dingen mee wou doen die niet door de beugel kunnen.
En oké, tot op zekere hoogte was ik het soms ook wel met hem eens.
Die gevoelens zijn er ook, maar ik ergerde me toch wel regelmatig aan zijn uitspraken, omdat hij de meisjes echt kon objectificeren.
Daarnaast had hij ook andere problemen waar hij het vaak over had, waardoor ik ook een beetje in een verzorgende rol kwam te zitten en dit beviel me eigenlijk helemaal niet. Er zijn enkele momenten geweest dat ik liever het contact wou verbreken, maar nu dat hij er niet meer is...
Ja, nu mis ik het toch.
Hij was de enige waar ik gewoon een beetje mee kon dollen en ook over mooie meisjes kon praten, zonder dat er gelijk een psycholoog in de weg ging staan die wou weten WAAROM ik het dan over meisjes wil hebben en of ik niet naar alternatieven kan zoeken voor die meisjes?
Alternatieven zoeken zijn we nu ook al een jaar of zo mee bezig, maar wat is nu een alternatief voor iets wat je dagelijks zou kunnen zien als je de deur uit komt? En ja, dat zeg ik zo, omdat ik dus al niet veel meer buiten kom.
Ik zit in mijn uppie de hele dag achter de computer, proberen mezelf bezig te houden en niet weer in depressie af te glijden.
Een beetje spelletjes spelen, (gewone) porno op zoeken, omdat dat ook weer tijdverdrijf is, maar dan zodra ik het ga kijken al gauw afhaken, omdat het letterlijk geen ruk aan is. Dan weer de kinderporno die ik vroeger had missen, maar weten dat als ik me er weer aan waag er geen soepele regeling meer komt dit keer.
En ja, ik weet dat er kinderen heel erg beschadigd zijn voor die films! Het is niet zo dat ik daar totaal niet bij stil sta als die drang weer omhoog komt om kinderporno te downloaden. Die drang zit dieper dan een gevoel van empathie.
En toch ergerde ik me er aan als hij het had over seks met kinderen. Stom toch? Of toch niet? Omdat het toen ineens heel wat dichterbij was? Omdat het dan een probleem zou zijn waar ik misschien iets aan had kunnen doen om het te voorkomen?
Maar ja, dat maakt allemaal niet meer uit nu...

Hoeveel onderwerpen kan ik in één bericht verwerken? Want zo wil ik het ook hebben over mijn tekeningen die ik niet meer mag maken van de psycholoog. In hoeverre is het nu wel of niet strafbaar hier in Nederland, om, als je wat getekend hebt wat je zelf mooi vind, ook te delen op een lolicon forum? Schijnbaar is die site legaal genoeg, want die bestaat al weer 7 jaar. En toch staat die site vol van de tekeningen en 3D afbeeldingen en zelfs filmpjes, die sommige mensen zouden bestempelen als té realistisch en dus kinderporno.
Naar mijn mening mensen die slecht functionerende ogen hebben, maar goed, die mensen zijn dan toch vaak weer ietsje belangrijker dan ik, om de één of andere reden.

Waar heb ik het nu eigenlijk over?
Over van alles en nog wat! Over van alles wat mij bezig kan houden in een korte tijd, maar ook op lange termijn en dingen waar ik graag met iemand anders dan een psycholoog over zou praten.
Ik had eigenlijk bijna elke dag wel contact met die jongen, wat voor mij wel iets te veel van het goede was, wat ik al zei, ook omdat ik meer het idee had dat ik voor hem moest zorgen om al zijn problemen, waardoor ik mijn eigen problemen weg cijferde, maar ik mis het!
Ik mis gewoon iemand om mee te kunnen praten over alles, zonder dat het geanalyseerd moet worden.
Ik mis het dom lullen over wat voor mooie meisjes we tegen zijn gekomen in de supermarkt en dat het fijn zou lijken om lekker met zo'n meisje te kunnen knuffelen. Ik mis het om bij hem op bezoek te gaan en te proberen zijn oude hardware toch nog een beetje op te peppen en werkend te houden (We zaten allebei in de wahjong en in zijn geval was er door verslavingen al helemaal geen geld over om eens wat nieuws te kopen.)
Ik mis het gewoon pedofiel kunnen zijn zonder consequenties, omdat ik ook gewoon mens ben met andere interesses.

Nou ja, ik heb sinds kort creatieve therapie, daar kan ik ook wel een beetje weer wat kwijt aan opgehoopte gevoelens op papier, of in klei, maar goed, ik kan daar ook geen plaatjes gaan maken van meisjes... Vind ik... Is ook nog niet aan bod gekomen, maar goed...
Aaargh, ik weet het niet.

Zijn er nog meer mensen met AD(H)D en licht autisme hier? Dan weet je misschien hoe druk het in mijn hoofd is en wat voor chaos er af speelt.
Ik hoop dat mijn verhaal, ondanks de warrigheid/hak-op-tak-igheid wel een beetje over komt.

Ik zou graag weer een maatje willen hebben waar ik gewoon mee kan kletsen over van alles en nog wat, maar ook gewoon open kan zijn over mijn geaardheid, want ik heb verder niemand nu waar ik vrij mee kan praten. De 2 vriendinnen die ik heb die er van af weten willen het er niet over hebben en voor de rest is hulpverlening natuurlijk niet je maatje.
Het hoeft geen dagelijks mailcontact te zijn. We hoeven ook niet direct op skype (of jitsi in zijn geval, vanwege encryptie) te zitten, want dat is ook best eng voor mij, om zomaar een onbekend iemand toe te voegen...
...
Zelfs dit bericht willen plaatsen is een beetje eng...
Ach, ik heb in ieder geval wel weer iets om over te praten bij de psych morgen. Dat ik weer eens iets doe zonder eerst toestemming te vragen...
"Nee, het is geen toestemming vragen, maar eerst bespreken is wel verstandig."
By the way, het is best een aardig persoon hoor, mijn psycholoog, maar er zijn wel altijd regeltjes. Zelfs nu mijn toezicht officieel is afgelopen. (Dat in verband met downloaden van illegaal materiaal)
Oh geez, ik scroll even omhoog om te zien wat ik heb staan, maar laat ik het hier dan ook maar meteen weer bij houden! Er staat al weer heel erg veel en zelf heb ik vaak het geduld niet om zo veel te lezen als het niet direct interessant genoeg is om door te gaan.

Dus, groetjes eerst maar weer!

JUMe

Misschien is het wat laat, maar alsnog mijn deelneming met het verliezen van je maatje. Dat zal toch best een klap zijn geweest. Heb je het een beetje kunnen verwerken?

En ik kan het alleen maar met je eens zijn; voor mij is het gewoon mezelf kunnen zijn met mensen die mijn gevoelens delen en begrijpen ook enorm belangrijk. Nu woon ik samen met iemand die dezelfde gevoelens voor jongens heeft als ik, dus dat maakt het wel makkelijk. Maar ook het soms gewoon eens afspreken met de goede oude vriendengroep die bestaat uit mensen die jongens aantrekkelijk vinden vind ik best belangrijk. Zonder dat zou het voor mij misschien ook wel lastig worden om met mijn gevoelens om te gaan.

Hoe leer je die mensen kennen? Tja, domweg door contact op te nemen met mensen die je tegenkomt, met wie het klikt. Of je die nu tegenkomt op internet, op meets (voor zover die er zijn met liefhebbers van meisjes), of op bijeenkomsten van JON of het nieuwe Joris West. En wie weet heeft je oproep ook wel succes. Ik hoop het voor je!

Dank je. Ik dacht eerst even zelfs dat het een heel erg gemeen grapje was, toen ik op Whatsapp een berichtje kreeg, maar het was toch net iets te officieel. Paar dagen later bij de begrafenis geweest en flink onder de indruk. Maar ja, dat was dus Augustus, dus we zijn al weer wat maandjes verder.
Mede daardoor waarschijnlijk ook dat ik hem meer begin te missen.

Ik heb net iemand anders 'ontmoet' via de mail, waar ik nu mee aan het kletsen ben en die had het toevallig ook over JON. Ik ben wel nieuwsgierig nu, maar zal dit uiteraard ook weer eerst met de psych moeten bespreken of ik daar heen kan of niet. Ja, of ik moet het stil houden, omdat ik nu niks meer verplicht ben, maar dat vind ik dan ook weer zo raar. We zijn bezig met delict preventie en dan is openheid wel redelijk belangrijk vind ik.

Ik zit zelf ook bij JON en heb vaak gehoord dat psychologen afwijzend staan op het feit dat iemand naar de zelfhulpgroep wil. Dit komt voornamelijk door onwetendheid van de mensen. Dus de keus aan jou om het wel of niet te overleggen met je psycholoog. Want het kan zijn dat jou psycholoog denkt dat wij een groepje pedofielen zijn die bij elkaar komen om te bespreken hoe je het beste een kind kan misbruiken. Als je het verteld kunnen je er misschien wel bij zeggen dat JON momenteel ook beschikt over professionele hulpverleners en dat we ook contacten hebben met Stop It Now. En misschien kun je hem de website eens laten lezen www.jorisoost.nl.

Er zijn inderdaad veel te veel psychologen die er ten onrechte vanuit gaan dat contact met gevoelsgenoten de kans op kindermisbruik of andere illegale activiteiten (zoals het verzamelen van kinderporno) vergroot.

Hoi anoniem,
Laat ik het nu toevallig gisteren met mijn seksuoloog over JON hebben gehad en hij dus inderdaad dat verband legt.
Niet alleen dat, hij is schijnbaar ook van mening dat ik beter mijn seksuele gevoelens kan negeren dan er iets mee te doen... Ja, want dat werkt ook zo goed met opgekropte woede en zo, nooit geen last van uitbarstingen.

Ik kan het al een tijdje niet echt vinden met die man, al was het maar omdat we nog steeds niet opschieten met waarvoor ik nu eigenlijk bij hem kwam: Het zoeken naar een alternatief voor wanneer ik niet alleen seksuele gedachten heb, maar ook de illegale soort downloads in gedachten heb.
Ja, tenzij negeren dus nu zijn tactiek is, maar die had ik zelf ook al bedacht, dus dat helpt niet echt.
En het nieuwe mensen leren kennen is dus ook al een tijdje een belangrijk onderwerp, waar ik dus ook mee bezig ben, maar zodra ik dan met lotgenoten wil praten om toch een beetje gelijkenis op een moeilijk vlak te hebben en me niet volledig uitgezonderd en raar te voelen, mag dus ook niet volgens hem.
"Dan houd je je pedofiele gevoelens in stand."
Ehm... In stand houden van... Wacht even, denkt hij nou dat het iets is wat vanzelf wel weg gaat zolang ik er maar niet over praat?!?!

Dus ja, ik ga het volgende week met mijn psycholoog bespreken dat ik graag afscheid wil nemen van deze seksuoloog. Ik erger me steeds vaker en steeds meer aan die man die mij maar niet lijkt te willen begrijpen.

Anyway, ook aan de anderen, bedankt voor de reacties, maar laat er geen té grote discussie ontstaan om hoe de psychologie wel of niet werkt, okay? ;-P

Haha, tja, hulpverlening is nu eenmaal mijn onderwerp. Dus op dat soort discussies sla ik altijd wel aan Smile Sorry als ik daarmee jouw topic vertroebel.

Wat je verder hierboven schrijft klinkt wijs. Je seksuoloog is duidelijk iemand die geen kaas heeft gegeten van pedofilie. Als hij het niet begrijpt en er ook geen verstand van heeft kan hij je simpelweg niet helpen.

Weet je wat het leuke is. JON heeft momenteel ook een seksuloog als hulpverlener. Dus als je alsnog met een seksuoloog wilt praten dan kan dat misschien ook wel via JON. Of je zou je seksuoloog kunnen zeggen dat JON ook een seksuoloog als hulpverlener is die er niet op uit is om je gevoelens te onderdrukken maar juist om te leren om er mee om te gaan.

JustAnotherMe schreef:

Hoi anoniem,
Laat ik het nu toevallig gisteren met mijn seksuoloog over JON hebben gehad en hij dus inderdaad dat verband legt.
Niet alleen dat, hij is schijnbaar ook van mening dat ik beter mijn seksuele gevoelens kan negeren dan er iets mee te doen... Ja, want dat werkt ook zo goed met opgekropte woede en zo, nooit geen last van uitbarstingen.

Blijkbaar roept JON (en elk ander contact met gevoelsgenoten) het beeld op van mensen die elkaar aanzetten tot illegale praktijken en elkaars illegale praktijken goed praten. Zonder twijfel zijn er groepen pedosekuelen en kinderpornoliefhebbers die elkaar stimuleren in ongewenst gedrag. Hoewel ik nog nooit op het darkweb ben geweest (of iets van illegaal materiaal heb gezien of iets illegaals heb gedaan) zullen er ongetwijfeld op het darkweb plaatsen zijn waar kindermisbruik wordt gestimuleerd en goedgepraat.

Maar van zo'n man zou men mogen verwachten dat hij de intelligentie heeft om verder te kijken dan dat eenzijdige beeld. Als hij dat niet kan, is hij ongeschikt voor het begeleiden van mensen met pedofiele gevoelens.

Daarnaast lijkt hij ook het beeld te hebben dat die seksuele gevoelens sterk onderdrukt kunnen worden door ze geen ruimte te geven. Hoewel dat in sommige gevallen misschien een wenselijke benaderingswijze is, is dat zeker niet altijd het geval. Ook daarin lijkt het zich te laten leiden door een te eenzijdig beeld van mensen met pedofiele (of pedoseksuele) gevoelens.

Tja, ik zou je psycholoog alleen maar melden dat je erheen gaat, en verder doorverwijzen naar JON zelf om het er verder over te hebben. Je psycholoog kan zeggen wat-ie wil, maar als hij/zij beweert dat het niet goed voor je is dan is dat pure onkunde en onwetendheid. En dat psychologen niet weten hoe ze ermee om moeten gaan kan ik ze niet kwalijk nemen; waar moeten ze die informatie halen? Des te meer reden om je psycholoog te introduceren bij het fenomeen zelfhulp door pedofielen. Kan je psych ook nog eens wat van jou leren!

En misschien kent je psycholoog JON (of het fenomeen zelfhulp door pedofielen in het algemeen) wel. In dat geval zou ik me er nog steeds niet door laten weerhouden, maar kan je er misschien een goed gesprek over hebben.

Hoe dan ook is JON volgens mij nog nooit slecht voor iemand geweest. Jij bent bij uitstek de doelgroep en JON biedt bij uitstek wat jij vraagt, dus ik zou het gewoon doen.

En nee, ik heb geen aandelen. Wel een positieve eigen ervaring en veel positieve verhalen.

Jorge schreef:

Je psycholoog kan zeggen wat-ie wil, maar als hij/zij beweert dat het niet goed voor je is dan is dat pure onkunde en onwetendheid. En dat psychologen niet weten hoe ze ermee om moeten gaan kan ik ze niet kwalijk nemen; waar moeten ze die informatie halen?

Maar je kan ze het wel kwalijk nemen als ze toelaten dat hun vooroordelen de bepalende factor in hun visievorming wordt. Je mag ook van pyschologen voldoende zelfkritisch denken verwachten zodat ze hun oordeel over onderwerpen waarvan ze weinig van weten achterwege laten. Maar in de psychologie speelt de nuchtere wetenschappelijk benadering nog steeds een veel te kleine rol en wordt er nog veel te veel op gevoel af gegaan. Dat verklaart o.a. de nog steeds grote populariteit van de totaal zinloze psycho-analyse.

Anoniem schreef:

Maar in de psychologie speelt de nuchtere wetenschappelijk benadering nog steeds een veel te kleine rol en wordt er nog veel te veel op gevoel af gegaan. Dat verklaart o.a. de nog steeds grote populariteit van de totaal zinloze psycho-analyse.

Als een zielknijper bezig is met wetenschap, dan is hij bezig met aantallen die statistisch verantwoord zijn. Een individu is geen aantal dat statistisch verantwoord is, dus bij een individu is de zielknijper bezig met toegepaste wetenschap, wat een diplomatieke uitdrukking is voor vooroordelen.
De aanvankelijke verdachte van de Schiedammer Parkmoord werd in het Pieter Baancentrum door professionele psychologen onderzocht. Zij vonden dat hij geen vlieg kwaad deed en schreven in het rapport dat bestemd was voor de zittende en staande magistratuur dat hij ogenschijnlijk geen vlieg kwaad deed, maar onderhuids kookte van woede. Anders konden zij geen verklaring vinden voor het feit dat hij een moord had gepleegd. Een feit dat niet bestond, want ze hadden de verkeerde verdachte en die heeft vier jaar onschuldig gezeten.
Het gaat niet aan, dit allemaal op het conto van de psycho-analyse te zetten. De uitdrukking "zielknijper" ontleen ik aan Marten Toonder, die het personage drs. Zielknijper had bedacht en niet direct als aanbeveling voor zijn soort. Terwijl Toonder zelf wel een bewonderaar van Carl Gustav Jung was.

Als het team deze post wil inklappen, dan is dat wat mij betreft best. We zijn een weinig afgedreven van de vraag van JustAnotherMe. Ik vind mezelf niet geschikt als de gesprekspartner die hij nodig heeft, maar hij heeft van Jorge een advies gekregen dat ik van harte ondersteun.

Albert schreef:

Als een zielknijper bezig is met wetenschap, dan is hij bezig met aantallen die statistisch verantwoord zijn. Een individu is geen aantal dat statistisch verantwoord is, dus bij een individu is de zielknijper bezig met toegepaste wetenschap, wat een diplomatieke uitdrukking is voor vooroordelen.

Onzin, ook toegepaste wetenschap kan en hoort wetenschappelijk benaderd te worden en hoeft helemaal niets te maken te hebben met vooroordelen. Wat je hier schrijft getuigt dus vooral van gebrek aan kennis van wetenschap en de wetenschap in de psychologie en hulpverlening.
Ook geneeskunde is trouwens een vorm van toegepaste wetenschap maar gelukkig is er in de geneeskunde minder en minder sprake van behandelingen op basis van gevoel. Enkel in het alternatieve circuit met talloze niet werkende behandelingen is gevoel belangrijk.

Het is perfect wetenschappelijk aantoonbaar welke behandelingswijzen nooit effectief zijn, welke soms (en in welke situaties) en welke vaak tot goede resultaten leiden. En een wetenschapelijk benadering van behandeling- en begeleidingstrajecten (ook in de psychologie) is ook helemaal niet in tegenspraak met de noodzakelijke individuele benadering.

Albert schreef:

De aanvankelijke verdachte van de Schiedammer Parkmoord werd in het Pieter Baancentrum door professionele psychologen onderzocht.

Wat heeft dit hier met te maken? Ik zie in ieder geval geen aanleiding om het gegeven dat er in die zaak een hoop is misgelopen toe te schrijvan aan de wetenschap of een te wetenschappelijke benadering te wijten.
Wat ik net aanklaag is dat het gegeven dat iemand een professionele psycholoog is, op dit moment bijzonder weinig zegt over de noodzakelijke kennis over wetenschappelijk methodes in onderzoek naar de efficiëntie van behandelingen en de statistiek daarachter.

Albert schreef:

Het gaat niet aan, dit allemaal op het conto van de psycho-analyse te zetten.

Waar komt die opmerking vandaan? Ik heb dat in ieder geval nooit op het conto van de psycho-analyse gezet en ik heb nergens beweert of gesuggereert dat de psycho-analyse de oorzaak is van alles wat er misloopt in in de hulpverlening of de pscychologie. Ik heb de psycho-analyse in dit geval enkel als voorbeeld gegeven.
Graag de stromannen achterwege laten. Deze horen niet thuis in een volwassen discussie.

Dat neemt niet weg dat er in goede, moderne hulpverlening voor de psycho-analyse geen plaats meer is en elke hulpverlening die nog dweept met de psycho-analyse ongeschikt is al hulpverlener.

Oh, maar het probleem is denk ik niet alleen dat ze er weinig van weten, maar vooral dat ze niet beseffen dat ze er weinig van weten. In beroepskringen komt namelijk vooral de forensisch psychiatrische benadering naar voren (ja, ook bij psychologie, in de hele geestelijke gezondheidszorg is dat zo) en die benadering gaat puur over preventie en is gebaseerd op daderbehandeling. Daders bij elkaar zetten in een ongecontroleerde setting (= beeld dat een psycholoog waarschijnlijk krijgt bij JON zonder beter op de hoogte te zijn) zou ik ook niet aanraden. Daarom kan ik me de gedachtegang van een psycholoog die JON ontraadt best voorstellen. En daarom zou ik graag willen dat pedofilie in opleidingen binnen de geestelijke gezondheidszorg besproken wordt. En dan zonder pedofielen als daders te zien, maar gewoon als mensen met een afwijkende seksualiteit.

Jorge schreef:

Oh, maar het probleem is denk ik niet alleen dat ze er weinig van weten, maar vooral dat ze niet beseffen dat ze er weinig van weten.

Daar ben ik het met eens, maar van iedereen met een hoger diploma en zeker van mensen die zo bepalend zijn in het leven van andere mag verwacht worden dat ze zich voldoende bewust zijn van de beperktheid van de eigen kennis. Zelfkritisch denken is daarin essentiëel. Als het daaraan ontbreekt dan is men niet geschikt voor een job als psycholoog of voor eender welke andere forensische job.

Maar ze zullen zich inderdaad niet eens bewust zijn van hun gebrek aan zelfkritisch denken. Het wordt tijd dat men een voldoende zelfkritisch vermogen als essentieel beschouwt voor het behalen van talloze hogere diploma's en voor het bekleden van allerhande functies. Wie met het leven van andere kan 'spelen' en zich niet bewust is van een gebrek aan kennis is een maatschappelijk gevaar. Alleen omdat de slachtoffers van zo'n mensen in een zwakke positie zitten (wie zal een pedofiel gelijk geven die zegt dat zijn psycholoog, seksuoloog, psychiater niet weet waar hij/zij het over heeft?) kunnen zo'n mensen het ene slachtoffer na het andere maken.

Dat de opleiding dus anders en beter moet, daar ben ik het met eens. Maar dat mag geen uitvlucht zijn van psychologen en psychiaters om het eigen gebrek aan kennis te verdedigen. Er zijn genoeg andere mogelijkheden om kennis op te doen.

Citaat:

Het wordt tijd dat men een voldoende zelfkritisch vermogen als essentieel beschouwt voor het behalen van talloze hogere diploma's en voor het bekleden van allerhande functies.

Dat is allang zo. Ik heb in mijn opleiding (niet psychologie maar wel een verwante studie) tenminste keer op keer moeten laten zien dat ik over voldoende zelfreflectie beschikte. Het is er echt bijzonder degelijk in geramd. En ik geloof dat dat bij alle opleidingen in het vakgebied zo is. Dus hoewel ik het met je eerste alinea volledig eens ben, denk ik niet dat daar het probleem ligt.

En welbeschouwd: het zou ik erg vreemd zijn als het merendeel van de beoefenaars van het vakgebied op dit vlak de plank zo mis slaan, terwijl ze hadden kunnen weten hoe het wel zit. Ik denk dus echt dat die informatie niet bij die mensen aankomt, en dat de forensisch psychiatrische visie op kindermisbruikers daardoor wordt toegepast op pedofielen, ook als die absoluut geen kind kwaad doen en willen doen. Kortom: het probleem is volgens mij echt het gebrek aan informatie. Ik ben het dan ook niet met je eens dat er voldoende mogelijkheden zijn om die kennis op te doen. In elk geval niet mogelijkheden die de vereiste wetenschappelijke onderbouwing én de zichtbaarheid voor het vakgebied hebben. Ik denk dat als een psycholoog zich er in wil verdiepen hij/zij misschien wel informatie vindt, maar dan moet er wel eerst een besef zijn dat pedofielen en kindermisbruikers niet dezelfde doelgroep zijn.

Dat de opleiding anders moet bedoelde ik niet als uitvlucht, maar wel als onderdeel van een oplossing voor het probleem. Een ander onderdeel is heldere publicaties in vaktijdschriften. Misschien ligt daar een uitdaging voor ons, om een onderzoeker te vinden die dit onderwerp eens in kaart wil brengen. Probleem is dat het, zacht gezegd, nogal moeilijk is voor onderzoekers om budgetten te vinden voor dit onderwerp. Niemand wil er zijn vingers aan branden...

Jorge schreef:

Dat is allang zo. Ik heb in mijn opleiding (niet psychologie maar wel een verwante studie) tenminste keer op keer moeten laten zien dat ik over voldoende zelfreflectie beschikte. Het is er echt bijzonder degelijk in geramd. En ik geloof dat dat bij alle opleidingen in het vakgebied zo is. Dus hoewel ik het met je eerste alinea volledig eens ben, denk ik niet dat daar het probleem ligt.

Als dat werkelijk zo is dan is het in Nederland fundamenteel anders dan in België.
En was dat 20 jaar geleden ook al het geval?

Jorge schreef:

En welbeschouwd: het zou ik erg vreemd zijn als het merendeel van de beoefenaars van het vakgebied op dit vlak de plank zo mis slaan, terwijl ze hadden kunnen weten hoe het wel zit. Ik denk dus echt dat die informatie niet bij die mensen aankomt, en dat de forensisch psychiatrische visie op kindermisbruikers daardoor wordt toegepast op pedofielen, ook als die absoluut geen kind kwaad doen en willen doen. Kortom: het probleem is volgens mij echt het gebrek aan informatie. Ik ben het dan ook niet met je eens dat er voldoende mogelijkheden zijn om die kennis op te doen.

Daar blijven we het dan over oneens. Ik denk echt wel dat mensen die verder willen kijken dan hun neus lang is de juiste informatie kunnen vinden. De seksuoloog in het geval van JustAnotherMe wordt geconfronteerd met iemand met pedofiele gevoelens die zijn denken in vraag stelt. Toch lijkt de seksuoloog niet bereid het eigen denken in vraag te stellen. Dat kan ik niet verklaren door gebrek aan informatie wel door het te hoog inschatten van de eigen kennis.
Als een pedofiel je vertelt dat er een fundamenteel verschil is tussen de doelgroep van pedofielen en die van kindermisbruikers dient dat voor iemand met voldoende zelfkritisch denkvermogen te volstaan om ook tot het besef te kunnen komen dat die groepen van elkaar verschillen.

Jorge schreef:

Dat de opleiding anders moet bedoelde ik niet als uitvlucht, maar wel als onderdeel van een oplossing voor het probleem. Een ander onderdeel is heldere publicaties in vaktijdschriften. Misschien ligt daar een uitdaging voor ons, om een onderzoeker te vinden die dit onderwerp eens in kaart wil brengen. Probleem is dat het, zacht gezegd, nogal moeilijk is voor onderzoekers om budgetten te vinden voor dit onderwerp. Niemand wil er zijn vingers aan branden...

Natuurlijk moet de opleiding ook anders en dient er aandacht besteed te worden aan 'pedofilie' zonder de onmiddellijk koppeling met misbruik.

Maar het zou me toch echt verbazen dat het zelfkritisch vermogen van de gemiddelde bezitter van een universitair diploma in Nederland zo veel groter is dan die in België. En ik weet wel zeker dat dat zelfkritisch vermogen in België helemaal niet zo groot is. Anders is het o.a. moeilijk te verklaren waarom er zo gigantisch veel slechte wetenschappelijk onderzoeken zijn.

Citaat:

De seksuoloog in het geval van JustAnotherMe wordt geconfronteerd met iemand met pedofiele gevoelens die zijn denken in vraag stelt. Toch lijkt de seksuoloog niet bereid het eigen denken in vraag te stellen. Dat kan ik niet verklaren door gebrek aan informatie wel door het te hoog inschatten van de eigen kennis.

Als iemand bij jou aan komt kloppen met een verhaal wat op jou, met de kennis die jou vanuit je vakgebied is aangereikt, als een beetje wereldvreemd overkomt en die bekend staat als een veel gebruikte uitvlucht van criminelen om hun gedrag goed te praten (=gedachtegoed forensische psychiatrie), hoe reageer jij dan?

Daarmee wil ik niet zeggen dat het verhaal van JustAnotherMe wereldvreemd is of dat hij gedrag goed wil praten. Maar wel dat in het vakgebied van een seksuoloog dat de gangbare interpretatie van een verhaal als het zijne is. Dat is heel erg fout, maar niet de schuld van een individuele seksuoloog. Die gaat namelijk gewoon uit van gangbare methoden en technieken.

Het zou ook niet goed zijn als een seksuoloog alles wat een cliënt zegt voor waarheid aanneemt, trouwens Smile

Ik ben overigens niet op de hoogte van hoe de opleidingen in België in elkaar zitten. Ik vermoed wel dat je gelijk kan hebben dat zelfreflectie 20 jaar geleden nog niet zo'n grote rol had in de opleidingen. Maar ik ben zelf zo'n 15 jaar geleden aan mijn opleiding begonnen, dus kan ook niet meer dan vermoedens uitspreken over hoe het voor die tijd was. Het zou kunnen betekenen dat voor oudere psychologen, seksuologen enz. zelfreflectie inderdaad minder vanzelfsprekend is.

HI Jume,

Misschien moeten wij eens samen in contact komen.
Ik heb eveneens lichte vorm van autisme icm adhd.

Tevens hebefiel (al is pedofiel meer de gangbare term geloof ik).

Ik zou graag eens praten over dit hele onderwerp en samen kijken hoe we het beste hiermee om kunnen gaan.

Dan mijn vraag: hoe gaan we met elkaar in contact komen? Ik ben als de duivel dat iemand mijn ware ID te weten komt.
Dus hoe komen wij verder met elkaar in contact?

Wie weet kan Gabriel of iemand van de staf hier ons helpen?

Gr. Sander (man , begin 30)

Beste Sander,

Om met elkaar in contact te komen is het nodig een account aan te maken op deze site. Anderen kunnen je dan berichten sturen die je ontvangt op het emailadres dat je hebt opgegeven. Als je anoniem wilt blijven moet je dus een anoniem emailadres gebruiken.

Veel meer is het niet. Succes.

Hoi Sander,

Ik ben gewoon lid hier en je kan dan ook in contact met mij komen door op mijn naam te klikken en dan naar contact te gaan.
Ik weet niet of jij hiervoor ook ingeschreven moet zijn.
Via de site word het bericht dan naar mij doorgestuurd, naar een mail adres wat ik voor deze site heb aangemaakt.
Jij kan dus ook hetzelfde wel doen om je anonimiteit te waarborgen.

Groetjes,
JUMe

JustAnotherMe schreef:

Ik weet niet of jij hiervoor ook ingeschreven moet zijn.

Dat moet wel en dat is anders geweest. Vroeger kon je benaderd worden door iemand die zelf geen account had en dat is gelukkig niet meer zo.

Hi Jume,

Is goed. Ik heb zelf een account aangemaakt begin dit jaar, en heb toen ook een coming out verhaal gedaan op deze site. https://www.pedofilie.nl/node/8411

Ik heb mijn email adres gevonden. Stuur me gerust een bericht op [Knip - geen emailadressen in posts - team P.nl].
Weet niet of me bericht geblokt zal worden door de admins, maar anders moet je even op mijn account klikken oid. Of vraag Gabriele of andere admins even.

Zie je bericht wel tegemoet! Ik check mn inbox vanaf nu wekelijks.
Met plezier zag ik net ook een reactie van een andere lezer, en daar ga ik nu ook mee in contact komen.

Dank voor deze site. Denk echt dat het erover praten mij (en de rest) een hoop goeds zal doen.

Gr. Sander

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.