Alfons in het kort

2 antwoorden [Laatste bericht]

Bij deze wil ik me even voorstellen, ik ben Alfons.

Ik ben al sinds jonge leeftijd aangetrokken tot vooral jonge jongens maar ook meisjes. Als tiener kregen mijn klasgenoten vriendinnen en ik begon steeds meer te kijken naar kleuters. Op dat moment realiseerde ik me nog niet wat het allemaal betekende. In mijn tiener jaren begon ik ook te experimenteren met mijn sexualiteit. En ontdekte ik dat ik jongens toch wel heel leuk vond. Naar mate ik order werd dwong ik mijzelf meer te richten op jongens van mijn eigen leeftijd wat op zich goed ging, maar er was altijd het gevoel dat er iets miste. Hoewel ik me terdege bewuster werd dat ik sexueel aangetrokken was tot kinderen en met name zeer jonge kinderen heb ik die gevoelens jarenlang onderdrukt. Door bepaalde gebeurtenissen in mijn leven kon ik mijn gevoelens niet langer onderdrukken en moest ik er mee leren omgaan. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat ik pedofiel, dat ik op zeer jonge jongens en meisjes val. Ik heb ook tegelijkertijd geaccepteerd dat ik die gevoelens niet in de praktijk zal brengen. Die acceptatie heeft mij een zekere rust gegeven, maar neemt het verlangen natuurlijk niet weg. De realisatie dat mijn verlangens, zeker gezien de leeftijd waar ik op val, in de praktijk geen plaats hebben was pijnlijk. Ik heb inmiddels geacepteerd dat die gevoelens bij mij horen en niet weggaan. Ook heb ik uiteindelijk geaccepteerd dat deze gevoelens mij niet tot een slecht iemand maken. Ik heb een iets wat dubieuze verhouding met beeldmateriaal. Nadat ik in veel materiaal misbruik zag wilde ik ermee stoppen, maar dat is aanzienlijk lastiger dan gedacht. Ik ben hier nog mee bezig, en werk er hard aan om alles binnen de grenzen van de wet te houden. De sociaal geaccepteerde grenzen heb ik al lang opgegeven. Maar gelukkig is fantaseren over leuke jongens nog wel legaal.

Ten aanzien van praktiseren heb ik ook wat gemengde gevoelens. De overwegende gedachte is hierbij dat ik geen praktische mogelijkheid zie om een relatie met een kind te hebben die het risico van schadelijke gevolgen voor het kind uitsluit. Ik zal in het algemeen niet zo hard oordelen zolang er geen enkele vorm van dwang word gebruikt, maar vind het in alle gevallen onverstandig.

groet,
Alfons

Hallo Alfons,

Welkom op Pedoflilie.nl. Goed van je te horen / lezen. Je hebt zo te lezen al een heel pad achter de rug, zowel in een fase dat je ontkende pedofiel te zijn, als in de fase van nu, waarin je je gevoelens wat meer lijkt te accepteren. Daarin lijk je moreel ook andere principes te hebben aangenomen. Da's zeker niet makkelijk, om te accepteren dat er een kans op schade bestaat, terwijl je gevoelens zo puur en niet gewelddadig aanvoelen. Da's niet eenvoudig. Daarom extra fijn dat je je hier komt voorstellen. Niet alleen helpt het om er over te praten, het helpt ook andere pedofielen er over te lezen.

Nogmaals welkom en we horen / lezen graag meer van je.

Groet,
Ben

Ben schreef:

Welkom op Pedoflilie.nl. Goed van je te horen / lezen. Je hebt zo te lezen al een heel pad achter de rug, zowel in een fase dat je ontkende pedofiel te zijn, als in de fase van nu, waarin je je gevoelens wat meer lijkt te accepteren. Daarin lijk je moreel ook andere principes te hebben aangenomen. Da's zeker niet makkelijk, om te accepteren dat er een kans op schade bestaat, terwijl je gevoelens zo puur en niet gewelddadig aanvoelen. Da's niet eenvoudig. Daarom extra fijn dat je je hier komt voorstellen. Niet alleen helpt het om er over te praten, het helpt ook andere pedofielen er over te lezen.

Een belangrijke verandering was toen ik mijzelf en mijn gevoelens accepteerde ik een bepaalde innerlijke rust vond. Mijn gevoelens waren niet langer een soort van monster dat onderdrukt moest worden, maar iets moois dat omarmt moest worden. Ik ben niet het type dat verkondigt hoe blij hij wel niet is om en pedofiel te zijn. Want laten we eerlijk zijn het leven was een heel stuk gemakkelijker zonder deze gevoelens. Maar wat is er mis met een jongen willen vasthouden, knuffelen en hem gelukkig zien. Het zijn juist die gevoelens die ik omarm. En natuurlijk zijn de andere gevoelens niet verdwenen, maar ze voeren niet langer de boventoon. Ik zou niet zo ver gaan als dat ik moreel andere principes heb aangenomen. Mijn inzicht is veranderd, en dat maakte een verandering in mijn gedrag noodzakelijk.

En wat betreft de kans op schade, ik ben ook van mening dat een relatie niet noodzakelijk schadelijk hoeft te zijn. Dat maakt het moeilijk om te accepteren dat ik geen relatie aan kan gaan met een jongen, zeker als die jongen een leeftijd heeft bereikt dat hij zelf actief op zoek is naar sexuele bevrediging. Als een jongen van "bijna 16" op zoek is naar een date is het erg moelijk om tegen mijzelf te zeggen die jongen kan daar schade van ondervinden. Als ik eerlijk ben is het dan echt "Als ze je pakken, ben je de klos". Uiteraard de motivatie waarom je het niet doet is onder geschikt aan dat je het niet doet.

Een van de redenen dat ik me aangemeld heb is een behoefte om andere pedofielen te steunen. Ik merk steeds sterker een activistisch trekje in me dat er naar streeft om pedofilie bespreekbaar te maken. Om mensen na te laten denken over de huidige heksenjacht omtrend pedofielen. Amerika slaat hierin volkomen door en Nederland lijkt de trend vanuit de VS te willen volgen. En hoewel ik niks met Martijn had, vind ik het een schande dat Martijn verboden is op basis van het onderbuik gevoel van de massa (maatschappelijke onrust). Waarom kan er geen zinnige discussie gevoerd worden over de legalisatie van virtuele kinderporno. Maar goed ik will niet doordraven dus laat het hierbij.

Ik hoop dat mensen iets hebben aan mijn overpeinzingen.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.