Dit ben ik

5 antwoorden [Laatste bericht]

Hallo allemaal,

Ik wil mijzelf bij deze voorstellen, weliswaar onder een pseudoniem. Ik ben Mika, ik ben 29 jaar. Ik heb voor mijzelf vastgesteld dat ik pedofiele gevoelens heb. Via een artikel in de krant heb ik deze site gevonden. Dit lijkt me een mooie gelegenheid om te 'spuien'.

Ik fantaseer over meisjes van 12 tot hooguit 16, bij voorkeur tot maximaal 14. Dit is sinds enkele jaren, ik denk sinds een jaar of twee dat ik dit van mijzelf ontdekt heb. Het verschil bij mij, zoals ik inmiddels al gelezen heb, is dat ik me absoluut geen voorstelling kan maken van hoe het zou zijn om samen te leven met diegene waar ik over fantaseer. Ik zou dat echt niet kunnen. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen, want je weet dat je anderen onherstelbare schade berokkent. Daarnaast kotst de maatschappij je uit. De fantasieën die in mij opkomen zijn puur seksueel en daar komt niks emotioneels of relationeels in voor.

Mijn fantasieën komen en gaan. Ik heb niet het idee dat ik niet functioneer in het dagelijks leven. Sterker nog, als ik een 'echte' coming out zou doen, dan denk ik dat men de eerste twee weken denkt dat ik een grap maak. Ik ben een weldenkend (en ook ruimdenkend) iemand en daar ben ik eigenlijk heel blij mee omdat het mij in staat stelt overzicht in mijn soms propvolle hoofd te houden.

Deze gedachten kan ik soms nog niet helemaal rijmen. De ene keer wordt ik er heel opgewonden van, de andere keer voelt het niet juist en lijkt mijn psyche die gedachte af te stoten.

Mijn vrouw weet dit allemaal niet. Ze weet niks. Ik denk ook niet dat ik het ooit kan en ga vertellen aan haar. Ik ben bang dat mijn relatie met haar daardoor voor eeuwig zal veranderen. Ze weet inmiddels al wel dat ik kick op plasseks, maar dat is nog maar het topje van de ijsberg. Daar kreeg ik al een zeer averechtse en afkerende reactie op. Mijn vrouw is niet zo van het ontdekken op seksgebied.

Wat is dit nu? Hoe moet ik dit noemen of benaderen? Laatst keek ik met mijn vrouw nog eens keer weer naar de serie Dexter. In deze serie spreekt de hoofdpersoon altijd over zijn 'dark passenger', oftewel een duistere reisgenoot. Is dat ook op mij van toepassing?

Ha levensgenieter (peukje, biertje),

Welkom op het forum. Dank voor je verhaal. Ik moet eerlijk bekennen, momenteel nauwelijks tijd te hebben voor een goed antwoord op je post. Dus dat laat ik voor nu nog even achterwege. Ik kom er nog op terug.

Weet één ding: pedofiele gevoelens hebben is niet ziek of fout of zo. En het hoeft ook geen Dark Passenger te zijn. Je bent gewoon wie je bent, en dat is nu eenmaal bij iedereen een beetje anders. Ik kom er nog op terug. Voor nu: top dat je het hebt aangedurfd je verhaal te doen. Stap 1, vind ik, om van dark passenger naar een vertrouwde metgezel te gaan. Smile

Ben

Bedankt voor de positieve reactie, dat doet me goed Smile

Ik kom op deze manier stukje bij beetje dichter bij mijzelf. Ik heb mijzelf door de tijd heen al zelfstandig leren accepteren, maar dit versterkt alleen nog maar meer mijn gevoel en bevestigt dat ik gewoon 'mee tel'.

Ik ben nu zo ver dat ik durf te zeggen dat de fantasieën die ik heb als zeer plezierig ervaar, maar ik blijf kritisch op mijzelf. Ik hoop dat ik dit positivisme kan laten groeien en dit ook op andere mensen hier kan overbrengen!

Je hebt gevoelens voor kinderen, dat kan een duistere kant zijn, maar dat hoeft het niet te zijn. Een lange tijd zag ik mijn gevoelens erg negatief, ik probeerde ze uit alle macht te onderdrukken. Ik was overtuigd dat pedofielen kindermisbruikers waren en ik kon en mocht zo niet zijn. In dat opzicht was het ene “Dark passenger” waar ik uit alle macht vanaf probeerde te komen. Het is belangrijk te beseffen dat pedofilie geen ziekte is waar je van kunt genezen het is een geaardheid die je zult moeten accepteren. Accepteren dat je pedofiel bent betekend niet dat je naar je gevoelens moet handelen. Als je eenmaal jezelf accepteert zoals je bent zal er een last van je schouders vallen en merk je zelf dat deze gevoelens je geen monster maken. Je bent wie je altijd bent geweest.

Wel wil ik je waarschuwen dat je er voor moet waken dat deze gevoelens geen barrière gaan vormen in je relatie. Ik was op een gegeven moment erg bezig met mijn eigen pedofiele gevoelens die ik geheim hield voor mijn partner. Dit werd een probleem in onze relatie tot hij achter mijn geheim kwam. Nu hij weet dat ik pedofiel ben en wat dat voor mij betekend kunnen we veel opener zijn en is onze relatie aanzienlijk verbeterd.

Bedankt voor je reactie Alfons,

Ik zie het gewoon nog niet zo zitten om het mijn vrouw te vertellen. Ik denk wel dat ze dusdanig veel van mij houdt dat ze me uiteindelijk wel zal accepteren, maar dat gaat een hele tijd duren. Ik kan haar dusdanig inschatten dat ik denk dat ze de eerste weken mij niet meer vertrouwt, mij misschien zelfs zal verketteren. Ze is bijzonder emotioneel en kan zeer explosief reageren, helemaal als ze merkt dat haar (in haar ogen) onrecht wordt aangedaan. Ik zie het namelijk al voor me dat ze dusdanig buitensporig gaat reageren als ik het vertel, dat ze mij de eerste weken bewust uit de buurt van kinderen/tieners gaat houden. Ik woon al twee jaar naast onze buren die een jongetje van inmiddels 3 jaar hebben (totaal niet mijn interesse, heb ik absoluut geen gevoelens voor) en we komen regelmatig bij elkaar over de vloer. Zoals ik haar nu inschat gaat ze dan haar best doen om mij daar zoveel mogelijk bij dat jongetje weg te houden omdat ze bang zal zijn dat ik me vergrijp (wat ik nooooooit zal doen, echt never).

Zoals ik er nu in sta, ben ik niet van voornemens om het haar te gaan vertellen, maar ik ga mijn best doen om mezelf zover te krijgen dat dat nog wel een keer gaat gebeuren. Heb jij, Alfons (of anderen hier), tips om het vertellen/bespreekbaar maken te vereenvoudigen?

Alvast bedankt voor jullie bedrages! Ik voel me sinds ik me hier heb aangemeld al een stuk opgeluchter en vrijer.

PeukieBiertje schreef:

Zoals ik er nu in sta, ben ik niet van voornemens om het haar te gaan vertellen, maar ik ga mijn best doen om mezelf zover te krijgen dat dat nog wel een keer gaat gebeuren. Heb jij, Alfons (of anderen hier), tips om het vertellen/bespreekbaar maken te vereenvoudigen?

Heel eerlijk gezegd, ik weet ook niet goed hoe je dit bespreekbaar moet maken. In geval van mijn vriend had ik geen keuze. Hij heeft me betrapt op chatten over jongens. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden was wat hij las bijzonder negatief. Gelukkig kende hij mij goed genoeg om te weten dat ik nooit kinderen kwaad zou willen doen. Dat was ook de opening waardoor dit bespreekbaar werd. Waar ik vooral voor wilde waarschuwen dat zolang dit een geheim is, dit geheim tussen jullie kan komen. Dit was ook al het geval bij mij en mijn vriend. Hij wist dan wel niet wat ik geheim hield voor hem, hij wist wel degelijk dat ik iets geheim hield voor hem.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.