Aangenaam, ik heb een verhaal en wat vragen

6 antwoorden [Laatste bericht]

Dag allemaal,

Ik heb besloten om mijn naam in het midden te laten aangezien ik nog niet klaar ben om mijn anonimiteit op te geven. Momenteel ben ik een jongen van 19~ jaar oud. Mijn leven heeft tot op dit moment vrijwel geen tegenslagen gekend en kan dus ook als aardig ideaal beschouwd worden. Alles ziet er naar uit dat ik een goede toekomst tegemoet ga maar het onderstaande blijft me in de weg zitten...

Even terug naar een jongere ik:
In mijn vroege tienerjaren hoorde ik (uiteraard want zo gaat dat) jongens op school praten over 'tieten'. Een echte fascinatie waarbij het duidelijk was dat ze niet groot genoeg konden zijn. Ik snapte hier al nooit echt veel van en liet altijd maar in midden wat mijn mening daarover was... Eerlijk gezegd was ik in de veronderstelling dat dit slechts praatjes waren en dat ze het allemaal erg overdreven. Rond die tijd kreeg ik een vriendinnetje die toevallig het minst 'tiet' van de hele klas had. Ook hier heb ik destijds niet bij stil gestaan en nam maar gewoon aan dat het toeval was.

Ongeveer een half jaar later liet een leeftijdsgenoot -die ik overigens niet in het echt ken- mij een foto zien van een tienermeisje zonder kleding onder het mom van: 'Wow moet je eens zien wat ik ergens heb gevonden'. De leeftijdsgenoot zelf vond er niets opwindends aan... Ik in tegenstelling vond het best interessant. Aangezien de leeftijdsgenoot duidelijk liet weten het niets te vinden heb ik destijds ook nooit durven zeggen wat ik er echt van vond en zijn we ook nooit op dit gesprek terug gekomen. Inmiddels is het contact al lange tijd verwaterd.

Vanaf dat moment is de realisatie wel langzaam gekomen dat de dingen die ik heb ervaren misschien helemaal geen toeval zijn. Ik ben anders naar jongere meiden (meisjes) gaan kijken en kwam ook tot de conclusie dat er ook meisjes zijn die ik echt aantrekkelijk vind... Sad

NB: Ik heb tot op dit moment nog nooit een meisje aangeraakt op een verkeerde manier en hier ook geen drang toe. Ik ben 'jong' en wil mijn toekomst echt niet verprutsen door lust. Wel is het aantrekkelijk vinden van meisjes iets wat toch telkens weer door mijn hoofd blijft spoken. Over het algemeen vind ik vooral meisjes van 10-14 jaar oud aantrekkelijk (met zelden een uitzondering waarbij ze net onder de 10-jaar 'grens' zitten)

De vraag:
Ik heb mijn gevoel voor jonge meisjes goed verborgen kunnen houden, op dit moment weet dus ook niemand er van. Toch heb ik het gevoel dat ik dit niet voor altijd met mee kan slepen, ergens over praten lucht namelijk op (alleen al het uitschrijven wat ik nu aan het doen ben lucht al op). Voor mijn gevoel is het geen goed plan om hiermee bij een officiële instantie aan te kloppen. Ik zou het liever voor de eerste keer in vertrouwen aan iemand vertellen, dan kan ik de stap naar een officiële instantie altijd nog maken (raden jullie dat aan?). Ik ben alleen bang dat dit iets is wat mijn ouders heel erg bezig zal houden en ik wil hun niet meetrekken in mijn 'probleem'.

Dan heb ik nog een aanzienlijk oudere broer of zus (laat ik in het midden) die ik meer ruimdenkend inschat. Zou het een goed idee zijn om mijn verhaal daar neer te leggen? Of is het over het algemeen helemaal geen goed plan om dit aan familie te vertellen?

Sommigen zullen zich afvragen waarom ik op mijn leeftijd al hier een bericht schrijf, maar ik denk dat ik dit geheim het liefst aan iemand vertel terwijl het leeftijdsverschil nog relatief klein is. Het wordt immers steeds genanter (en de drempel hoger) om het te vertellen naar mate je ouder wordt.

Bedankt voor het lezen lotgenoten,
Iedere hulp is welkom, dank alvast! Wink

QuiteAnony schreef:

Dan heb ik nog een aanzienlijk oudere broer of zus (laat ik in het midden) die ik meer ruimdenkend inschat. Zou het een goed idee zijn om mijn verhaal daar neer te leggen? Of is het over het algemeen helemaal geen goed plan om dit aan familie te vertellen?

Voorlopig beperk ik me tot een reactie op deze ene vraag.

Van mij weten enkele mensen (zonder vergelijkbare gevoelens) dat ik op kinderen val. Ik heb ook van tientallen mensen met vergelijkbare gevoelens hun verhalen gehoord over 'coming-out's'. In de overgrote meerderheid van de situaties waarin mensen volkomen vrijwillig over hun gevoelens hebben verteld aan iemand die ze echt vertrouwden blijkt dat geen enkel probleem op te leveren. Het is echt uitzonderlijk dat mensen hier in zo'n situaties echt negatief op reageren. Overigens reageren in zo'n situaties mensen ook lang niet altijd echt verbaasd. (Hoewel er zo'n taboe rust op zo'n gevoelens dat er veel mensen zijn die het bestaan er van niet beseffen of enkel associeren met associale, mentaal zieke mensen.)

Maar eens verteld is er natuurlijk geen weg terug. Ik raad je dan ook aan om de tijd te nemen voor je hierin een beslissing neemt. Overigens hoef je zoiets niet 'in één keer' te vertellen. Je kan bij de mensen bij wie je overweegt het te vertellen eerst eens 'tussen de soep en de patatten' na proberen te gaan hoe ze over mensen denken met zo'n gevoelens of te polsen hoe zij zouden reageren als een kennis hun zo iets zouden vertellen. Let natuurlijk op dat je dat zo verpakt dat ze niet ineens doorhebben dat het om jou gaat, maar als je het goed aan pakt dan zegt hun reactie vaak veel over de mate waarin je die mensen je gevoelens kan toevertrouwen. Als dan toch blijkt dat ze heel negatief reageren kan je nog altijd ontkennen dat je vraag ook maar iets met jouw gevoelens te maken heeft.

Zolang jij je goed in je vel voelt is er geen enkele reden om het aan een instantie te vertellen. Maar er met iemand over kunnen praten is wel heel waardevol. En los van het vertellen aan je broer, zus, ... misschien aan vrienden, ... is het erg aangenaam als je mensen leert kennen die je gevoelens delen en waar je een leuk contact met kan hebben. Er is niemand die je op dat gebied zo goed kan begrijpen als iemand met vergelijkbare gevoelens.

Veel succes en besef dat je zeker niet alleen bent.

Heel erg bedankt voor je waardevolle reactie. Het polsen bij familieleden is lang geen slecht idee. Nu ik er zo over na denk heb ik dat door de jaren heen ook wel enkele keren héél subtiel gedaan. Dat geeft me nieuwe inzichten. Smile

Ook geef je aan dat het fijn kan zijn om contact te hebben met iemand die in hetzelfde schuitje zit als mij. Ik denk dat je daarin gelijk hebt, dan zou ik waarschijnlijk nog oprechter mijn verhaal kunnen doen.

Ik ben alleen als de dood dat dit soort gesprekken ooit bekend zouden worden. Het lijkt me erg lastig om te bepalen of je iemand wel of niet kunt vertrouwen... Je weet maar nooit. Daarnaast zou ik het ook wel zo prettig vinden als zo'n iemand rond dezelfde leeftijd als mij zit. Dus schat ik de kans dat dit op korte termijn gaat gebeuren erg klein in. Tongue

Nogmaals bedankt! Wink

Er zijn hier op P.nl wel meer jonge pedofielen die hun verhaal hebben gedaan.

Op Twitter is ook een gemeenschap ontstaan van pedofielen zowel van jouw leeftijd als ouder. De jongste die ik daar ken is 17 (net geworden). Er zijn dus meerdere wegen om met leeftijdsgenoten in gesprek te komen.

Met groet,
Ben

QuiteAnony schreef:

Ik ben alleen als de dood dat dit soort gesprekken ooit bekend zouden worden.

Begrijpelijke angst. Maar als je zorg dat het anoniem is, een beetje op je woorden let, ... kan het best 'veilig'. Je hebt (vermoed ik) op zich niet meer te verbergen dan wat je hier schrijft, namelijk je gevoelens voor kinderen. Gebruik dus gerust de anonimiteit die het internet kan bieden om zo'n gesprekken aan te gaan.

QuiteAnony schreef:

Het lijkt me erg lastig om te bepalen of je iemand wel of niet kunt vertrouwen... Je weet maar nooit.

Begrijpelijk. Ik ben opgegroeid in een tijd dat het nog veel moeilijker was (want geen internet). Daarna heb ik de periode meegemaakt waarin de online-community van mensen met pedofiele gevoelens heel sterk leefde. Met de nodige durf en de juiste contacten was het dan ook perfect mogelijk om op één avondje tientallen gevoelsgenoten te ontmoeten. (Ze vragen zich in sommige café's en restaurants waarschijnlijk nog af wie die groep mannen (zonder vrouwen) was die daar een avondje kwam doorbrengen.)
Maar vaak was het ook een kwestie van met iemand online en anoniem (via chat) lange gesprekken te voeren en stilletjesaan vertrouwen op te bouwen en na vele uren praten op een anonieme plek een ontmoeting te regelen. Ik zeg niet dat dit 100% veiligheid biedt, maar met wat mensenkennis gaat dat meestal echt wel goed. De meeste anti-pedo's hebben geen zin om uren te investeren in gesprekken met iemand die helemaal niet met illegale zaken bezig is.

QuiteAnony schreef:

Daarnaast zou ik het ook wel zo prettig vinden als zo'n iemand rond dezelfde leeftijd als mij zit.

Begrijpelijk. Maar weet, je bent niet alleen. Er lopen tientallen jongeren van jouw leeftijd rond die hetzelfde doormaken. Meer zelf, het is erg twijfelachtig als je niet reeds zonder dat je het beseft hebt gevoelsgenoten hebt ontmoet.
Zoals in andere topics hier reeds aan bod kwam is het schandalig dat de hulpverlening nauwelijks ruimte biedt voor jongeren die hun gevoelens plaats moeten leren geven of in contact willen komen met gevoelsgenoten. Als je toch professionele hulp zou zoeken is dit misschien iets voor jou: http://www.hulpverleningvoorpedofielen.nl/

QuiteAnony schreef:

Dus schat ik de kans dat dit op korte termijn gaat gebeuren erg klein in. Tongue

Neem je tijd, doe niets overhaast maar besef wel dat contacten met gevoelsgenoten zeer waardevol kunnen zijn.

Ik merk zelf ook dat het erg prettig is om veilig over je ervaringen te praten, dat is ook de rden dat ik lid ben geworden Smile

Het beste lijkt mij is om eerst over wat algemene dingen te praten om te kijken of die persoon wel eerlijk is. Zo krijg je ook het idee wie die persoon is zonder al te veel risico als er toch iets uitlekt. Als je bij de ander dan toch niet verder wil praten is er nog niet veel bijzonders verteld. Als je die persoon dan wat vertrouwd kunnen jullie voorzichtig en geleidelijk steeds oprechter worden. Zorg dat jullie beiden evenveel delen. Zo ga ik het tenminste aanpakken.

Zelf wil ik ook absoluut niet dat dit bekend wordt. Ook is het voor mij prettiger om erover te praten met mensen van ongeveer dezelfde leeftijd.

Hopelijk heb je hier iets aan.

Hoi,

Welkom op P.nl. Je schrijft een voor velen herkenbaar verhaal denk ik. In ieder geval voor vele hier op P.nl.

Allereerst: er is niets mis met anoniem zijn hoor. Je hoeft helemaal niet je eigen naam op te geven. Wij raden dat ook af. Verreweg de meesten (99% ?) hier gebruiken een "artiestennaam". Ik ook.

Het kan best lastig zijn te ontdekken dat je jongere meisjes leuker vindt dan jonge vrouwen van je eigen leeftijd. Vrienden gaan er bijna klakkeloos vanuit dat jij ook wel vrouwen leuk vindt. En dan is het soms lastig om uit te leggen dat dat niet altijd het geval is. En al helemaal als de meisjes die je wel leuk vindt tot 10 jaar jonger zijn dan jij.
Toch kan een coming out heel fijn zijn. Open kunnen praten over wie je bent, wat je gevoelens zijn en wat je bezig houdt, kan erg prettig zijn. Lees maar eens wat van de coming out verhalen hier op de site. Ga ook weer niet over één nacht ijs. Bereid dat goed voor en doe het vooral bij iemand in wie je vertrouwen hebt. Ik merk keer op keer dat een goede voorbereiding handig is. Lees veel over het thema, neem je tijd om na de coming out te vertellen wat jij wel voetl (aantrekking, bewondering, liefde) en wat je niet voelt (bijvoorbeeld neiging tot gedwongen seksuele handelingen en wat al dies meer).
Onderschat je ouders niet te snel hoor. De liefde van ouders is vaak zo diep dat zij ook dit soort boodschappen wel kunnen hebben. Ook al zijn ze niet de meest tolerante mensen. Maar opnieuw...jij kan dat natuurlijk veel beter inschatten dan ik.

Ik hoop dat deze eerste ideeën al een beetje helpen. Wellicht dat anderen hier ook nog wel wat tips hebben hoe om te gaan met je recente ontdekking.

Bedenk in ieder geval dit: het feit dat je deze gevoelens hebt, maakt van jou geen slecht mens. Gevoelens, ook seksuele gevoelens voor kinderen, is niet iets waarom je vraagt. Je hebt ze nu eenmaal. Daar hoef/mag je niet op afgerekend te worden.
Bedenk ook dat je dat gevoel niet in de praktijk kan brengen. Juridische en morele overwegingen spelen daarin een rol. Kortom, je pedo-gevoelens zeggen niets over de persoon die je bent. Het gaat erom, zoals vaak in het leven, om wat je doet.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.