Film over pedofilie

41 antwoorden [Laatste bericht]

Stel, er wordt een speelfilm gemaakt over een man die worstelt met zijn seksuele geaardheid. Hij is pedofiel. Wat zou dan een realistisch portret zijn? Welke elementen zouden in de film moeten komen, die taboe doorbrekend kunnen werken? Zou de film mogen eindigen met de man die besluit om tot castratie over te gaan? Of is dit juist een te extreem einde? Hoe zou de film kunnen bijdragen aan het feit dat pedofilie geen keuze is, maar iets wat je bent, net zoals homoseksueel zijn? Hoe gaan jullie zelf om met deze gevoelens? Ik ben zelf bijzonder sekslustig. Ik kan me voorstellen dat je dagen hebt waar je letterlijk gek wordt van jezelf? Misschien wel zelfmoord overweegt? Of is dit juist totaal niet zo? En moet deze film een fundamenteel ander verhaal vertellen?

Graag jullie inspirerende verhalen!

Wat ik zelf een inspirerende film vond was de film The imitation game over Alan Thuring. Hij was homofiel en werkte op een zeer geheime locatie. Dit trof mij omdat hij als ontdekte homofiel koos voor chemische castratie. Uiteindelijk pleegde hij zelfmoord omdat dit tegen hem werkte. De analogie zal menig pedofiel kennen. Als eerste was homofilie toen strafbaar en moest geheim blijven. Het feit dat alles van hem TOP SECRET was maakte hem nog meer verdacht. Dus verdenking van onfrisse zaken terwijl je juist het land gered hebt. Ook de chantage van Thuring door de Russische spion maakt dat wij dezelfde angst hebben om door iemand openbaar te worden en dat maakt ons soms chantabel. De keuze voor chemische castratie zullen enkele veroordeelde pedofielen wel kennen. Het bestaat nog steeds en het gevolg is nog steeds hetzelfde. Uiteindelijk werkt het niet en lijkt de wereld steeds uitzichtlozer.

Deze film zou positief moeten eindigen. Mijn eigen fantasie is een pedofiel die verdacht wordt, uitgesloten wordt en gemeden wordt. Als hij met kinderen omgaat wekt dit angst en wrevel op. Maar als deze pedofiel de kinderen beschermd tegen pedoseksuelen die ze willen verkrachten wordt hij een held. Eerst verdacht natuurlijk maar door bewijs en verklaringen gerehabiliteerd en opgenomen als normaal en waardevol burger in de samenleving.

Het feit dat een pedofiel in al zijn doen een normaal mens is lijkt mij genoeg om de geaardheid aan te tonen. Immers de verkrachters zijn anders geaard en doen nu wat men van een pedofiel verwacht. Hiermee is de discussie daad en aard opengebroken.
Wat mij opvalt is dat pedofielen geen jagers zijn opzoek naar een "vrouw" maar de meer zorgzame types. Pedoseksuelen zijn jagers waarvoor Roodkapje al gewaarschuwd werd. Pedofielen hebben het moeilijk met het koppelen van pedoseksualiteit aan pedofilie. Natuurlijk zijn er pedofielen die pedoseksueel zijn, maar dat geld ook voor homo- en heterofielen die pedoseksuele daden verrichten. De meeste pedofielen zijn net als anderen hetero- en homofiele personen gewoon normaal. Zij willen gewoon liefde en een leuke relatie. Maar het feit dat dat nu net niet met kinderen kan (ze worden ouder) maakt dat mijn geaardheid iets dramatisch heeft. Een soort Tantaluskwelling.

Maak de film als opgedragen aan de mens en niet aan zijn beeldvorming. Motto "men lijdt het meest aan de angst die men vreest" , dus wat meer realiteitszin graag. Deze angst is bij de samenleving maar ook binnen pedofielen.

Succes.

Een filmmaker die een boeiend en geloofwaardig verhaal zoekt, gaat niet achter een stuk blanco papier op inspiratie zitten wachten maar kijkt wat de literatuur al heeft. Er zijn talloze boeken omgewerkt tot filmscenario's.
Romans die het thema hebben dat jij wenst, zijn ook op deze site besproken: Romans. Bij de artikelen daar ligt mijn bespreking van een roman van Willem G. van Maanen, Hebt u mijn pop ook gezien? Die roman eindigt extreem, maar niet met castratie.

onderzoekendman schreef:

Stel, er wordt een speelfilm gemaakt over een man die worstelt met zijn seksuele geaardheid. Hij is pedofiel. Wat zou dan een realistisch portret zijn?

Stel, er wordt een speelfilm gemaakt over een man die worstelt met zijn seksuele geaardheid. Hij is homoseksueel. Wat zou dan een realistisch portret zijn?

Het verschil tussen pedofielen onderling is niet kleiner dan het verschil tussen hetero's onderling en homo's onderling. Men kan dus tientallen 'realistische portretten' maken die toch fundamenteel van elkaar verschillen.
Maar een van de realistische scenarios, namelijk over de pedofiel die geen groot probleem heeft met zijn of haar geaardheid, zijn leven goed op orde heeft, geen enkel probleem heeft met het niet seksueel misbruiken van kinderen, ... is natuurlijk niet zo interessant voor een speelfilm als de talloze andere (eveneens mogelijk realistische) portretten.

onderzoekendman schreef:

Zou de film mogen eindigen met de man die besluit om tot castratie over te gaan?

Dat is één van de realistische mogelijkheden, maar ik zou er niet gelukkig met zijn. Hoewel het voorkomt slagen vele pedofielen er perfect in om geen seksueel contact te hebben met kinderen zonder dat dit een harde interne strijd oplevert en zonder dat er de behoefte is aan vergaande ingrepen als castratie.

Net door een film zo te laten eindigen bevestigd men het verkeerde beeld dat elke pedofiel een tikkende tijdbom is en het beste kan verplicht worden (of op zijn minst aangezet worden) zich (chemisch) te laten castreren.

Het jammere aan films waarin pedofielen een deel van het verhaal zijn, is dat deze nooit een verhaal en einde heeft waar ik echt van kan genieten. Ik zie dan ook liever niet meer films waarbij pedofielen iets aan wordt gedaan, zichzelf castreren of iets dergelijks. Wat ik liever zou zien is een feel-good film met als onderwerp een relatie tussen een pedofiel en een meisje. Een romantische pedo film. Een film die ook geschikt is voor een 11 jarige, al hoeft het niet helemaal te schuwen van het suggereren dat er ook misschien een seksuele kant aan de relatie is. Ik ga maar verder dromen.

Ja, ben het met je eens wat betreft het depressieve. Feit is wel dat pedofilie nooit ongecompliceerd zal zijn. En een film zonder conflict, tja.

Heb je Lawn Dogs wel 's gezien? Fijne film. Opvallend genuanceerd en kritisch naar meerdere groepen, beetje sprookjesachtig/escapistisch, mixt zware thema's goed met luchtige momenten.

Ik heb die film eens eerder gezien, ja, een tijd terug al weer. Ik was hem al weer wat vergeten, misschien eens tijd om hem nog eens te zien. Het komt dichtbij, maar het blijft een drama. Meer films met zo'n relatie erin zouden wel van harte welkom zijn. Ik ben niet tegen het conflict, maar voor een happy ending. En niet een happy ending zoals bij The Woodsman waar de pedofiel uiteindelijk met een volwassenen aan de haal gaat (bah).

Hoe zou in een film die over pedofilie gaat een leuk einde kunnen krijgen? Wanneer is een pedofiel gellukig en toch niet strafbaar? Hoe kunnen we het publiek een positieve boodschap geven, zodat de pedo niet meer in een verdommenhokje wordt gestopt? Is dat überhaupt mogelijk? Hoe kan de lading in onze maatschappij jegens pedofilie worden verzacht? Misschien eindigend met een android? Dus robot pop? Ook al weet ik dat daar de helft van de kijkers van gaat ontploffen. Wel een uitdaging zeg!

onderzoekendman schreef:

Hoe zou in een film die over pedofilie gaat een leuk einde kunnen krijgen? Wanneer is een pedofiel gellukig en toch niet strafbaar?

Volgens mij is er een fundamenteel probleem dat jij er niet in lijkt te slagen buiten je eigen gevoelskader te denken. Zoals je zelf aangeeft ben je 'bijzonder sekslustig' en uit wat je verder schrijft blijkt dan ook dat jij je moeilijk kan voorstellen dat er talloze mensen zijn die er goed in slagen een gelukkig leven op te bouwen zonder hun seksuele verlangens volledig te kunnen bevrediging. (Overigens zijn het niet enkel mensen met pedoseksuele gevoelens die mogelijk geconfronteerd worden met seksuele verlangens die ze om diverse niet in de praktijk kunnen omzetten.)

Mastrubatie, fantasie, seksuele relaties met volwassenen (niet iedereen met pedofiele gevoelens is in zijn/haar seksuele verlangens exclussief pedoseksueel), ... zijn allemaal manieren waarop veel pedofielen er in slagen zonder al te grote seksuele frustratie door het leven te gaan.

Ik denk dat jij pas iets hebt aan de antwoorden die hier gegeven worden op het moment dat jij er ook in slaagt te beseffen dat ieder mens anders is, ook in zijn/haar seksuele verlangens en het niet is omdat jij een groot probleem zou hebben met het niet bevredigd zien van je seksuele verlangens dat dat voor iedereen van toepassing is.

Ik zou in dit kader graag ook wijzen op het stereotype in films en series met de benaming "Bury your Gays":
http://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/Main/BuryYourGays

Pas in recente jaren begint het bij te draaien, maar het is nog altijd niet ongewoon dat een homoseksueel personage in een film of serie aan het eind van de film dood is (al dan niet om de heteroseksuele held te helpen overleven) of in ieder geval in een groot persoonlijke niet te ontsnappen drama wordt gegooid. Homoseksuele relaties zijn per definitie de basis voor een tragisch verhaal dat slecht afloopt voor één of beide geliefden.

Voor pedofielen is het stereotype nog ernstiger dat ze om te beginnen al niet als 'goedaardig' personage worden neergezet en per definitie altijd monsters zijn of op zijn minst deels monsters, zoals de Woodsman die enkel enig respect verdient, omdat ondanks zijn ernstige interne conflicten hij zijn uiterste best doet om uiteindelijk toch maar hetero te zijn en van de kinderen af te blijven.

Een happy end voor een homo-film is al moeilijk genoeg voor de filmindustrie, ik betwijfel dat een film over een pedofiel die ooit zal krijgen. Ook omdat de maatschappij eerst eens pedofielen als gewone mensen met een vreemde voorkeur zal moeten zien en niet monsters. Als er al een film was waarin een dergelijk personage voorkwam, zou het publiek het hoe dan ook als 'ongeloofwaardig' bestempelen, omdat dit niet is hoe zij pedofielen zien.

Bedenk ook dat er wat betreft homo-verhalen eerst vanuit Romeo en Julia traditie werd geschreven. Verboden liefde, het mag niet, maar aan het eind neem je het wel voor ze op. En dat is voor de boodschap uiteindelijk misschien belangrijker.

Ik loop 'm nu een beetje te spammen, maar: kijk Lawn Dogs. Heeft dezelfde tragedie die je beschrijft voor bury your gays, maar dus niet op de irritante manier als The Woodsman. Waarschijnlijk ook omdat in Lawn Dogs nooit wordt uitgesproken of de hoofdfiguur pedofiel is. Ik denk dat wij er een pedofiel in zien, maar dat "buitenstaanders" 'm vaak niet als dusdanig herkennen. Maakt t wat mij betreft ook een intelligentere film. Je wordt gedwongen er zelf over na te denken.

Ik heb wel 's een documentaire gezien waarin oude homo's lieten zien welke oude Hollywoodfilms "hun" films waren. Alleen homo's herkenden het homo(-erotisch) thema.

Net zoals kunstkenners vandaag nog steeds over de grond rollen om te verdedigen dat Lewis Carroll toch vooral geen pedofiel zou zijn, "want" hij zou geen kinderen hebben misbruikt. Alsof dat het definieerde criterium is. Nee, kinderen aanbidden was in die tijd de hype in intellectuele kringen, dus dát was gewoon wat Lewis deed. Hahaha, hij was er dan wel extréém bedreven in. Die man was zó duidelijk pedofiel. Maar ja, dat ontkennen zal ook wel angst zijn voor censuur/boekverbranding praktijken.

Gabriël schreef:

Net zoals kunstkenners vandaag nog steeds over de grond rollen om te verdedigen dat Lewis Carroll toch vooral geen pedofiel zou zijn, "want" hij zou geen kinderen hebben misbruikt.

Lewis Carroll is een heel mooi voorbeeld, want die kunnen ze niet meer uit de Engelse cultuur peuteren, daarvoor zit hij er te stevig in vastgebakken. En hij maakte naaktfoto's van kleine meisjes (die door zijn familie na zijn dood zijn vernietigd). Maar welke kunstkenners proberen dan aan te voeren dat hij geen pedofiel was?

Dank voor de links, Gabriël.
Het wordt hier offtopic, maar deze thread gaat eigenlijk al over iets anders dan waar het over gaat.
Net als de discussie over Carroll. De tegenstanders van de "Carroll was een pedofiel" theorie blijven tegen beter weten in volhouden. Maar de voorstanders hebben nu nieuwe munitie gevonden: een in Frankrijk gevonden foto van Alice's oudere zus als beginnende puber, frontaal naakt gefotografeerd, met op de lijst een inscriptie die de foto aan Carroll toeschrijft. Terwijl expliciete uitingen zo'n beetje wezensvreemd waren voor Carroll en hij alle belangstelling voor meisjes verloor zodra ze begonnen te puberen. De discussie gaat zich nu verplaatsen naar de vraag of de toewijzing aan Carroll wel klopt. Als bewezen is dat het niet klopt, dan is Carroll geen pedofiel meer. Toch?

Oh wow, je topic maakt een boel los Smile

Nog als toevoeging op andere reacties:
Suïcide gebeurt denk ik veel vaker door gevoelens van eenzaamheid en existentiële uitzichtloosheid. Meestal niet omdat je het gevoel hebt je lusten niet te kunnen bedwingen of iets dergelijks.

Vind dit een wat moeilijk onderwerp. Ik heb toen ik jong was een meerdere zelfmoordpogingen gedaan. Toen ik tiener had ik zeer grote problemen met mijn gevoelens accepteren. Mede door wat ondoordachte acties als jongen zag ik mijzelf als iemand die vroeg of laat kinderen zou verkrachten. Ik kan je verzekeren dat er geen eenzamer en meer uitzichtloos gevoel bestaat dan het gevoel dat jij het monster bent waar ouders hun kinderen voor waarschuwen.

Dat snap ik heel goed. Ik heb zelf ook jaren lang de angst gehad om pedo te zijn. Ik wilde alleen maar dood. Dus daar zou ik graag een film over willen maken. Als tegengeluid. Omdat je eigenlijk beseft dat je in een permanente hel leeft. Liever kanker of aids zeg maar gerust. Althans, zo ervoer ik dat. Dus ik zou graag dat beeld willen laten zien. Alleen begrijp ik van de meeste mensen op dit forum dat dit beeld ze ook weer verstoord? Of willen we dit juist wel zien? Al was het alleen maar om de maatschappij wakker te schudden? Dat het vervloeken door de maatschappij echt iets verschrikkelijks is? Misschien nog wel erger als misbruikt worden? Want daar kom je naar jaren therapie nog wel weer overheen. Maar de pedovloek, die draag je tot aan je graf bij je. Of ga ik nu te ver? Hoe kunnen we op een andere manier compassie kweken voor de pedo?

Hel, kanker, aids, erger als misbruikt worden, vervloekt tot het graf... Allemaal wel extreem heftig hoor.

Ik kan het ook niet met je eens zijn. Veel van mijn issues kwamen omdat ik mijn eigen gevoelens niet begreep. Er komt ook een moment dat je beseft dat deze gevoelens niet bepalen wie je bent. Ik ben Alfons, en ik ben pedofiel, Ik ben niet Alfons de pedofiel. Mijn geaardheid is een deel van me, maar ik weiger me te laten definiëren door mijn geaardheid. Ik vind het ook weinig kies om een geaardheid te vergelijken met misbruikt worden. Ik heb ook weinig zin om me in een slachtofferrol te laten duwen. Ik heb mijn geaardheid niet gekozen. Ik denk niet dat er iemand voor kiest om pedofiel te zijn. Maar ik heb er mee leren leven. Ik kan er ook prima mee leven. Ik kan genieten van mijn fantasieën, wetend dat ik daar van mag genieten. Ik kijk graag naar kinderen en word er vrolijk van.

Maar ik sluit ook mijn ogen niet voor de negatieve kanten. Ik zie een gemeenschap die claimt van kinderen te houden en doet alsof ze het beste voorhebben met kinderen en tegelijkertijd kinderen manipuleren op de meest gruwelijke wijzen alleen om meer porno te krijgen zodat ze bejubeld kunnen worden door vreemden die enkel op zoek zijn naar nog meer porno. Ik kijk van afstand en zie het gebeuren. En op die momenten vraag ik me af of de maatschappij niet een beetje gelijk heeft en we monsters zijn.

Ondanks dat ik een pedofiel ben, ben de persoon die ik wil zijn. Ik ben niet verantwoordelijk voor de daden van anderen. Het enige dat ik kan doen is me uitspreken tegen de dingen waarvan ik vind dat we die zouden moeten laten. Mijzelf gedragen zoals ik vind dat ik me zou moeten gedragen. Ik hoef geen medelijden van de maatschappij. Wat ik graag van de maatschappij zie is dat ik beoordeeld wordt op mijn daden en niet mijn gevoelens.

Citaat:

Ik zie een gemeenschap die claimt van kinderen te houden en doet alsof ze het beste voorhebben met kinderen en tegelijkertijd kinderen manipuleren op de meest gruwelijke wijzen alleen om meer porno te krijgen zodat ze bejubeld kunnen worden door vreemden die enkel op zoek zijn naar nog meer porno. Ik kijk van afstand en zie het gebeuren. En op die momenten vraag ik me af of de maatschappij niet een beetje gelijk heeft en we monsters zijn.

Wow, wow. Welke gemeenschap? Het dark web waar je het eerder over had? En wie zijn "we" dan? De bezoekers van die gemeenschap? De pedofielen binnen die gemeenschap? Pedofielen in het algemeen?

Ik bedoel je hebt geen zicht op hoe al die populaties zich tot elkaar verhouden.

Wat ik me wel kan voorstellen is dat vandaag de dag de stap richting dark web vooral voor jonge pedofielen makkelijker/veiliger kan voelen dan bijvoorbeeld hier posten of zelfs hulpverlening zoeken. En dat je zo dus van de regen in de drup beland.

Ik denk dat deels de bloei van het dark web ook gestimuleerd is door historische acties tegen bovengrondse sites, waar door opsporingsdiensten niet gekozen werd voor zeg maar "straatrechercheren" om de foute elementen te verwijderen maar direct voor "oprollen". Dope on the table. Waarschijnlijk vanuit de veronderstelling dat pedofilie een subcultuur is die je met voldoende repressie kan uitroeien, en niet iets wat biologisch inherent is aan een bepaald deel van de mensheid. (zie ook Stonewall riots) Nu er steeds meer indicaties voor het biologisch aspect zijn, zou het beter zijn om maatschappelijk na te gaan denken over uitingsvormen die voor pedofielen wél ethisch acceptabel zijn, zodat jonge pedofielen daar ook heel doelbewust voor kunnen kiezen. Maar ja, veel plezier daarmee als politicus die nog een carrière wil...

Gabriël schreef:

Wow, wow. Welke gemeenschap? Het dark web waar je het eerder over had? En wie zijn "we" dan? De bezoekers van die gemeenschap? De pedofielen binnen die gemeenschap? Pedofielen in het algemeen?

In dit geval een specifieke groep bezoekers van een specifieke site. Op zich niet uniek maar moet ook niet gezien worden als waar voor alle pedofielen. Laten we er op houden dat het een stukje frustatie betreft vanuit persoonlijke en recente ervaringen.

jij bent het "monster" waar je ouders jou van willen beschermen

Hier is een titel, nu nog de film.

Hoewel veel mensen een beeld schetsen van pedofielen die als monsters hun kinderen verkrachten is de werkelijkheid wel wat anders. De meeste verkrachters zijn geen pedofiel. Daarbij is de pedofiel een normaal mens en geen monster.

Wel hebben enkele pedofielen een monster in zich. Of in ieder geval een soort gevoel van een monster. Dit creëert dualisme en werkt verkeert. Zelfacceptatie maakt dat je jezelf niet als monster ziet maar als mens. Dan kan je ook een leefbare oplossing gaan ontwikkelen. Eventueel met geestelijke bijstand.

Zelf vind ik dat pedofielen best gratis psychische hulp mogen krijgen om zo stabiel te worden. We moeten werken aan zelfacceptatie en aan omgaan met deze maatschappij. DUS NIET psychische hulp omdat pedofilie een geestelijke afwijking is.

Een positief einde aan de film is meer het laten zien dat pedofielen ook normale mensen zijn. Zet dat af tegen de werkelijke oorzaken van seksueel misbruik van kinderen. Dan ben je maatschappelijk goed bezig.

succes.

Daarom het "monster" gedeelte tussen aanhalingstekens.

Vond het een mooie zin Smile

AT IM schreef:

Zelf vind ik dat pedofielen best gratis psychische hulp mogen krijgen om zo stabiel te worden. We moeten werken aan zelfacceptatie en aan omgaan met deze maatschappij. DUS NIET psychische hulp omdat pedofilie een geestelijke afwijking is.

Therapie voor de behandeling van sexueel grensoverschrijdend gedrag wordt vergoed vanuit de basisverzekering (net als de meeste psychiatrische zorg).

@Alfons,

Ik gaf aan dat ik juist therapie vergoed wil ziel die helpt en zorgt voor zelf acceptatie en omgaan met de samenleving. De huidige vergoeding die jij bedoelt help ons van onze pedofiele gevoelens af en is niet effectief. Daarbij heb ik geen grensoverschrijdend gedrag alleen een afwijkende geaardheid.

Therapie betekend met naam en toenaam bekend worden bij therapeut, wat niet erg is vanwege zijn geheimhouding, maar ook bij de verzekeraar. Deze heeft geen geheimhouding. Het is dus moeilijk om mensen die worstelen met zelfacceptatie te vragen volledig als pedofiel in de openbaarheid te treden door deze stap te nemen. Derhalve is het dus in mijn ogen dat pedofielen geen psychische hulp kunnen krijgen die zij nodig hebben en dat de samenleving hiervoor wil betalen.

Nog een aspect dus van het de facto verbieden van pedofilie. Wat inhoud dat pedofilie op papier niet strafbaar is, maar door alle randvoorwaarden en uitingen wel strafbaar te maken, we toch van een pedofilieverbod kunnen spreken.

AT IM schreef:

Ik gaf aan dat ik juist therapie vergoed wil ziel die helpt en zorgt voor zelf acceptatie en omgaan met de samenleving. De huidige vergoeding die jij bedoelt help ons van onze pedofiele gevoelens af en is niet effectief. Daarbij heb ik geen grensoverschrijdend gedrag alleen een afwijkende geaardheid.

Ik heb geen problemen met zelf acceptatie. Ik heb al lang geaccepteerd dat ik pedofiel ben. Ik heb ook geen problemen met omgaan met de samenleving. Ik ben er mijzelf terdege van bewust dat de en als er problemen mee zou hebben als ze op de hoogte waren van mijn geaardheid, maar dat los je niet op met therapie. Tenzij je de hele maatschappij op therapie wil sturen op pedofilie te accepteren. Mooi idee maar niet echt realistisch. Maar jij hebt een verkeerd beeld van therapie. Mijn geaardheid is een gegeven, niemand die probeert mijn geaardheid te veranderen. Een van de punten is juist dat je moet genieten van je geaardheid, van kinderen, binnen de kaders van de wet. Als je een therapeut zoekt die jou verteld dat het ok is om seks te hebben met kinderen kun je lang zoeken.

AT IM schreef:

Therapie betekend met naam en toenaam bekend worden bij therapeut, wat niet erg is vanwege zijn geheimhouding, maar ook bij de verzekeraar. Deze heeft geen geheimhouding. Het is dus moeilijk om mensen die worstelen met zelfacceptatie te vragen volledig als pedofiel in de openbaarheid te treden door deze stap te nemen. Derhalve is het dus in mijn ogen dat pedofielen geen psychische hulp kunnen krijgen die zij nodig hebben en dat de samenleving hiervoor wil betalen.

Als je hulp zoekt kun je anoniem stopitnow bellen. Maar als je behandeling zoekt zal de therapeut inderdaad weten wie je bent. De therapeut heeft inderdaad geheimhoudingsplicht die enkel in specifieke gevallen doorbroken mag worden. In mijn situatie is dat sowieso niet aan de orde. De verzekering weet dat ik onder behandeling ben, en weet bij welk instituut, de GGZ. De verzekering heeft echter geen inzage in mijn dossier of informatie omtrend waarvoor ik in behandeling ben. Er zijn ook nog voorzieningen voor als er geen verzekering is of de verzekering weigert uit te keren. Dit juist om er voor te zorgen dat de behandeling door kan gaan. In het geval van een justitieel kader betaald justitie de behandeling.

Je kan wel degelijk hulp krijgen, maar jij wilt alles op jouw eigen voorwaarden.

AT IM schreef:

Nog een aspect dus van het de facto verbieden van pedofilie. Wat inhoud dat pedofilie op papier niet strafbaar is, maar door alle randvoorwaarden en uitingen wel strafbaar te maken, we toch van een pedofilieverbod kunnen spreken.

Daar valt dus behoorldijk wat aan af te dingen. In principe beperkt de strafbaarstelling tot seks met minderjarigen en kinderporno. Wel is het zo dat beide begrippen door de tijd aardig opgerekt zijn en in sommige gevallen tot in het belachelijke. Echter vind ik het onzinnig om over een pedofilieverbod te spreken. Sterker nog, het bestaan van deze site bewijst je ongelijk in deze.

Ik heb dat gevoel/die twijfel ook gehad. Ik denk heel veel pedofielen. Hoewel ik er nooit echt zelf van overtuigd raakte. Maar het idee dat dat het enige is wat anderen van je verwachten was zeer uitzichtloos en vereenzamend; gereduceerd worden tot risicofactor geeft je een gevoel weinig nut te hebben.

Daarom vind ik het ontzettend belangrijk alternatief perspectief te creëren, om niet in zo'n fase te blijven hangen.

onderzoekendman schreef:

Stel, er wordt een speelfilm gemaakt over een man die worstelt met zijn seksuele geaardheid. Hij is pedofiel. Wat zou dan een realistisch portret zijn? Welke elementen zouden in de film moeten komen, die taboe doorbrekend kunnen werken? Zou de film mogen eindigen met de man die besluit om tot castratie over te gaan? Of is dit juist een te extreem einde? Hoe zou de film kunnen bijdragen aan het feit dat pedofilie geen keuze is, maar iets wat je bent, net zoals homoseksueel zijn?

Even een meer direct antwoord. Als het gaat om een realistisch beeld, zal er een moment komen dat de pedofiel ontdekt dat hij pedofiel is, dat zijn gevoelens afwijken van de norm. Daar kleven emoties aan vast, maar ook keuzes. Pedofiel zijn is geen keuze, maar hoe je met die gevoelens omgaat is wel degelijk een keuze. Ik persoonlijk zou tegen een einde op basis van castratie zijn. In mijn optiek geeft dit een heel verkeerde boodschap. Hoewel ik niet ontken dat het een hulpmiddel kan zijn, voor sommigen misschien zelfs een noodzaak, om je gevoelens in de hand te houden, wil ik absoluut niet de boodschap sturen dat pedofielen hun gevoelens zonder castratie niet in de hand kunnen houden. Het laatste wat ik wil is een menigte van onnadenkende ouders die roepen om castratie van iedereen die in hun ogen verkeerd naar een kind kijkt.

Er is om dit moment veel aandacht voor slachtoffers van kindermisbruik, waarbij daders steevast als pedofiel aangemerkt worden. Ik zou graag een film zien uit de optiek van de pedofiel. De twijfels, de relatie met zijn ouders, en de afwegingen. Maar ook hoe hij zijn plaats in de maatschappij ervaart. Ik zou graag meer begrip voor pedofielen zien, zonder relaties met kinderen goed te praten.

Alfons heeft helemaal gelijk.

Wat wij moeten neerzetten is een reëel beeld van "de pedofiel" met al zijn in en outs.
Vooral de dilemma's en gevoelens waarmee hij/zij klaar moet worden met de maatschappij.
Zelf zit ik bij JON en daar krijg je aardig de indruk hoe men worstelt met het pedofiel zijn.

Omdat ik het jaren onderdrukt heb is het probleem moeilijke geworden.
Deze film zou voor pedofielen die nog in de kast zitten een kans bieden om ze die weg te besparen.
Ook hoop ik op een realistische visie op pedofilie zodat we minder gestigmatiseerd of gedemoniseerd worden. Laten onze daden, veelal goede dingen doen met kinderen, voor zich spreken. En laat slechte daden, als misbruik, mooi bestraft worden.

Vergeet de castratie en laat zien dat er daadwerkelijk effectieve hulp is voor pedofielen. Dan wordt het voor beide zijden toch veiliger.

Succes

Ik wil dolgraag een film maken over pedofilie met een blijde boodschap. Ik heb me inmiddels flink verdiept in de cijfers en alleen al in de V.S. stelt men dat de markt voor kinderporno, niet alleen explosief groeit, maar percentueel gezien zo'n 23% is, ten aanzien van legale porno. Denk aan z'n 3 miljard dollar versus 14 Miljard. Dat is nog al wat. Ik vraag me dus ook af, hoeveel procent van de mensen met pedofiele gevoelens, daadwerkelijk zoekt naar kinderporno op het internet. Als het waar is dat de gemiddelde pedofiele man of vrouw, veroordelend is naar misbruik en dus ook naar het zoeken van kinderporno, dan hebben we een film te pakken. Maar als de grootste groep zich uit wanhoop schuldig maakt aan iets wat evengoed (indirect) onder pedoseksueel gedrag valt, tja, dan wordt het wel een stuk moeilijker. Ik ben niet iemand die oordeelt. Ik ben wel iemand die alles wil weten. Ik zal de laatste zijn die ontkent dat ik, (als heteroseksueel) fantasieën heb gehad waar ik seks had met een kind. Ik heb me hier altijd extreem voor geschaamd. Maar ik ben inmiddels die schaamte voorbij. Ik vraag me dan ook af hoeveel "gezonde" mannen en vrouwen er op deze planeet rondlopen die iets soortgelijks hebben ervaren. Dus als je kinderporno kijkt, dan zou ik dat kunnen scharen onder "de grote schaamte" van deze wereld. En dan zou ik ook pleiten voor bijvoorbeeld levensechte nepkinderporno, die voorkomt dat er nog langer slachtoffertjes worden gemaakt. Dus graag kom ik te weten hoe jullie tegen kinderporno aankijken. Er moet een manier zijn om dit tot onmetelijke grote proporties gegroeide taboe te doorbreken!

Ik hoor altijd dat er miljarden omgaat in kinderporno, maar ik geloof er bot gezegd geen zak van. Ik heb me in het verleden bezig gehouden met kinderporno. Iets wat ik achter me heb gelaten. In de realiteit wordt vooral kinderporno gebruikt als een toegangskaartje tot meer kinderporno. Playpen was volgende de FBI de grootste distributeur van kinderporno ter wereld. Dat betekend effectief dat de FBI 2 weken lang zelf de grootste distributeur van kinderporno ter wereld was. Playpen was een site waar je kon downloaden zonder te betalen. Om een indruk te geven, Playpen had ongeveer een 400.000 leden die geen van allen betaalden. Waar komt dan die miljarden omzet vandaan ? Ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat er bedragen worden rondgestrooid om de enorme bedragen in de bestrijding van kindeporno te rechtvaardigen, alsmede de absurde straffen in de VS. Er zijn dus serieus straffen gegeven van 200 jaar voor het bezit van 20 plaatjes, en nog roepen senatoren dat er veels te licht gestraft word. De hysterie neemt mijn inziens absurde vormen aan. En als we hier politici horen praten over kinderen straffen voor productie van kinderporno als ze een naaktfoto van zichzelf maken gaan we mijn inziens de verkeerde kant op.

Een groot percentage kinderporno wordt geproduceerd zonder medeweten van het kind, met behulp van manipulatie of anderzins misbruik van het kind. Waar ik vroeger het idee had dat kinderen plezier beleefden kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik naar misbruik zat te kijken. Naar mate ik meer leerde over de achtergronden werd dat gevoel sterker. Dat was mijn reden om kinderporno af te wijzen. Hoewel ik het niet eens ben met de heksenjacht zoals die met name in de vs gevoerd wordt kan ik ook zeker geen voorstander zijn van kinderporno. Bij virtuele kinderporno zijn geen kinderen betrokken en speelt dit mijn inziens geen rol. Ik ben dus ook voorstander van het legaliseren van virtuele kinderporno. De wet dient tegen kinderporno dient kinderen te beschermen tegen exploitatie niet om gevoelens omtrent seks met kinderen te beschermen.

Maar als je kinderporno gaat betrekken bij je scenario krijg je wel realiteit, want vele van ons hebben op enig moment geworsteld met kinderporno en de bijhorende morele implicaties, maar zeker geen blijde film.

Alfons schreef:

En als we hier politici horen praten over kinderen straffen voor productie van kinderporno als ze een naaktfoto van zichzelf maken gaan we mijn inziens de verkeerde kant op.

Sexting wordt expliciet als uitzondering genoemd in de meest recente aanwijzing kinderporno van het OM, hoofdstuk 1.4.

Alfons schreef:

Waar komt dan die miljarden omzet vandaan ?

Ik denk zelf dat de mensen die de miljarden hebben bedacht inderdaad behoorlijk te veel schatten. Ik kan wel zien hoe er grote hoeveelheden geld kan verdient worden aan kinderporno. Als je het hebt over websites als playpen, daar is inderdaad weinig te verdienen, denk ik zo. Maar dit soort websites richten zich meer op de 'hardcore' kinderporno. De Nederlandse wet, wetten van andere landen en waarschijnlijk degene die de schatting hebben gemaakt rekenen tot kinderporno alles wat nog net niet alleen maar de gedachte aan een kind is. Er zijn boeken die als kinderporno worden gezien, shota en lolicon worden als kinderporno beschouwd, kunst, dat soort dingen. Dat zijn dingen die je gewoon online op het clearnet of in een gewone winkel kan kopen.

Zelf heeft het weten dat het misbruik is mij nooit echt gestoord overigens. De enigste reden om niet kinderporno te kijken voor mij is nog altijd alleen bang zijn van de overheid.

Kuyfighn schreef:

Zelf heeft het weten dat het misbruik is mij nooit echt gestoord overigens. De enigste reden om niet kinderporno te kijken voor mij is nog altijd alleen bang zijn van de overheid.

Lekker dan Sad

onderzoekendman schreef:

En dan zou ik ook pleiten voor bijvoorbeeld levensechte nepkinderporno, die voorkomt dat er nog langer slachtoffertjes worden gemaakt. Dus graag kom ik te weten hoe jullie tegen kinderporno aankijken. Er moet een manier zijn om dit tot onmetelijke grote proporties gegroeide taboe te doorbreken!

Voor jouw informatie: daar gaat onder andere deze thread over.

Ik ben het met het meeste dat je hierboven schreef, maar toch twee opmerkingen ...

Alfons schreef:

Pedofiel zijn is geen keuze, maar hoe je met die gevoelens omgaat is wel degelijk een keuze.

Overschat de werklijke keuze om op een bepaalde manier met gevoelens om te gaan ook niet. Mensen maken zichzelf zo graag wijs dat het eigen goede gedrag en het foute gedrag van anderen voortkomen uit een vrije wil om het ene of het andere gedrag te stellen en het 'foute' gedrag dat men zelf stelt toe te schrijven aan externe situaties.

Uit de huidige wetenschappelijke kennis over gedrag blijkt dat mensen over het algemeen veel minder invloed hebben op het eigen gedrag dan men zichzelf zo graag voorhoudt. Hoe men met pedofiele gevoelens omgaat volledig als keuze toe te schrijven is niet terecht.

Alfons schreef:

Ik zou graag meer begrip voor pedofielen zien, zonder relaties met kinderen goed te praten.

Je wilt waarschijnlijk zeggen: "zonder seksuele relaties met kinderen goed te praten". Wat je nu schrijft kan geïnterpreteerd worden alsof elke 'relatie' tussen een pedofiel en een kind een slechte zaak is.

Anoniem schreef:

Uit de huidige wetenschappelijke kennis over gedrag blijkt dat mensen over het algemeen veel minder invloed hebben op het eigen gedrag dan men zichzelf zo graag voorhoudt. Hoe men met pedofiele gevoelens omgaat volledig als keuze toe te schrijven is niet terecht.

Een simpel voorbeeld. Ik heb me in het verleden bezig gehouden met het downloaden van kinderporno. Ik wil daarmee stoppen maar merkte ook dat ik de drang tot downloaden moeilijk in de had kon houden. Ik heb daarom ervoor gekozen om hulp te zoeken in de vorm van therapie. Dat was een bewuste keuze. Je kunt er ook voor kiezen om niets te doen en zien waar het schip strand omdat je bang bent voor de gevolgen als je hulp zoekt. Maar ook dat is in principe een keuze. Ik heb ook best begrip voor mensen die een andere keuze maken dan ik zelf heb gemaakt. Maar ik vind het erg gemakklijk om je te verbergen achter je geaardheid.

Anoniem schreef:

Je wilt waarschijnlijk zeggen: "zonder seksuele relaties met kinderen goed te praten". Wat je nu schrijft kan geïnterpreteerd worden alsof elke 'relatie' tussen een pedofiel en een kind een slechte zaak is.

Ik bedoelde inderdaad seksuele of zo je wilt ongepaste relaties.

Alfons schreef:

[
Ik heb me in het verleden bezig gehouden met het downloaden van kinderporno. Ik wil daarmee stoppen maar merkte ook dat ik de drang tot downloaden moeilijk in de had kon houden. Ik heb daarom ervoor gekozen om hulp te zoeken in de vorm van therapie. Dat was een bewuste keuze.

Dus voor je therapie kreeg was het niet ophouden met kinderporno downloaden een eigen keuze. Naar de therapie gaan was wel een eigen keuze. En daarna was het ophouden met het downloaden van kinderporno wel een eigen keuze?

Zie je de ongerijmdheid daar niet zelf van in?

Anoniem schreef:

Dus voor je therapie kreeg was het niet ophouden met kinderporno downloaden een eigen keuze. Naar de therapie gaan was wel een eigen keuze. En daarna was het ophouden met het downloaden van kinderporno wel een eigen keuze?

Het was altijd een keuze. Je kunt zeggen dat er keuzes bij zaten op basis van verkeerde aannames en onvolledige informatie, maar dat maken het niet minder mijn keuzes. Je kunt begrip hebben voor keuzes, zelfs foute keuzes. Je kan zien hoe iemand met en bepaalde gedachte gang tot bepaalde keuzes komt, maar dat maakt het niet minder keuzes. Maar boven alles kun je van je fouten leren en er voor kiezen om dingen anders te doen. Elke dag dat ik niet de stappen ondernomen heb om mijn gedrag te veranderen was in feite een keuze. En nog steeds maak ik elke dag een keuze. Als ik me kut voel neig ik nog steeds naar downloaden van kinderporno, het heeft iets vertrouwds, het zorgt ervoor dat ik me even beter voel. En elke keer sta ik voor een keuze, geeft ik toe aan die drang, of bied ik weerstand. Maar diezelfde keuze had ik altijd al, alleen geeft therapie me handvaten waardoor ik beter weerstand kan bieden. Of zo je wilt de juiste keuze maken.

Alfons schreef:
Anoniem schreef:

Je wilt waarschijnlijk zeggen: "zonder seksuele relaties met kinderen goed te praten". Wat je nu schrijft kan geïnterpreteerd worden alsof elke 'relatie' tussen een pedofiel en een kind een slechte zaak is.

Ik bedoelde inderdaad seksuele of zo je wilt ongepaste relaties.

Als pedofielen verwachten of hopen dat anderen met voldoende nuance praten over pedofilie, dan is het essentieel om als pedofiel zelf ook aandacht te hebben voor correct en duidelijk woordgebruik.

Ik heb niet alle reacties gelezen, aangezien het er nogal veel zijn en het al laat in de avond is, maar wil nog wel even zelf wat kwijt.
Inderdaad zou ik het ook een erg vervelend einde vinden en denk ik ook dat het zou bijdragen aan de negatieve stereotypen als het zou eindigen met castratie.
Als ik dan aan mijzelf denk, dan gok ik dat de film verschrikkelijk saai zou zijn. Ik kom haast mijn huis niet uit door een combinatie van factoren. Depressie, sociale angsten, mede mogelijk gemaakt door autisme en een pest verleden en flinke onzekerheid door dito omstandigheden.
Aan de andere kant zouden vele mensen het waarschijnlijk simpelweg niet accepteren als er geen slecht einde is voor een film over pedofielen, stel je eens voor dat het stereotype doorbroken zou worden!
Nee, het gros van de mensen zou ons aan het einde van een dik touw zien bungelen. In sommige gevallen zou dat touw aan het eind van een rijdende auto vast zitten. Maar misschien komt dat ook wel omdat ik nu een paar maand een twitter account heb dat ik dit soort dingen mee krijg.
Zeer enthousiaste mensen daar... =/
Wil je ook daadwerkelijk een film maken, of is dit puur hypothetisch?
Andere suggesties om wat literatuur door te nemen kunnen ook geen kwaad, maar ook daar zit je dan wel weer met het punt dat lang niet allen er op gericht zijn om begrip op te brengen voor pedofielen.
Ik kan nu niet echt zeggen dat ik tevreden ben, of zoals sommigen zelfs trots, met mijn geaardheid. Wat is er dan om trots op te zijn?|
Maar om nou te zeggen dat ik er mee worstel. Ik kom, zoals gezegd, niet veel de deur uit en heb daardoor ook weinig confrontatie met het 'probleem', maar zelfs als ik wel even weg ben voor de boodschappen, dan zie ik er eerder naar uit om mooie meisjes te zien, dan er tegen op, aangezien de meisjes gewoon iets moois zijn om te zien.
Mensen met elke andere seksualiteit lopen toch ook niet ieder moment van de dag panisch om zich heen te kijken, omdat ze wellicht iemand tegen komen die ze zo mooi vinden, zo onweerstaanbaar aantrekkelijk, dat ze spontaan opgewonden raken en gaan denken aan seksuele dingen?
Waarom zou dat voor pedofielen dan wel zo zijn?

Hoeveel mensen zijn er niet pedofiel die dagelijks werken met kinderen en er geen enkel probleem mee hebben? Geen probleem tenminste, totdat één of andere onverlaat die hij/zij in vertrouwen had genomen ineens besluit om het de wereld bekend te maken dat er een pedofiel met kinderen werkt. Gevolg? Ontslag, leven verwoest, depressie, omdat er niet meer met kinderen gewerkt mag worden, terwijl die juist de enige bron van inspiratie zijn in deze toch al zo vervelende/vijandige wereld! Hoppa, daar heb je je film! Ik ken meerdere van dit soort verhalen, maar alles prima was, totdat ineens het geheim naar buiten kwam en er ten onrechte meteen totaal panisch over gedaan werd, tot politie onderzoeken bij de kinderen aan toe.
En dan maken die ouders zich druk om de trauma's die de vieze pedo zou hebben aangericht, terwijl ze het dus nu zelf doen door hun favoriete leraar/begeleider/voorbeeldfiguur zwart te maken en ze aan nodeloze politie verhoren bloot te stellen.

Maar ja, zo'n film zou misschien zelfs wel als pedo-propaganda gezien worden en compleet geweerd worden. Hoe kan men nou een film uit brengen die sympathie op roept voor de zondebok van alle problemen in de maatschappij? Da's bijna net zo erg als een positieve film maken over terroristen!

Maar misschien ben ik nu wel een heel klein beetje pessimistisch... Heb ik anders nooit last van hoor... Okay, misschien ook wat sarcastisch.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.