Mezelf voorstellen en wat vraagjes

15 antwoorden [Laatste bericht]

Hallo allemaal,

Mijn echte naam is niet Richard, zal ik er even bij zeggen.
Ik ben 20 jaar oud en een man. Ik heb tot nu toe exclusief interesse in jonge meisjes, van 4 tot 14.

Ik heb een goede jeugd gehad, zonder problemen. Ik was net als de rest tot ik moest beginnen met puberen. Dit was ook rond de tijd dat ik naar de middelbare school moest en al mijn vrienden helaas naar andere middelbare scholen gingen. Toen hadden de meeste leeftijdsgenoten het over uitgaan en sex en meisjes terwijl ik daar totaal geen interesse in had.
Eerst dacht ik een tijd dat het kwam omdat ik laat begon met puberen. Na een bezoek bij een psycholoog kreeg ook de diagnose dat ik kinds was, dat houdt in dat je mentaal minder snel volwassen wordt dan je lichaam. Ik maakte op school daarom geen vrienden, omdat ik anderes was dan de rest. Ik had nog wel vrienden die ik kende buiten school om waarmee ik nu ook nog steeds regelmatig afspreek.

Rond mijn 16e had ik nog steeds geen interesse voor meisjes (of jongens). Omdat ik hou van gamen en series kijken kwam ik niet veel buiten en zag dus niet veel jonge meisjes, anders had ik wel eerder door gehad dat ik pedofiel was. Ondertussen was ik wel begonnen met puberen en keek ik wel eens naar porno. Ik wilde allerlei soorten porno wel eens zien omdat ik wilde weten of er iets was wat ik leuker vond dan de rest, want dat vond ik nou niet zo bijzonder. Zo kwam ik eens bij een site voor KP, en dat trok onverwachts erg mijn aandacht. Na wat onderzoek op medische sites, dit deed ik wel vaker als ik een term tegenkwam die ik niet kende (ik keek veel naar de serie House M.D.), kwam ik erachter dat ik voldeed aan alle punten voor pedofilie. Na een tijdje had ik dat deel van mezelf geaccepteerd.

Het feit dat ik nooit helemaal mezelf kan zijn tegenover anderen zorgt ervoor dat ik mezelf afsluit en nooit iemand vertrouw en als gevolg dus ook nooit een goede relatie kan hebben met iemand. Dit zorgt ervoor dat ik mij vaak eenzaam voel. Hebben anderen dit ook, en hoe gaan jullie daarme om?

Ik zou zelf nooit een kind iets aan kunnen doen, zo zit ik niet in elkaar. Zelf heb ik altijd al graag kinderen gewild. Is het verstandig om kinderen te nemen als je pedofiel bent? Of is het beter als ik dat moet opgeven?

Alvast hartelijk bedankt voor het feit dat ik dit ergens veilig kan vertellen. Ik vind het erg goed dat deze site er is.

Je verhaal klinkt heel bekend op een aantal punten. Je eigen afsluiten is niet goed, ik deed het zelf ook maar je maakt het je eigen moeilijk. Het kan helpen om met een psycholoog te praten. Ik begrijp dat je niet naar de huisarts wilt met de mededeling dat je pedofiel bent en er met een psycholoog over wilt praten. Heb ik ook niet gedaan. Wat wel kan is tegen de huisarts zeggen dat je je depressief voelt en met een psycholoog wilt praten. Je kunt met die verwijzing naar een GGZ gaan en contact zoeken met een forensisch psycholoog. Ikzelf ben in behandeling voor seksueel grensoverschrijdend gedrag, en merk dat ik daar baat bij heb. Met name mijn emoties beter leren uiten en grenzen leren stellen is een belangrijke stap geweest.

Voor wat betreft het krijgen van kinderen, daar heb ik wat gemengde gevoelens over. Net als jij zou ik een kind nooit iets willen aandoen. Maar net als veel anderen zag ik op jonge leeftijd niet in, dat ook handelingen waar kinderen ogenschijnlijk mee instemmen schadelijk kunnen zijn. Daarmee onstaat het gevaar dat je denkt dat je alles in de hand hebt, en wat je doet niet schadelijk is. Simpel feit is dat je niet alles in de hand hebt, dat je niet weet hoe iemand in de toekomst terugkijkt op wat je nu doet. Toen ik me bewust werd van de risicos, begon ik me juist heel erg af te schermen. Ik wilde absoluut niet alleen zijn met kinderen, wilde geen fysiek contact met kinderen tot het punt dat mensen dachten dat ik een hekel had aan kinderen. Dit hing ook samen met het feit dat ik zelf niet kon accepteren dat ik pedofiel ben. Nu ik mezelf heb leren accepteren is het ook veel makkelijker geworden om de grens te trekken tussen gepast en ongepast gedrag. Ik ben ook niet meer bang voor mijn gevoelens als een neefje mij een knuffel wil geven als hij naar bed gaat. Ik heb leren om gaan met mijn gevoelens, en geleerd dat het ook niet meer is dan dat, mijn gevoelens.

Ik heb lange tijd vanuit mijn angst gedacht dat ik absoluut geen kinderen zou moeten krijgen. Nu kijk ik daar wat genuanceerder tegen aan. Als je kinderen krijgt wil dat nog niet zeggen dat je tot je eigen kinderen aangetrokken voelt. Echter als je je aangetrokken voelt tot je eigen kinderen zul je er mee moeten omgaan dat er constant verleiding is. Het risico zit hem in het steeds iets verder gaan met de gedachte dat het ok is, dat het geen kwaad kan. Als je denkt dat je niet kunt omgaan met dergelijke verleiding moet je je afvragen of het wel verstandig is om kinderen te krijgen. Ik ken ook ouders die pedofiel zijn en er niet eens aan zouden denken om iets met hun eigen kinderen te doen, dus het is niet bij voorbaat uitgesloten.

Mooi volledig antwoord van Alfons. Maar een vraag hierover:

Alfons schreef:

Wat wel kan is tegen de huisarts zeggen dat je je depressief voelt en met een psycholoog wilt praten. Je kunt met die verwijzing naar een GGZ gaan en contact zoeken met een forensisch psycholoog. Ikzelf ben in behandeling voor seksueel grensoverschrijdend gedrag, en merk dat ik daar baat bij heb.

Forensisch? Ook als Richard geen grensoverschrijdend gedrag aan de dag heeft gelegd? Als je gevoelens je probleem zijn (pedofiele gevoelens dus) en je wordt behandeld op gedrag dat er niet is, dan gaat er iets mis.

En een vraag van Richard waar ik wel op wil inhaken:

Richard01 schreef:

Het feit dat ik nooit helemaal mezelf kan zijn tegenover anderen zorgt ervoor dat ik mezelf afsluit en nooit iemand vertrouw en als gevolg dus ook nooit een goede relatie kan hebben met iemand. Dit zorgt ervoor dat ik mij vaak eenzaam voel. Hebben anderen dit ook, en hoe gaan jullie daarme om?

Dat gevoel, niet mezelf te kunnen zijn, heb ik vooral als ik op een ander internetforum zit waar ik wel in een kleine club ben (poppenbezitters, dat is van mij bekend) maar pedofilie onbespreekbaar is. Het hele forum is dan voor mij een soort film waar ik wel in zit maar niet als deelnemer; ik kan naar buiten lopen als het me uitkomt. In ieder forum worden er wel persoonlijke ontboezemingen gedaan, overlijden van een familielid, zwangerschap, dat soort dingen. Dat is altijd vissen naar bemoedigende antwoorden die dan inderdaad worden gepost en daar kom ik maar heel zelden toe. Er zijn uitzonderingen, gebeurtenissen die me echt aangrijpen (het overlijden van wetsuit), maar die zijn zeldzaam.
Als ik van achter de computer vandaan kom en de deur uit ga, dan ben ik in feite net zo eenzaam, maar daar ben ik al zo aan gewend (ik ben 60+) dat het me niet meer hindert. Ik kan lid zijn van een vereniging of vrijwilligersclub. Daar kan ik niet helemaal mezelf zijn, maar zijn de anderen dat dan wel? Ik zie overal mensen met maskers op.

Albert schreef:

Forensisch? Ook als Richard geen grensoverschrijdend gedrag aan de dag heeft gelegd? Als je gevoelens je probleem zijn (pedofiele gevoelens dus) en je wordt behandeld op gedrag dat er niet is, dan gaat er iets mis.

De reden waarom ik een forensisch psycholoog aanraad is heel simpel. Zij hebben ervaring met pedofilie en wat er speelt. Zij zullen minder snel oordelen of reageren. De eerste keer toen ik tegen een reguliere psycholoog aangaf pedofiele gevoelens te hebben zag je hem schrikken, hij had geen enkel benul hoe daar mee om te gaan. Die reactie had ook een weerslag op mij, het voelde alsof ik hem verteld had dat ik het meest gruwelijke monster ben dat op deze aardkloot rondloopt. Het was een dag en nacht verschil met toen ik met mijn huidige psycholoog sprak. Ik heb nooit enige veroordeling gevoeld van mijn huidige psycholoog. Er is wel afkeuring voor bepaald gedrag, maar niet van mij als persoon. Sterker nog ik voel juist waardering voor de stappen die ik gemaakt heb om te voorkomen dat ik in delict-gedrag verval. Therapie is gericht op voorkoming van grensoverschrijdend gedrag. Ik heb zowel groepstherapie als individuele therapie. In mijn groep zitten diverse personen, personen met een juridisch kader en mensen die zich vrijwillig zonder juridisch kader laten behandelen waaronder ikzelf. Er zijn ook mensen die niets illegaals hebben gedaan maar problemen zien met hun eigen gedrag (kijken naar kinderen). Ook daar ervaar ik veel steun van mensen die bepaalde gevoelens delen. We zijn zeker niet hetzelfde en denken ook niet hetzelfde over alles maar we veroordelen elkaar niet.

Hoe wordt anonimiteit gewaarborgd met groepstherapie? Je komt er eigenlijk achter van een stel mensen dat zij pedofiel zijn, kan daar geen misbruik van worden gemaakt?

Het is natuurlijk heel fijn om therapeuten te hebben die niet blokkeren als je vertelt pedofiel te zijn. En de samenstelling van je groep is misschien heel divers. Maar zoals je zelf zegt:

Alfons schreef:

Therapie is gericht op voorkoming van grensoverschrijdend gedrag.

Het gaat dus ook over mensen die problemen ervaren met hun gedrag. Voor sommigen zijn dat en pedofilie overlappende onderwerpen. Maar ik heb net zoals Albert sterke twijfels of het de context is waarin Richard moet zijn, aangezien ik problemen daarmee nog niet in z'n reacties teruglees.

Gabriël schreef:

Maar ik heb net zoals Albert sterke twijfels of het de context is waarin Richard moet zijn, aangezien ik problemen daarmee nog niet in z'n reacties teruglees.

Alfons kon zijn keuze in ieder geval goed motiveren en dat was waar ik om vroeg. Ik lees zijn antwoord als een aanklacht tegen de hulpverlening waar we eigenlijk terecht hadden moeten kunnen.

Dag Richard!

Het verhaal klinkt erg herkenbaar op sommige punten. Lang geen interesse gehad in meiden ( althans, zo hield ik het mezelf voor ), veel gamen en series kijken. Hoewel ik genoeg vrienden had waar ik mee op stap ging, voelde ik mezelf toch erg eenzaam vanwege de kant die ik had waar ik niks over kan vertellen.
Het enige wat ik hier op kan zeggen, is dat je je nooit maar dan ook echt nooit moet afsluiten van andere mensen. Het is erg moeilijk andere deze gevoelens toe te vertrouwen, en het is heel erg makkelijk te denken dat het beter is om er niks over te zeggen. Ik kan uit ervaring praten, dat is zeker niet beter. Het is bij mij helaas verder gegaan waardoor ik nu in de TBS zit, alleen maar omdat ik dacht dat ik het wel alleen kon.

Het is lastig om ermee om te gaan, maar toch zal je er een weg in moeten vinden. Op het onderwerp rust een heel erg groot stigma, terwijl bij heel veel mensen een heel andere mening aanwezig is dan je zou denken. Tuurlijk keurt iedereen het af, ikzelf keur het ook af ( dubbel ), maar heel veel mensen kijken naar de persoon en niet naar het delict zelf.
Of het verstandig is om kinderen te nemen is een erg lastige vraag natuurlijk. Je zegt zelf dat je een kind nooit iets aan doet, maar zo zijn er heel veel mensen die iets hebben gedaan die eerst zeiden nooit iets te zullen doen ( in het algemeen, niet alleen met dit soort dingen ). Het is belangrijk om openheid te geven naar je eventuele toekomstige partner hierover want het is niet niks natuurlijk. Tevens voel je je aangetrokken tot meisjes, maar wat als je een jongetje als kind krijgt? Die vraag houd mij ook continu bezig, en ik denk dat je daar pas een antwoord op gaat krijgen op het moment dat het ook echt zo ver is.

Maar echt goed dat je hier je verhaal durft te vertellen, dat vind ik echt erg moedig!

Met vriendelijke groet,
Anoniem ( Frits ).

Citaat:

Het is bij mij helaas verder gegaan waardoor ik nu in de TBS zit

Wacht, huh?! Je kan hier lezen en posten vanuit een TBS kliniek?! (of begrijp ik tbs nu niet?)

Citaat:

Tevens voel je je aangetrokken tot meisjes, maar wat als je een jongetje als kind krijgt?

Maar je kind is je kind. Niet je partner. Misschien ben ik hier hard, maar als je het liefst een kind wil met het geslacht van je seksuele voorkeur, dan weet ik niet of je motief voor het krijgen van een kind helemaal zuiver is.

Ja ik kan dit lezen aangezien ik al in een fase zit waar ik gewoon de beschikking heb over internet en telefonie. Dus je hebt waarschijnlijk wel de goede gedachte over TBS hoor Smile

Wat betreft het kinderen krijgen. Ik bedoelde meer het volgende; Ik val ook op jongere meisjes, maar ik wil dolgraag kinderen. Kinderen om ervoor te zijn, om ze te zien opgroeien, om ze te beschermen en om ervoor te zorgen dat ze een succesvol leven gaan krijgen in de maatschappij. Eigenlijk net als wat iedere ouder wil. Het lastige wat ik daarin vind is dat ik nu niet kan zeggen hoe ik zal reageren als ik bijvoorbeeld een dochter zou hebben. Het is voor mij nu heel makkelijk om te zeggen dat ik er niks mee zou doen of dat ik geen gevoelens of gedachtes zou krijgen. En ik wil niet een kind met mijn voorkeur voor seksuele geslacht, het zou in mijn geval gewoon veel makkelijker en veiliger zijn om een jongetje te hebben aangezien ik totaal geen seksuele interesse heb in jongens.
De manier waarop ik het zei kwam niet helemaal goed naar voren merk ik nu ik het zelf ook lees.

Mvg,

Fritz.

Anoniem schreef:

Tevens voel je je aangetrokken tot meisjes, maar wat als je een jongetje als kind krijgt? Die vraag houd mij ook continu bezig, en ik denk dat je daar pas een antwoord op gaat krijgen op het moment dat het ook echt zo ver is.

Ik zat juist met de gedachte wat als ik een jongetje krijg met het idee dat ik veel sterker aangetrokken ben tot jongens dan tot meisjes. Ik denk dat bij een dochter de verleiding juist veel minder zou zijn. Maar als je werkelijk het idee hebt dat je minder van je kind zou houden als je je niet aangetrokken zou voelen tot je kind moet je misschien niet aan kinderen beginnen. Maar aangezien kinderen krijgen een commitment is voor het leven, is dit iets wat je van te voren moet bedenken. Dit is iets wat je met je partner zult moeten bespreken.

Beste Richard,

Ik denk niet dat je algemene uitspraken kan doen over of "een pedofiel" kinderen zou moeten kunnen krijgen. Dat hangt van de persoon af.

Heb je wel eens een serieuze relatie gehad? Misschien ben ik hier conservatief, maar daar begint het denk ik mee Wink

Als eerst hartelijk bedankt voor jullie reacties Smile
Ik heb zelf nog nooit enig soort relatie gehad. Omdat ik zelf niet veel interesse heb in meisjes van mijn eigen leeftijd vond ik het niet eerlijk om toch een relatie aan te gaan als ik zelf niets voelde. Dat zou niet eerlijk voor de ander zijn vind ik.
Ondanks dit wil ik niet de rest van mijn leven alleen blijven, daar is ook niet veel aan Sad
Het helpt mij om te denken aan wat mogelijk is in het leven om te bereiken, zoals trouwen en kinderen krijgen. En dan heb ik altijd de gedachten 'maar wat als', meestal iets dat niet goed is.
Is het voor mij dan verstandig om toch een relatie te beginnen ook al voel ik zelf niets?

Dat is aan jou Smile

Vooruit denken is goed, maar ik vind dat je erg ver vooruit denkt. Probeer 's gewoon te daten. Dus eerst een poosje uitgaan en dan kijken of er een klik is. Nog even niet denken aan trouwen en kinderen krijgen, maar aan je wens om niet de rest van je leven alleen te zijn.

Ik ken ook een stel zonder kinderwens waarvan ik het idee heb dat het meer permanente "friends with benefits" zijn, dan echt mensen die gepassioneerd van elkaar houden. Dat kan blijkbaar ook. Ben je niet alleen Smile

Beste Richard,

Ik kan niet zeggen wat je wel moet doen, dat is aan jouw en jij maakt denk ik de beste keuze.
Wat ik wel kan zeggen is wat je niet moet doen.

Zelf heb ik mijn pedofiele gevoelens 24 jaar weggedrukt. Ik heb daardoor een relatie kunnen krijgen en ben toen getrouwd en heb kinderen gekregen. Nu ben ik inmiddels gescheiden omdat ik eigenlijk niet op eerlijke gronden getrouwd ben. Zij had dit moeten weten zodat zij ook een eerlijke keuze had kunnen maken. Ook de keuze voor kinderen wordt dan anders genomen. Nu de verdrukking te groot werd is de emotionele vulkaan ontploft met alle desastreuze gevolgen. Mijn eigen kinderen en pleegkinderen zijn altijd goed en veilig verzorgd en opgevoed. Het is namelijk niet zo dat een pedofiel op alle meisjes valt. Nee maar er komt wel eens wat langs wat interessant is en soms wordt het meer. Dus angst om kinderen te nemen moet je niet hebben. Ook geen angst om een relatie aan te gaan.

Echter ervaring wijst uit dat wie zoekt niet zal vinden. Ook ik kwam mijn vrouw tegen op een op een wijze zonder te zoeken maar gewoon te doen wat je leuk vind. Hierdoor ontmoet je genoeg interessante mensen. Kinderen krijgen is ook niet iedereen gegeven. Meestal als je ze wil krijg je ze niet. Maar als je het opgeeft of wellicht niet wil is er iemand zwanger.

Nu ik het jaren weggedrukt heb loop ik aan tegen een enorme berg die mijn zelfacceptatie belemmert.
Luister vooral naar je gevoelens en wees open hierover tegen diegenen die je belangrijk vind. Dat heb ik niet gedaan met een enorme afbreuk aan vertrouwen. Nu zeg ik liever liefhebben zonder relatie dan een relatie zonder liefde. Dat is hard maar wel eerlijk. Zowel tegen jezelf als tegen anderen.

Eenzaamheid is een situatie waarin je voelt dat er niemand is die je lief heeft. Alleen zijn is een situatie waarin je het alleen doet en als je wilt contacten heb om even niet alleen te zijn.

Succes.

Beste Richard,

Welkom hier,

Het geen waar je mee worstelt ken ik wel een beetje. Ook ik ging er van uit dat een relatie en kinderen krijgen er voor mij nooit in zou zitten.
Ik ben lang kinderen ( meisjes ) bewust uit de weg gegaan omdat ik mezelf niet vertrouwde.
Maar je pedofiele gevoelens is maar een klein item van jouw persoonlijkheid. Het is wel een heel donker stukje waar je inderdaad met de meeste
mensen niet over kunt praten. Maar er zijn heel veel mensen die niet het achterste van hun tong laten zien. Die als het ware een masker op hebben
zoals iemand anders het hier boven al mooi omschreef.
Ik was 40 toen ik via mijn werk een vrouw leerde kennen, ik kon met haar geweldig kletsen en lachen. Het klikte, groot was mijn verbazing dat zei verliefd
op mij werd. Nu wonen we alweer zo'n 10 jaar samen. Zei wilde graag kinderen maar wegens omstandigheden zijn ze er nooit gekomen.
Voor mij was dat niet zo erg ik had dat eigenlijk al geaccepteerd. Maar heb er tegenwoordig wel erg spijt van dat we geen kinderen hebben..

Op mijn werk en in mijn vrije tijd heb ik steeds meer te maken met kinderen. Ook hele leuke meisjes, gek genoeg zie ik deze meisjes hoe mooi ze ook
zijn niet als lust object. Denk dat ze te dicht bij me staan. Want het valt me op dat ik eerder beschermende gevoelens voor ze heb. en ik vermoed dat dit
bij je eigen kinderen nog veel heftiger is.

Wat wel belangrijk is dat je iemand hebt om af en toe het eventjes over je pedofiele gevoelens te hebben. Dat kan hier op deze site.
Zelf heb ik hier veel aan gehad toen ik een tijdje heftig verliefd was op een jong meisje. Al is het maar om even van je af te schrijven.
Een therapeut of huisarts kan ook fijn zijn, immers je hebt (gelukkig) nog alleen pedofiele gevoelens/ verlangens. Het is belangrijk dat je
die accepteert en een plekje geeft. Dat kan erger voor komen!

Richard heel veel succes gewenst,

Dayle

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.