hallo

2 antwoorden [Laatste bericht]

Hallo allemaal,

ik vindt het heel moeilijk om hier wat te schrijven want ik schaam me erg.
Ik noem mezelf geen pedofiel want zo voel ik me niet maar ik vrees dat anderen me zo gaan zien,
ik heb een tijd geleden filmpjes op mijn computer gehad en t wond me wel op maar ik zou nooit sex willen en kunnen hebben met kinderen.

Ik heb een tijd geleden politie aan de deur gehad en er zijn gegevensdragers in beslag genomen, dit is inmiddels al bijna 2 jaar geleden en ik ben afgelopen jaar verhoord en heb een dag vast gezeten in verband met het verhoor, een ervaring die ik niemand toewens, ik heb hulp gezocht bij huisarts die me naar een hulpverlener heeft doorverwezen en daar heb ik al verscheidene gesprekken mee gehad.

Het probleem is nu dat ik geen stap verder kom, ik heb nog steeds niets gehoord van het OM, er is niets bekend over het vervolg en ik maak mezelf gek.
Ik probeer mijn leven gewoon te leiden en download uiteraard geen filmpjes of zo meer!

Misschien stomme vraag maar heeft er iemand hier ervaring mee en of adviezen? Ik weet t soms echt niet meer, ik ben geen slecht mens en ik doe veel vrijwilligerswerk. Ik ben zo bang dat het uitkomt en alles en iedereen me uitkotst, op het werk, in mijn woonplaats, familie, vrienden.....

Hoi,

Eerst wil ik een paar dingen scheiden. Als je je aangetrokken voelt tot kinderen ben je in principe pedofiel. Er is op zich niets mis met pedofiel zijn. Jij heb net zo min controle over tot wie jij je aangetrokken voelt als iemand die op mannen valt of iemand die op vrouwen valt. Het gaat er om hoe je met die gevoelens omgaat. Downloaden van kinderporno is uiteraard niet een erg constructieve manier om met die gevoelens om te gaan. Je stelt zelf hulp gezocht te hebben en gestopt te zijn met het downloaden. Ik volg zelf ook therapie om te stoppen met downloaden omdat ik zelf daarmee wil stoppen maar merk dat ik zonder hulp toch in mijn oude gedrag verval.

Een deel van me zou dolgraag seks met kinderen willen maar ik wil absoluut een kind niet opzadelen met de (mogelijke) gevolgen van mijn lusten. Dus ondanks dat ik wel dat verlangen heb zal ik er nooit naar handelen. Hopelijk helpt de hulpverlening je, anders moet je mogelijk kijken naar hulpverlening die beter bij jou past. Ikzelf heb veel baat bij mijn therapie en heb een meer constructieve manier om om te gaan met mijn gevoelens en daarmee mijn download gedrag veel beter in de hand. Het is voor een belangrijk gedeelte jezelf en je gevoelens accepteren en er mee leren omgaan op een constructieve manier.

Voor wat betreft de juridische gevolgen. Het beste advies wat ik je kan geven en je hier zult krijgen is praat met een advocaat. Een advocaat is bij uitstek de specialist, en weet ook wat de beste stappen zijn. Ik weet niet wat de politie aangetroffen heeft bij jou en wat je verklaard hebt tijdens het verhoor. Een advocaat kan je ook adviseren omtrend het al dan wel of niet terug krijgen van de in beslag genomen goederen. Ik kan wel voorbeelden geven van uitgesproken straffen maar dat is zinloos aangezien ik niet weet hoe dit voor jou uitpakt. Ik zou er wel ernstig rekening mee houden dat mocht dit voor de rechter komen dat je dit niet geheim kunt houden voor je naaste omgeving. Ik zou dan ook zeker overwegen om zelf je familie in te lichten mocht dit tot een rechtzaak komen. Het is misschien een schrale troost, maar ik heb veel gevallen gezien waarbij de familie wel degelijk achter de persoon bleef staan zonder de daden goed te keuren. Ik wens je veel sterkte.

Ruim 3 jaar geleden werd er bij mij ook aangebeld en vriendelijk verzocht mijn spullen af te staan, want anders...
Bij mij maakte het echter deel uit van een landelijke actie waarbij er een sepot werd aangeboden op voorwaarden.
Dat was allemaal eigenlijk best snel geregeld en 2 maand later had ik de eerste afspraak bij reclassering en de verplichte therapie.
Heb je alle papieren die je hebt ontvangen goed doorgelezen van wat ze nu precies willen doen?
Het is niet de eerste keer dat ik hoor dat zulk soort processen nogal lang duren voor je er iets van weer hoort, maar schijnbaar had ik dus 'geluk' dat het om een landelijke actie ging en alles snel achter de rug was, soort van...
Advies heb ik dan dus verder ook niet echt. Hooguit zou je kunnen proberen zelf nog na te vragen hoe ver ze zijn en hoe lang het nog gaat duren.

Voor wat betreft het uitkomen van het hele verhaal. Ik heb alles gewoon geheim kunnen houden. Therapie had ik al en thuisbegeleiding ook. Dit is dus alleen overgegaan naar andere instanties, maar dat hoef ik familie niet te vertellen. 2 vriendinnen heb ik het wel verteld en uiteindelijk is dat ook allemaal wel goed gekomen. We zijn nog steeds vrienden en hebben het er zelden over.
We hebben hier in Nederland ook niet dat achterlijke, privacywet schendende, register systeem, dus je bent niet verplicht om het aan iemand te vertellen.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.