Over de muur

2 antwoorden [Laatste bericht]

De Verenigde Staten van Noord Amerika krijgen dus een president die heeft beloofd, een muur langs de grens met Mexico te laten bouwen, en een vice-president die homo's met stroomstoten wil laten behandelen. Vlak voor deze denderende finale van het verkiezingscircus, kreeg ik een boekje in handen dat 29 jaar geleden is uitgegeven en over Alje Klamer gaat. Bij pedofielen van mijn generatie gaat er nu een gloeilampje branden. Alje Klamer was de dominee die het IKOR-pastoraat (later IKON-pastoraat) op poten zette. Hij organiseerde het contact met de luisteraars en maakte toen kennis met uitgestotenen in de maatschappij, die nergens gehoor vonden dan bij hem. Hij nam het voor hen op. Het waren aanvankelijk homoseksuelen, nog voordat de NVSH dat aandurfde, maar gaandeweg steeds meer groepen die om een of andere reden eruit lagen: mensen met huwelijksproblemen, verslaafden, ex-gedetineerden, kinderen van NSB-ouders, patiënten van allerlei slag, transseksuelen, incestslachtoffers. En, last but not least, pedofielen.
Ik zie een verband tussen de actualiteit van 2016 en dit belegen boekje uit 1987. Klamer was het jaar tevoren aan een hersentumor overleden, 63 jaar oud. Hij stond met beide benen in zijn tijd en de tijd zou moeten leren of zijn leven en werken een biografie waard zouden zijn. Anderzijds had hij voor zo veel mensen zo veel betekend dat een boek over hem wel aftrek zou vinden, ook als het geen volledige biografie zou zijn. Dat is het dan ook niet, eerder een verzameling necrologieën. Er werkten 8 personen aan mee, die Klamer vanuit verschillende invalshoeken hadden gekend en tezamen 8 op zichzelf staande opstellen, een bloemlezing met inleiding en een voorwoord leverden. Het geheel stond onder redactie van Klamers oudste zoon Arjo, die ook voor een van de opstellen tekende. Hij woonde destijds in de VS, maar is terug in Nederland. De Nederlandse Wikipedia heeft een lemma over hem, maar niet over zijn vader.

Het verband dat ik zie is de muur die Trump zijn kiezers heeft beloofd. Die zal niet de eerste in zijn soort zijn. De Chinese Muur was de eerste. De Berlijnse is veel jonger maar wel geschiedenis. En voordat machthebbers dat soort muren lieten bouwen, werden de steden al ommuurd. Stadsmuren doen voor ons middeleeuws aan, maar het leven in de Middeleeuwen was een voortzetting van dat vóór de antieke beschavingen, een intermezzo in de geschiedenis dat de klok tijdelijk terug zette. Onder de oudste opgetekende geschiedenis vinden we verhalen over de muren van Jericho en Troje. Niet over de bouw ervan, want die vond plaats voordat er geschiedenis werd geschreven; de steden hebben de geschiedenis gehaald omdat ze ondanks hun muren werden ingenomen. Zonder dat daar buskruit aan te pas kwam, want dat bestond nog niet.
Veiligheid vind je niet in de criminaliteitsstatistieken. Daar vind je alleen cijfers die je vertellen dat er overal wel iets aan de hand is. Veiligheid is een gevoel. Als je veiligheid wilt kwantificeren, dan vraag je naar het gevoel van veiligheid in een enquête en verwerk je de antwoorden in statistieken. Stadsmuren werden gebouwd om de stadsbewoners veiligheid te geven. De stadsmuren beschermden hen niet tegen ziekten die ze niet doorzagen en waarvoor de medicijnen nog moesten worden uitgevonden. Een vijand die hun stad wilde innemen, kon hen uithongeren door de aanvoer van voedsel te blokkeren. Maar toch gaven de stadsmuren veiligheid, want veiligheid is een gevoel. De muren konden mensen buitensluiten. Niet dat het altijd mensen met kwade bedoelingen waren, maar daar ging het niet om. Dat er mensen konden worden buitengesloten, gaf dat gevoel van veiligheid. En het bewijs, dat er daadwerkelijk mensen werden buitengesloten, gaf dat gevoel van veiligheid.
Alje Klamer zag dat de samenleving van zijn tijd een muur om zich heen had gebouwd. Geen fysieke muur, maar als je allemaal dezelfde groepen met de nek aankijkt en hun rechten onthoudt, dan werkt de muur even effectief als de stadsmuur van destijds. Vanuit een oprecht onbegrip over zo'n gebrek aan menselijkheid, heeft Klamer de rest van zijn leven besteed aan het slechten van die muur. Als iemand hem om het waarom vroeg, dan had hij het antwoord vanuit zijn beroep voor de hand liggen: Jezus ging ook om met tollenaars en zondaars.
Dat het Klamer om die muur ging, staat nergens met zoveel woorden in het boekje. Maar ik vind het bewijs van mijn interpretatie in een citaat uit een bijdrage van Wim Wennekes, een onverwacht emotionele uitval in een interview met Nieuwe Revu, maart 1983: "Het komt me zo langzamerhand de strot uit. Werkelijk waar. Het is zo achterhaald. Homoseksuelen zitten zo vastgebakken aan hun eigen slachtofferisme, dat er volgens hen niets verandert. Dan denk ik: jullie willen niet dat er iets verandert, want dan kunnen jullie je geen slachtoffers blijven voelen..." Nu werd Klamer in de eerste plaats bewogen door de geestelijke nood van homo's in hun isolement en hij had dat meermalen als argument gebruikt. Waarom was hij dan pisnijdig op homo's die hun isolement koesterden? Dan viel het met die geestelijke nood wel mee, zou je zeggen. Maar het ging Klamer om zijn agenda: het slechten van de muur. Hij werd pisnijdig op homo's die een andere agenda hadden.

Als Klamer nu nog had geleefd, dan zou hij de muur hebben opgemerkt die Nederlanders met een immigratie-achtergrond (brrrr...) buitensluit. Want hij heeft geen muur geslecht; hij heeft de uitgestotenen één voor één binnen de muur gehaald, die ondertussen bleef staan. Mensen hebben daar nu eenmaal behoefte aan en dan ben ik weer terug bij Trump en zijn geestverwanten. De groepen die binnen zijn, kunnen zo weer buiten de muur worden gegooid. Pedo's zijn altijd buiten gebleven. Klamer wist dat en hij liet het er niet bij zitten, maar het lukte hem niet, de pedo's binnen te krijgen. Zijn opvolger bij de IKON Judith van der Werf besteedde aandacht aan slachtoffers van seksueel misbruik en zweeg over pedofielen die geen misbruikers waren of wilden zijn. Toen een journalist haar vroeg, wat de erfenis van Klamer voor haar betekende, antwoordde zij dat andere tijden andere behoeften hadden. Ach, het IKON-pastoraat was inmiddels een instituut geworden en werd door de IKON opgeheven nog voordat zijzelf ten onder ging. Maar dat Klamers opvolger zijn erfenis naast zich neer legde, was een bevestiging van de behoefte van de maatschappij: de muur.
Dat er mensen kunnen worden buitengesloten, geeft dat gevoel van veiligheid. En het bewijs, dat er daadwerkelijk mensen worden buitengesloten, geeft dat gevoel van veiligheid. Pedofielen zijn het bewijs. Wij vervullen een functie in de maatschappij, omdat wij dat gevoel van veiligheid bekrachtigen. Zo lees ik de overweging waarmee de Hoge Raad uiteindelijk de vereniging Martijn verbood. Er was geen wetsartikel meer dat redelijkerwijs van toepassing kon worden verklaard, dat heb ik op deze site al vaker uitgelegd, maar pedofielen horen nu eenmaal buiten de muur. En nu ik toch in een cynische bui ben geraakt: zo zie ik ook de inspanningen van de politie, mensen op te pakken die kinderporno hebben gedownload. Kinderporno is het falen van de seksuele revolutie, heb ik al vaker betoogd. Maar als de politie dat zo'n groot kwaad vindt, waarom wordt dat dan niet bij de wortel aangepakt? Omdat het ook wel handig is dat je er als politieman mee kunt scoren? Wie te hard rijdt, is daarom nog geen uitgestotene in de maatschappij, maar wie kinderporno kijkt wel. Achter de muur met die vieze pedo's. Wat zeg je? Vallen ze niet eens op kinderen? Doet er niet toe, voor het publiek zijn ze pedo's.
Ben benieuwd of er een politieman is die hier meeleest. Sterkte met jullie geloofwaardigheid, jongens.

En ondertussen leidt dit alles voor veel (emotioneel) buitengeslotenen - zoals pedo's - weer tot extra muren, namelijk die je zelf om je heen bouwt. Of het er daardoor veiliger op wordt...

RT

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.