Jong (25), nieuw lid stelt zich voor

21 antwoorden [Laatste bericht]

Dag mensen, ik lees al een hele tijd mee op dit forum en voelde nu de behoefte zelf een keer wat te plaatsen. Het volgende stuk is een bewerking van een coming out brief waarmee ik al een hele tijd van plan ben mijn moeder op de hoogte te brengen van mijn probleem.

Vragen en opmerkingen als waarom heb je geen vriendin?; je bent zo’n leuke jongen; wil je geen vriendin?, zijn voor mij aan de orde van de dag. Vaak heb ik deze vragen beantwoord met vage opmerkingen als ik ben te kieskeurig of heb de juiste nog niet gevonden. Ik heb dit zelf ook heel lang gedacht, maar diep van binnen weet ik eigenlijk al een hele lange tijd dat het anders is.

Op de middelbare school begon iedereen in mijn vriendengroep en om mij heen langzaamaan dingen met meisjes te proberen. Bij mij ontstond die behoefte op dat moment nog niet echt, ik dacht dat het bij mij allemaal later wel zou komen. Het heeft een hele tijd geduurd maar op mijn 16e (geloof ik) zoende ik voor het eerst met een meisje. Ik weet niet of ik dit deed omdat ik vond dat het moest of omdat ik het zelf echt graag wou. In de tussentijd tot aan nu is dit nog een heel aantal keren vaker gebeurd en is het ook wel eens verder gegaan dan zoenen. Echter, voor mijn gevoel is er altijd iets geweest dat mij tegenhield in dit soort situaties; ik moest steeds heel veel moeite doen dit soepel en prettig te laten verlopen; het leek alsof dit niet compleet natuurlijk ging. Ik dacht dat dit normaal was omdat ik niet anders gewend was maar begon bij mensen om mij heen te merken dat het bij hen wel soepel ging. Ik dacht in eerste instantie dat dit aan mij lag en dat meisjes mij niet zo leuk vonden. Echter, begon ik steeds meer in te zien dat het probleem niet aan mij lag maar ontstond bij mij de vraag of ik zelf wel geinteresseert genoeg was om iets met een meisje te hebben of te doen.

Terwijl dit besef bij mij begon door te dringen heb ik stapje voor stapje iets anders van mezelf ontdekt. Ik begon te merken dat ik met bovengemiddelde interesse naar jongens begon te kijken. Op zichzelf geen probleem maar deze jongens waren een stuk jonger dan ik (lees: waarom vond ik Justin Bieber in godsnaam leuk?!). In eerste instantie realiseerde ik me niet de ernst van de situatie omdat ik erg kon genieten van het kijken naar sommige jongens; ik dacht dat dit gewoon iets vreemds was aan mij, meer niet. Ik schat in dat ik dit mij voor het eerst realiseerde rond de leeftijd van 15/16 jaar. Het vreemde was dat de gevoelens die sommige jongens in mij los maakten veel heftiger en fijner waren dan de gevoelens die de gemiddelde man of vrouw veroorzaakten. Ik labelde het destijds niet op die manier maar ik denk dat ik voor het eerst heb ervaren wat het is voor een normale hetero om een ander persoon mooi en knap of betoverend te kunnen vinden. Op zichzelf een heel prettig gevoel alleen waren de personen voor wie ik deze gevoelens had geen meisjes maar jongens. Dit zou niet zo’n probleem zijn als de aantrekking mee zou groeien met mijn eigen leeftijd. Echter, was dit helaas niet het geval; ze zijn vaak denk ik grofweg tussen de 10 en 15 jaar oud. Om het maar even hard en in strikte zin te zeggen, heb ik destijds dus van mezelf ontdekt dat ik pedofiele gevoelens heb.

Zoals gezegd begonnen deze gevoelens echt bewust aan de oppervlakte te komen toen ik een jaar of 15/16 was. Ondertussen, op het moment van schrijven, zijn we dus ongeveer 8 jaar verder. In het begin dacht ik dat deze gevoelens tijdelijk zouden zijn en dat ik het misschien zelf zou kunnen veranderen. Naast het hebben van deze gevoelens heb ik mijzelf altijd voorgehouden dat ik mijn juiste meisje alsnog wel tegen zou komen. Dit waren de gedachten die mij kracht gaven en zorgden voor een enigszins positieve blik in de toekomst. Ondanks het feit dat ik wel eens omgang heb en had met meisjes, bleef het echte verliefde gevoel uit op misschien een enkele uitzondering na. De rare gevoelens voor jongens bleven echter wel echt bestaan en staken steeds weer de kop op. Dit merkte ik doordat ik mij aangetrokken voelde tot veel verschillende jongens die ik in het dagelijks leven tegenkwam (in de winkel, op straat, bij de voetbal, etc., etc.). ‘’Aangetrokken voelen’’ kan in dit geval het beste omschreven worden als puur esthetisch mooi vinden, knap vinden of leuk om naar te kijken. Hierbij komen eigenlijk totaal geen vieze gedachten kijken, ik voel me op zo’n moment gewoon sterk aangetrokken. Ik denk dat deze gevoelens gewoon hetzelfde zijn als de gevoelens die de gemiddelde man voor de gemiddelde vrouw heeft en vice versa. Rond mijn 20e kwam stukje bij beetje het pijnlijke besef dat deze gevoelens niet tijdelijk zijn maar blijvend. Dit is ook het moment waarop ik begon met het doen van research en ik angstig begon te realiseren dat ik toch echt serieus pedofiele gevoelens heb.

De ene keer word ik blij van deze gevoelens omdat het in principe natuurlijk een fijn gevoel is om de schoonheid van een ander te ervaren. De andere keer vind ik mezelf vies en probeer ik koste wat het kost het gevoel te onderdrukken of te ontkennen. Dit onderdrukken of ontkennen van gevoelens lukt in de praktijk natuurlijk niet echt, je hebt zelf namelijk geen controle over aantrekking. Dit deel van mezelf heb ik logischerwijs altijd geheim gehouden en ben gewoon verder gegaan met leven als ieder ander. Op zich lukt dit prima over het algemeen en geniet ik best van de dingen die ik doe.

Er is echter altijd de achterliggende gedachte dat wanneer mensen mij echt zouden kennen ze mij niet meer zouden mogen. Dit probleem ondervind ik ook met meisjes. Ik kan me op zich best aangetrokken voelen tot vrouwen alleen blijft altijd het gevoel dat ik ze ‘’bedrieg’’ door mijn gevoelens voor jongere jongens.

Ik hoop dat het met deze ‘’bekentenis’’ beter zal gaan in de toekomst, ik zie dit dan ook als een bevestiging van mijn gevoelens naar mezelf. De laatste tijd begint zich veel spanning op te hopen en voel ik me stapje voor stapje steeds slechter. Ik heb verder een heel rijk sociaal leven, veel vrienden en ben erg actief, ga veel naar concerten/voetbalwedstrijden en fesitvals. Het vreemde is echter dat het voor mij de laatste tijd voelt alsof ik gewoonweg niet gelukkig mag zijn.

Hopelijk neemt dit schrijven hier voor mij wat spanning weg en krijg ik weer zin in de toekomst. ‘’Zin in de toekomst’’ heb ik op zich over het algemeen wel, alleen zijn er soms donkere periodes (steeds meer) waarin ik het allemaal niet meer zie zitten. Tot nu toe heb ik mezelf gelukkig altijd weer op kunnen rapen om positief verder te gaan. Ik wil graag nog even melden dat ik nooit de intentie heb gehad en nooit de intentie zal hebben ook maar iets van mijn gevoelens in de praktijk te brengen. Ik hoop hier wat leuke reacties te krijgen en wil anderen laten zien dat ze niet alleen zijn!

Hoi pdf,

Bedankt voor het delen van je verhaal. Ik herken erg veel van wat je schrijft, van "waarom vond ik Justin Bieber in godsnaam leuk" (been there...) tot aan de angst dat andere mensen me zouden laten vallen als ze achter mijn complete verhaal zouden komen.

Het lijkt me een goede brief om ook met je moeder te delen, of als verhaal om in persoon te vertellen. Ik heb zelf toen ik 18 was aan m'n ouders verteld hoe het echt zit met al die vragen die je aan de bovenkant van je bericht opsomt. Dat was behoorlijk schrikken voor ze, maar uiteindelijk is het erg fijn om er gewoon open over te kunnen zijn. Ik hoop dat het ook voor jou zo verloopt.

Bij je opmerkingen dat je het lastig vind om een serieuze relatie met iemand te beginnen, omdat je bang bent diegene te bedriegen, zouden de reacties in deze thread misschien wel aansluiten. Ik heb zelf toen ik 17 was, twee jaar nadat ik erachter was gekomen dat ik pedofiel ben, wel echt de keuze genomen om te experimenteren met jongens van m'n eigen leeftijd (en vooral ouder eigenlijk). Ook als je niet echt seksuele gevoelens voor iemand hebt, kan seks en intimiteit alsnog erg fijn zijn, ben ik toen achtergekomen.

Ik hoop dat het schrijven hier inderdaad wat spanning wegneemt. "Zin in de toekomst" is belangrijk, maar het hoort er soms ook gewoon bij dat je je een tijdje iets minder voelt. Ik heb ook wel het idee dat je er sterker van kan worden: "als ik dit probleem aankan en een plek kan geven, kan ik de hele wereld aan!" Wink

Dag Daan,

Bedankt voor je reactie, dit doet mij goed Smile
Fijn om te lezen dat je je herkent in mijn verhaal.. Het heeft een hele tijd geduurd voordat ik de stap heb gezet hier wat te posten dus ben blij dat je de tijd hebt genomen mijn verhaal te lezen en te reageren. In feite is dit voor mij de allereerste keer dat ik mijn ''ware zelf'' naar buiten breng (ook al is het anoniem op internet, het voelt goed).

Ik ben al een hele tijd bezig het juiste moment te vinden mijn moeder in te lichten. Ik denk dat ik het toch middels een brief ga doen omdat ik het verdriet dat ze op dat moment zal hebben liever niet onder ogen zie en haar de kans wil geven even alleen te zijn. Het enige wat me tegenhoudt is dat ik haar niet wil teleurstellen maar ik kan ook zo niet doorgaan. Ik denk wel dat ze positief zal reageren, ze is best open-minded en houdt veel van me.

Bedankt voor de link naar de thread. Heb al heel wat uren gezocht op deze site dus had dat stuk volgens mij al eens gelezen haha. Ik begin, vooral sinds mijn openbaring hier, eigenlijk steeds meer te twijfelen of ik wel echt gevoelens heb voor vrouwen. Misschien is het accepteren van de afwezigheid van deze gevoelens de laatste stap naar volledige realisatie (iets waar ik al zo'n 10 jaar mee bezig ben ondertussen).

Dat intimiteit alsnog fijn kan zijn heb ik zeker wel ervaren, alleen het opbouwen van een echte relatie is erg lastig en twijfel of dit ooit echt zou lukken. Ik loop al een hele tijd rond met het idee een keer met een man af te spreken; heb daar genoeg matches voor op tinder haha. Ben alleen bang voor alles wat daarbij komt kijken. Aangezien ik niet echt ''homo'' ben, lijkt het mij ook niet prettig naar de buitenwereld te doen alsof ik dit wel ben. Hoewel ik toch wel steeds meer het gevoel heb dat ik met (mannelijke) leeftijdgenoten seks en intimiteit zou kunnen ervaren. Moet misschien toch maar een keer deze stap zetten. Mag ik vragen hoe jij hiermee om bent gegaan?

De spanning is op zich minder geworden, maar ben nog steeds bang voor de toekomst. Niet eens per se voor mezelf, maar meer hoe ik met de buitenwereld om zou moeten gaan.

Als ik het zo lees ben je al een aardig eind op weg met je gevoelens accepteren. Ik wil je meegeven dat ook je gevoelens voor lust er mogen zijn. Die lustgevoelens zijn net zo goed een deel van je. Er is niets mis met fantaseren en genieten van je fantasie. Ik mag graag denken aan leuke jongens in bed, daar is niets mis mee en heeft ook niemand last van. Het besef dat het ok is om deze gevoelens te hebben maakt het een stuk makkelijker om te gaan met deze gevoelens.

Dag Alfons,

Bedankt voor je reactie! Ik ben ondertussen zo'n 10 jaar bezig met acceptatie en begin denk ik de laatste maanden inderdaad de laatste stappen te zetten.
Ik ben mij er van bewust dat de ''lust'' gevoelens er mogen zijn, zolang ik er niemand kwaad mee doe. Zou overigens überhaupt nooit iemand kwaad willen doen. De lust gevoelens zijn er nou eenmaal en hou ik ook niet tegen, dus in mijn fantasie laat ik het zeker toe. Het is alleen zo dubbel, de gevoelens zijn fijn maar brengen ook veel schaamte met zich mee.

Hoi,

Goed dat je er bent en fijn dat je je verhaal vertelt. Is het een opluchting om het hier eindelijk te schrijven? Lees de reacties op je gemak een paar keer door. Altijd fijn om te lezen en te horen hoe andere dat doen. Ik adviseer je ook de coming out verhalen van anderen te lezen. Deze interviews met jonge pedofielen zijn misschien ook interessant voor je:
Cody
Kloek (25)

Je verhaal is herkenbaar. Justin Bieber....omg. Toen ik een meisje zoende, of eigenlijk zoende ze mij, wist ik ook echt niet wat ik moest doen. Ik was 17 of 18. Jemig...moet dat met die tong zo heen en weer? Wtf?

Er zijn meer mensen die naast hun pedofiele gevoelens ook hetero gevoelens hebben (of vice versa?). Jij dus kennelijk ook? Of bedoel je dat je wel gewoon leuk met vrouwen om kan gaan maar er geen romantische gevoelens bij hebt? Ik weet overigens niet of ik dat nou "bedriegen" zou noemen hoor. Iedereen heeft onuitgesproken gedachten. Denk aan de legio vrouwen die settelen voor een man waar ze eigenlijk helemaal niet op vallen. De kinderwens is dan soms belangrijker dan de zoektocht naar de ideale man. Daar is ook niemand eerlijk over, toch? Dus nee, ik zou het hebben van gevoelens die je niet kenbaar maakt geen bedriegen noemen.

Wat ik bedriegen zou noemen is als je voor een vriendin kiest om daarmee je pedofiele gevoelens te ontkennen. Denken dat het wel over gaat als je maar met een vrouw bent. Dat zou bedriegen van jezelf zijn. Maar eerlijk gezegd zie ik dat risico zo 123 niet bij jou. Je lijkt mij intelligent genoeg en bewust van je gevoelens.

Tot slot... het is niet zo dat je niets mag met je gevoelens. Zo erg is het niet. Je mag geen seks hebben met jonge jongens. Maar je mag met ze spelen, met ze omgaan, ze helpen met huiswerk en wat al dies meer. Ik beschouw dat namelijk ook als het in de praktijk brengen van mijn gevoelens.

Nogmaals welkom en ik hoop nog veel van je te horen.

Hallo!

Bedankt voor je open, vriendelijke reactie. Er is op zich een last van mijn schouders gevallen door hier te schrijven. Het voelt alsof ik nu mijn gevoelens meer erken. Heb al heel veel gelezen. Vanaf de tijd dat ik mijn gevoelens echt begon in te zien (zo'n 5 jaar geleden) heb ik heel veel gehad aan het lezen van verhalen op deze site of uw Twitterberichten.

Vind het wel fijn om die intimiteit an sich te ervaren. Ik merk alleen dat ik liever weg ren op het moment dat het verder zou gaan, ik voel me hier gewoon niet echt comfortabel bij. Ik weet daarom zelf ook niet echt meer of ik wel echt heterogevoelens heb of dat ik mezelf voor de gek houdt. Dit is iets wat ik de komende tijd maar uit moet gaan zoeken..

Ik denk inderdaad niet dat ik iemand bedrieg, alleen lijkt het me wel lastig een volledige vertrouwensband op te bouwen zonder dat de andere persoon mij ''echt'' kent. De gevoelens zijn er en ik merk dat ik ze niet tegen kan houden. Ik kan me alleen niet voorstellen hoe het is om mijn hele leven ''alleen'' te blijven, dus hoop links of rechtsom toch een levenspartner te kunnen vinden.

Wat betreft het seks hebben met jonge jongens ben ik heel stellig; dit is iets wat ik nooit zou doen of willen. Hierover ben ik (gelukkig) erg duidelijk naar mezelf. Neemt niet weg dat de fantasieën er natuurlijk wel zijn. Op zich merk ik inderdaad dat de gevoelens wel in de praktijk te brengen zijn op een legale manier. Heb het me nooit zo gerealiseerd, maar merk in mijn bijbaan in een restaurant dat ik het toch wel erg leuk vind ''jongens'' die in overvloed aanwezig zijn te bedienen en interactie mee te hebben. Mijn collega's weten precies waar de ''lekkere wijven'' zitten, ik weet precies aan welke tafel de leuke jongens zitten Wink

Ik ga vanaf nu proberen mee te praten op deze site!

Hey.pdf,

Deels kan ik mijzelf herkennen in jou verhaal. Op de middelbare school realiseerde ik dat ik niet verlieft werd op vrouwen/meisjes. Vond het altijd maar raar waarom iedereen om mij heen veel over meisjes in de klas praten, of vrouwen van tv. Dacht altijd "komt nog wel later". Vond het altijd wel heel leuk om met de buurkinderen te spelen. Onbewust keek ik toen al naar jongetjes, vond ik het veel leuker met hun te zijn. Naarmate ik ouder werd, was het wel duidelijk dit ik geen gevoelens heb voor vrouwen. Betrapte me er wel telkens op dat ik foto's van jongetjes aan het Googlen was. Alleen dacht er verder nooit bij na. Tot dat ik een foto van een jongetje tegenkwam waar ik intens verlieft op werd. (niet Justin Bieber, serieus wat zien mensen in Justin Bieber? Big smile Wink ) toen was vrij duidelijk dat ik verlieft word op jongetjes. Ik heb mijzelf nog tot vrij recent overtuig dat ik ook verlieft kan worden op vrouwen, heb allerlei dating meuk gebruikt om misschien toch een vrouw te vinden. Hier ben ik nu mee gestopt, de liefde voor een vrouw is er niet :/ (denk eerder een man, maar daar heb ik ook een hard hoofd in xD).

Ik heb het mijn ouders verteld. Ging steeds slechter met mij, dus ben ik hulp gaan zoeken en met mensen gaan praten. Het aan mijn ouders vertellen was een hele grote opluchting. Heb goed met ze kunnen praten. Ze houden nog heel veel van mij en ondersteunen mij als ik het even niet zie zitten. Wat ook veel geholpen heeft bij mij, zijn gesprekken met "gevoelsgenoten". Dit vond/vind ik heel fijn Smile

Kloek (25)

Kloek, ook jij bedankt voor je reactie!

Ik herken me erg in wat je zegt over vrouwen en meisjes op de middelbare school.
Ik merkte zelfs dat ik in groep 8 al graag keek naar andere jongens onder de douche en kan me vaag herinneren dat ik toen al door had dat er iets ''mis'' was met me.

Wat jij zegt heb ik ook heel lang gehad, ik dacht er ook niet verder bij na. Het ''spelen'' met kinderen heb ik zelf nooit echt gedaan, ik merk toch wel dat ik qua psychische ontwikkeling liever bij volwassenen ben, maar op fysiek gebied veel meer aangetrokken ben tot ''jongens''. Ben er zelf niet 100% zeker meer van of ik wel echt gevoelens kan hebben voor vrouwen. Zoals ik ook in een andere reactie zei is dit iets wat ik de komende tijd uit wil gaan zoeken (ben van plan hierbij ook mannen niet meer uit te sluiten omdat ik het een enge gedachte vind mijn leven alleen te moeten slijten).

En wat betreft Justin Bieber, bedoel ik vooral de Justin Bieber uit 2010/2011 Big smile. Ik snapte toen helemaal niets meer van mezelf..

Ben van plan ergens deze week of volgende daadwerkelijk mijn moeder in te lichten, voel een sterke behoefte er met haar over te praten. Ik ben alleen bang dat ik haar teleurstel en veel verdriet ga bezorgen. Contact met gevoelsgenoten lijkt mij ook heel prettig. Merk dat alleen aan het feit dat ik blij word van jullie reacties. Heb jij wel eens in real life ''gevoelsgenoten-contact''?

Smile ik ben ook erg bang alleen te zijn in mijn leven, ondanks de vriendschappen, is er toch een bijna continu gevoel van eenzaamheid. Ik heb de hoop niet opgegeven toch iemand te vinden man/vrouw, maakt me niet uit. Maar goed de echte liefde en schoonheid die ik zie ervaar ik gewoon niet bij mannen en vrouwen. Denk dat ik dan vooral op persoonlijkheid kijk..... ik heb geen idee. Geeft mij maar een mooi jongetje ^^

Wauw, heel veel succes, sterkte, knuffels toegewenst. Het aan mijn ouders vertellen vond ik erg moeilijk. Kwam er ook heel stotterend uit en stond helemaal te shaken van de zenuwen. Veel emoties, tranen die paar dagen. Het was wel één van de grootste opluchtingen die ik ooit heb meegemaakt. Mijn ouders waren zelf blij dat ik het verteld heb, opgelucht dat ik het niet alleen hoef te doorstaan. Ik hoop echt dat jou ouders dit goed oppakken. Ga het gesprek aan, vertel ze zo veel mogelijk over hoe en wat, als ze er voor open staan.
Again, heel veel sterkte!!!!!!

Bedankt voor de bemoedigende woorden!!
Ik heb mijn moeder net gebeld met het verhaal dat ik haar vanavond iets moet vertellen. Ik heb een brief voor haar geschreven die ik haar laat lezen. Ik ben van plan even weg te gaan om haar de tijd te geven de eerste emoties alleen de vrije loop te kunnen laten gaan. Daarna ga ik terug en weet ze ''het'' als het goed is.

Heel moedig. Ik heb het zelf ook een aantal jaar geleden gedaan en bij mij heeft het goed uitgepakt. Ik wens je heel veel succes.

Hoi,

Hoe is gegaan?

Ik kan me alleen maar indenken hoe het er nu bij jullie aan toegaat. Ik ga uit dat het goed ging en dat zou betekenen dat jij een erg opgeluchte jongeman bent.

Vertel, vertel, vertel.....

Moedig! Spannend! Hoop op een begripvolle reactie. Moge dit een belangrijke stap zijn naar meer openheid.
… ook ik (meelezer) ben heel nieuwsgierig en hoop op een succesvolle afloop!

Groet,
Job

Nou, het is er uit.

Heb de brief gegeven, ben even een stukje gaan rijden maar werd na 5 minuten al gebeld.
Mijn moeder was gelukkig niet in paniek en reageerde heel rustig.. Vandaar bij mij ook geen grote ontlading ofzo, het was eigenlijk compleet stil.
Hebben denk ik een half uur stil naast elkaar op de bank gezeten, ik zat er even helemaal doorheen.

Na een half uurtje rustig aan begonnen met praten, heb van alles laten zien (deze site, interviews, etc.) en ook verteld over de aantrekking en op wie ik nou eigenlijk zou kunnen vallen. Het fijne was dat mijn moeder totaal niet oordeelde en gelijk duidelijk maakte dat ik voor haar niet zou veranderen. Ze vind het vooral heel erg vervelend voor mij.

We hebben uiteindelijk van 9 uur 's avonds tot 3 uur 's nachts gepraat. Dit was voor mij erg prettig en voelde als een grote opluchting.

Vanochtend toch wel wat meer emoties bij mijn moeder. Ze zegt dat ze zich steeds meer begint te realiseren wat het betekend voor de rest van mijn leven. Heb daarom maar besloten me vandaag ziek te melden en bij mijn moeder te blijven om het even samen te verwerken.

Het voelt voor mij goed dat ik dit gedaan heb omdat ik er eindelijk met iemand over heb kunnen praten. Aan de andere kant is het nu ook wel heel echt en confronterend.

Al met al gemengde gevoelens dus maar heel blij dat ik het heb gedaan.

Gefeliciteerd!
Fijn dat het gelukt is. Ik vind het dapper. Hoop dat jullie er samen sterk uitkomen. Mooi dat ze niet oordeelde en je accepteert zoals je bent. ‘Een top moeder!’
Waar ik nieuwsgierig naar ben. Had ze een vermoeden? Vielen puzzelstukjes in elkaar?
Mijn moeder weet van niets, maar ik kan me niet voorstellen dat ze geen vermoedens heeft.
Blijf maar goed met elkaar in gesprek. Het echte verwerken zal vast nog een flinke tijd duren.

Succes! Op een open toekomst, zonder grote geheimen!

Hoi,.

Hulde aan jou en ook aan je moeder. Daar loop je dan al jaren mee rond en nu eindelijk is het niet meer alleen jouw geheim. Fijn man! Heh heh...je kunt er tenminste met één iemand over praten.

Voor je moeder komt het natuurlijk wel efkes binnen. De heftige emoties de eerste paar dagen hebben denk ik de meeste wel. Geschrokken, iedere minuut van de dag er mee bezig zijn, 1.001 risico's en nadelen zien. Aan de andere kant gaat er een nieuwe wereld open. Alsof zich een nieuwe dimensie zichtbaar maakt die er altijd al wel was. Want wat zou je moeder nou helemaal geweten hebben van pedofielen? Het blijken ook maar doodgewone mannen te zijn, zoals haar eigen zoon.

Ja pedofiel zijn is niet de makkelijkste levensweg. Er zijn uitdagingen. Het biedt ook weer kansen. Die ga ik je niet nu allemaal uitleggen. Wat ik maar wil zeggen: het leven is niet onleefbaar omdat je een onpraktische geaardheid hebt. Je zult zien dat er genoeg mogelijkheden zijn.

Het begint allemaal met zelfacceptatie. Kun jij accepteren dat je pedofiel bent? Ongegeneerd? Genieten van een mooie jongen, daar een gesprek mee hebben, daar vrolijk van worden en denken: life's good!? Die zelfacceptatie is belangrijk en komt maar langzaam. Praten met dierbaren, er een grapje over kunnen maken, een grapje kunnen incasseren, praten met andere pedofielen, het helpt allemaal bij zelfacceptatie en bij het bedenken van manieren hoe je pedofilie inpast in je leven.

De weg kan nog wel eens hobbelig worden. Maar de kop is er nu van af en ik ben echt heel blij voor jullie allebei. Wat Job zegt: houd elkaar vast, praat veel, stel vragen, ook de ongemakkelijke vragen en luister. Ook als de antwoorden ongemakkelijk zijn. Psst....en niet over Justin Bieber beginnen Smile Straks denkt ze dat je homo bent. The Horror.

Zou je moeder haar ervaringen van de afgelopen dagen hier met ons willen delen? Andere pedofiele jongeren kunnen dan leren hoe dit nieuws op ouders over komt. Wat gaat er door ouders heen als je ze vertelt dat hun kind pedofiel is?

Juist nu is dat interessant omdat haar gedachtes en emoties nog heel puur en vers zijn. Misschien is het een idee om een week lang iedere dag een klein dagboekje bij te houden?

Ik zou het heel nuttig en interessant vinden. Zou je het haar eens willen vragen?

Heel fijn dat het goed is verlopen, komende maand zal inderdaad er ineens heel anders uitzien. Zo heb ik het ervaren. Moeders zijn awesome Laughing out loud

Ik heb aardig wat real-life contact, vind ik heel fijn, met wie ik ook ben. Gewoon open kunnen praten over het onderwerp is echt heerlijk Smile

Kloek persoon schreef:

Ik heb aardig wat real-life contact, vind ik heel fijn, met wie ik ook ben. Gewoon open kunnen praten over het onderwerp is echt heerlijk Smile

Hoewel ik in het verleden wel contact heb gezocht met andere pedofielen had dat voor mij juist iets erg oncomfortabels. Ik moet zeggen dat ik dat gevoel bij therapie juist niet heb en me daar erg ontspannen voel. Ik beschouw mijn therapie dag juist als een dag waarop ik erg open kan zijn zonder veroordeeld te worden.

Ja, lijkt mij ook prettig Smile

@Alfons, op dit moment denk ik dat ik het wel fijn zou vinden maar weet het natuurlijk niet zeker.

Moet het binnenkort maar eens uit gaan proberen denk ik..

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.