Hoe ik mijn geaardheid ontdekte.

4 antwoorden [Laatste bericht]

Hallo, ik ben Leroy.

Ik ben helemaal nieuw hier en al lange tijd lees ik jullie onderwerpen en verhalen. Ik vind het bijzonder moedig dat velen van jullie zo open over je geaardheid kunnen, en vooral durven praten.
Maar nu heb ik eindelijk de moed bij elkaar kunnen schrapen om jullie deelgenoot te kunnen maken hoe ik achter mijn geaardheid kwam. Drie ervaringen, waarvan twee in mijn jonge jaren en één in mijn volwassen tijd, hebben een extreem grote impact op me gehad. Zij hebben mij bewust doen worden, en naar mijn gevoel er toe aan bijgedragen, aan mijn liefde voor jongens tussen de 10 tot 15 jaar. Maar het zijn ook vooral de samenhangende bewustwordingen die mij doen vragen hoe dergelijke gevoelens kunnen ontstaan. Het begon allemaal doordat ik me bewust werd van mijn homoseksuele geaardheid.
Daar ik niet echt achteraan had gestaan bij het uitdelen van de zeven schoonheden kreeg ik ongelofelijk veel aandacht van mensen. Ik kan er wel eens erg verdrietig om zijn dat mijn jeugd over is. Ik wil zo intens graag terug naar die tijd.

Toen ik 8 was, was ik me er al sterk van bewust, hoe ik met volle teugen genoot van de aandacht van mensen. Ik was behoorlijk populair en had veel vriendjes maar geen enkel vriendinnetje. Jongens vond ik veel stoerder, en meisjes, tja meisjes, daar kon ik niet zo veel mee, al wist ik eigenlijk niet waarom. Ik vond dat erg verwarrend, want ja, immers een jongen hoort gek te zijn op meisjes. Veel vriendjes zag ik met een meisje gaan. Waarom ik niet? Het verwarde me en hielt me constant bezig. Veel later toen ik 13, 14 jaar was heb ik vaak met jongens geëxperimenteerd en had daardoor toen wel redelijk door dat ik gay was, al was ik mezelf nog erg aan het ontdekken. Maar die tijd daarvoor, nee niet echt natuurlijk, want heel langzaam begon ik me meer bewust te worden van mezelf. Maar echt de vinger er opleggen kon ik niet, want dat lukt niet als je een jaar of 8 bent. Ik vond het gewoon raar dat ik naar jongens keek. Die vreemde gevoelens, die je dan absoluut niet kan plaatsen, kabbelde voort tot het volgende gebeurde:

Ik moet zo’n 10 jaar zijn geweest. Op de hoek van een straat, vlak bij mijn ouderlijk huis, kwam ik een prachtig jongetje tegen. Halflang blond haar, felblauwe ogen. Ik schatte hem van ongeveer mijn leeftijd. Opvallend was het dat hij een rood enigszins vies T-shirtje droeg. Ook dat detail vergeet ik nooit. Hij stond opeens vlak voor me. Ik schrok, want ik had nog nooit zoiets gezien. Ik kan niet uitleggen waarom juist hij me zo intens fascineerde. Ik kon hem bijna aanraken, en ik wilde niets liever. Ik wilde hem wel kussen en omarmen. O wat had ik graag zijn vriendje willen zijn. Hij staarde me 5 seconden aan, draaide zich pijlsnel om en rende keihard weg. Ik rende wanhopig achter hem aan en riep hem na; ‘Wacht ik ben je vriend!’ Maar hij rende zo hard dat ik hem niet kon bijhouden. Weg was hij. Ik heb hem daarna nooit meer gezien. Ik vergeet dat moment nooit meer. Ik was er heel erg verdrietig om. Weken lang heb ik naar hem gezocht en overal vroeg ik naar hem, maar niemand bleek hem te kennen. Ik heb maanden over hem gefantaseerd maar langzaam maar zeker vergat ik hem een beetje. Maar nu nog fantaseer ik over die jongen. Nooit zal ik weten wie hij was. Zou hij er nog zijn? Terwijl ik dit schrijf emotioneert het me sterk en kan mijn tranen niet bedwingen. Dat ene moment beschouw ik als het begin van mijn bewustwording dat ik van jongens hou en totaal geen gevoelens heb voor meisjes. Ook denk ik sterk, dat deze heftige ervaring de trigger geweest zou kunnen zijn, van mijn later ontdekte pedofiele gevoelens. Maar het is de vraag of deze reden van wetenschap conform de mentale waarheid is. Echter, in mijn beleving, heeft dit zeker meegespeeld.

Maar er is nog iets gebeurt in mijn jeugd wat een zeer grote impact op me heeft gehad, en die mogelijk heeft bijgedragen tot mijn gevoelens naar jongens tussen de 10 en 15.
Ik was 11 jaar. Op de basisschool had ik een erg favoriete leraar. Mijn gymleraar. Knap, groot, sterk, en heel aardig. Langzaam maar zeker ontdekte ik, dat ik voor hem dezelfde gevoelens ontwikkelde als ik had voor bepaalde jongens van rond mijn leeftijd. Ik werd zeer heftig verliefd op hem. Hij was opvallend aardig tegen me, en ik vond het bijzonder dat hij me erg vaak even aanraakte. Dit vond ik erg lekker en spannend, al was ik wel bang dat het mijn klasgenootjes zou opvallen. Ik was zo verliefd, maar ik kon toen nog niet vermoeden dat hij dezelfde gevoelens had voor mij. Dat begon ik enigszins te begrijpen omdat het volgende gebeurde:

Op een dag had hij me gevraagd naar zijn kantoortje bij de gymzaal te komen. Hij zei dat hij me iets moest uitleggen. Geen idee wat hij bedoelde en waarover het zou gaan. Maar ik vond het erg spannend, ik had er al vaak over gefantaseerd en nu zou ik voor eerst met hem alleen zijn. De juiste bewoording weet ik niet meer, maar hij vroeg me of ik wel had gemekt dat ‘ie me vaak had aangeraakt, en of ik dat niet vervelend had gevonden. Hij vertelde dat hij me heel erg leuk vond. Iets wat ik wel had gemerkt, maar ik weet nog hoe spannend het was dat hij het nu werkelijk benoemde. Ik kan me niet meer herinneren of ik hem vertelde verliefd op hem te zijn. Onze band werd steeds sterker, en om het niet opvallend te laten lijken vertelde ik mijn vriendjes dat mijn gymleraar mijn oom was. Gelukkig vroeg hij me altijd om na de les te helpen de gymtoestellen op te ruimen zodat ik vaak als laatste achterbleef. Regelmatig was ik dan met hem samen in het kantoortje. Na enige tijd nodigde hij me uit om bij hem thuis te komen. Langzaam maar zeker ging hij verder dan alleen aanraken en gebeurde er meer. Ik genoot daar heel erg van. Wel heeft deze enorme ervaring me in het begin verward. Eigenlijk wilde ik in het begin niet zo ver gaan en eigenlijk wilde ik dit ook weer wel. Er gebeurden dingen die ik ook wel met jongens was gewend maar nu deed een man het die nota bene mijn eigen leraar was. Dat was onwennig maar aan de andere kant ook heel spannend. En hoe zat het nou waarom ik van een jongen, in dit geval dan van een man, zo opgewonden werd en waarom deden meisjes me totaal niks? De heerlijke spanning maakte zich uiteindelijk van mijn verwarring meester en ik probeerde hem zo veel mogelijk te zien. Ik hielt intens veel van hem. Ik vond het waanzinnig om dicht bij hem te zijn, en kan dan ook absoluut niet ontkennen dat ik verschrikkelijk van zijn liefkozingen genoot. Ik vond het heerlijk. Dat is zo doorgegaan tot mijn 16e. Op een dag vertelde hij me dat het beter was als we elkaar niet meer zouden zien. Het zou te gevaarlijk voor hem zijn, zo vertelde hij me, maar ergens geloofde ik niet dat dit de echte reden kon zijn. Ik snapte het ook niet want het was jaren goed gegaan. Ik was er kapot van. Ik heb nooit echt geweten waarom hij onze relatie beëindigde. Werd ik te oud voor hem? Ik was in en in verdrietig, vooral boos, maar kon het aan niemand vertellen. Vrede heb ik er nooit mee gekregen, maar ik moest verder en dat wilde ik ook. Jaren later kreeg ik de moed om naar hem toe te gaan. Het was onwerkelijk, maar toch vertrouwd om opeens weer voor zijn huis te staan, maar een volslagen vreemde opende de deur. Hij woonde er niet meer en bleek te zijn verhuist naar een andere stad. Op mijn zoektocht ontdekte ik dat hij was overleden. De schok die er door me heenging toen ik dat las was onbeschrijfelijk. Ik heb wel twee lange dagen gehuild. Ik kan hem nooit meer vragen wat de reden is geweest waarom hij me zo in de steek liet, maar o wat een lieve man was het, mijn vriend. Ik mis hem nog elke dag.

Zoals ik zo vaak hier op het forum lees gebeurde het ook met mij. De leeftijd van belangstellig, in mijn geval tot het mannelijk schoon, groeide kennelijk niet met mij mee. Ik schrijf expres het woordje ‘kennelijk’, want op mijn 20e, toen ik erg verliefd werd op een jongen van 18, was ik me er dus niet echt van bewust dat ik op jongens val die veel jonger zijn dan ik. Ook in de tijd van de relatie met mijn leraar, waarin ik ook avontuurtjes had met leeftijdgenootjes van 14, 15 jaar, kan ik me niet bewust herinneren dat ik ook belangstelling had, of bleef houden, voor jongens vanaf 10. Mijn echte bewustwording kwam 20 jaar later, op mijn 40e. Toen kwam er een 10 jarig jongetje in mijn leven die me deed wakker schudden, en voor het eerst besefte ik dat ik heftig verliefd kon worden op en jongen van die leeftijd, en dat gebeurde ook. Ik realiseerde me voor het eerst, dat wat ik nu voelde, exact het zelfde gevoel was dat ik had bij het jongetje op de hoek van de staat, die ik had willen kussen en omarmen, dat weg rende, die ik overal had gezocht, die ik nooit meer terugvond. Maar deze rende niet weg maar liep juist in mijn richting. Snel kregen we een zeer sterke hechte band. Zijn moeder, die een goede kennis van me was, werd mijn beste vriendin. Ik begrijp werkelijk niet hoe het mogelijk is dat ik pas op mijn 40e bewust werd van mijn gevoelens voor jongens tussen de 10 tot 15 jaar. Maar achteraf heeft het er misschien altijd al ingezeten. Ik heb in feite altijd naar jonge jongens gekeken, maar heel lang dus min of meer onbewust, en dat ik wellicht pedofiele gevoelens had kwam al helemaal niet in me op. En toch waren ze, terugkijkend, wel degelijk aanwezig. Maar waarom was ik me er zo lang van onbewust? En wanneer zijn ze dan ontstaan? Ben ik ermee geboren, of kun je het ook worden door wat je hebt meegemaakt en door het milieu waarin je hebt geleefd? Of is het toch echt zo, dat je er zeker wel mee wordt geboren, en onbewuste pedofiele gevoelens naar verloop van tijd aangestoken of versterkt moeten worden. Net zoals je later ontdekt dat je bi of gay bent omdat je met een jongen staat te zoenen. Zou de relatie die ik met mijn leraar had ook meegespeeld kunnen hebben, al was dat andersom, dus ik jong en hij veel ouder? Het is in mijn leven twee keer voorgekomen dat ik verliefd werd op een volwassen man, mijn gymleraar en die jongen van 18. Maar wellicht beleef je dat als kind, of jong volwassene, heel anders dan in je echte volwassen tijd.

Ik mis mijn jeugd heel erg. De vriendschappelijke en seksuele omgang met jongens uit mijn voorbije jeugd, de schitterende tijd met mijn gymleraar, doet me zeer sterk terug verlangen naar mijn prille jaren. Het gevoel van toen ervaar ik vaak met de zoon van mijn beste vriendin, we praten, lachen, huilen, spelen en knuffelen maar seks komt daar niet in voor en dat is ook goed zo. Er gaat geen dag voorbij of ik moet wel even terug denken aan die mooie, maar helaas voorbije tijd van mijn jeugd. Vaak maakt dat me blij maar soms ook erg weemoedig.

Leroy.

Beste Leroy,

Wat knap van je dat je je verhaal hier hebt durven vertellen. Het zal een hele opluchting zijn denk.

Wat mij opvalt is dat je pas op je 40 echt bewust bent geworden van je geaardheid. Waarom valt me dit op? Nou omdat ik pas op 38 jarige leeftijd mij echt bewust werd van deze gevoelens. Terugkijkend heb ik het onbewust wel geweten, want ik kon me nog herinneren dat ik bepaalde jongens in voornamelijk tv series leuk vond.

En nogmaals dapper dat je je verhaal hier verteld hebt.

Hey JP. Dank je wel!

Het bevreemd mij nog altijd dat ik me er zo laat bewust van werd. En zeker, het is idd een enorme opluchting dit te schrijven, wetende dat velen het zullen lezen. Ik heb het tot nu toe nooit op deze manier, dus openbaar, durven vertellen. Ik wilde het zo klein mogelijk houden uit angst onbegrepen te worden. De eerste aan wie ik over mijn pedofiele geaardheid vertelde was mijn beste vriendin, de moeder van de zoon met wie ik zo’n hechte band heb. Dat deed ik niet zo maar even, maar toen het hoge woord eruit was viel er een ton gewicht van mijn schouders. Dat was zo’n enorme opluchting, mede vooral op de goede manier hoe ze het opvatte. Maar mijn verhaal hier, ja nu is het feitelijk openbaar. Het geeft me hetzelfde gevoel als toen ik mijn ouders vertelde gay te zijn, inmiddels al weer lang gelden. Met jou, eveneens late bewustwording zal je misschien hier en daar wat herkenning vinden in mijn verhaal. Als dit zo is ben ik daar zeer benieuwd naar. En zoals je het noemde, jongens in TV series? Oh ja zeker, heel erg herkenbaar!

Heb je hele verhaal gelezen.
Wel bijzonder hoor.

Sterkte ermee.
Wij zijn er hier voor je.

Als je ooit met gevoelsgenoten in het echt wil praten dan kan ik je JON (Joris Oost Nederland) aanraden.
Veilig en vertrouwd.

Hi Tjerk,

Bedankt voor je lieve berichtje!
Ik moet je zeggen dat ik zelf niet echt veel problemen ondervindt met mijn pedofiele geaardheid, maar dank je wel voor het aanbod uiteraard.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.