Twijfels over pedofilie, hulp gezocht

2 antwoorden [Laatste bericht]

Hallo,

Ik weet niet heel goed onder welk forum topic ik dit moet zetten, en of dit überhaupt de goede plaats is om dit te posten.
Inmiddels ben ik toch enigszins wanhopig geworden en ik hoop dat iemand eventueel zou kunnen reageren.
Ik vind het ook best wel moeilijk om dit hier op te posten en heb ook nog niet een heel goed plan hoe ik alles wil verwoorden dus van te voren wil ik mijn excuses aan bieden als het op een van de hak op de tak manier geschreven is, of zonder duidelijke vraag etc.

Ik ben 16 jaar en een meisje.
Vandaag ging ik wat opzoek op internet over ADHD en ADD omdat ik vaak moeite met concentreren heb maar kwam uiteindelijk bij een site over OCD uit.
Iets waar ik daarvoor eigenlijk nooit over na had gedacht. Na het lezen zag ik al wel overeenkomsten tussen de problemen die ik ervaar en OCD.
Ook kwam ik POCD tegen, pedofilie OCD, compulsieve pedofiele gedachten.
En daar heb ik eigenlijk al heel lang last van.
Ik denk dat ik rond een jaar of 11 was toen die eerste gedachtes kwamen, gedachtes over het misbruiken van jonge kinderen.
Tot vandaag komen die gedachtes in me op. Soms heb ik hele gedachtes over specifieke handelingen, fantasieën bijna.
Ik had deze 'fantasieën' ook al toen ik jonger was.

Ik ken niemand die deze gedachten ook heeft, en hoor ook eigenlijk nooit van vrouwen met deze gedachten.
Betekenen deze gedachten dat ik wacht totdat ik toesla en een kind misbruik, of zijn er ook mensen met POCD, of pedofilie die de gedachten hebben maar nooit iemand misbruiken?
Is dit iets wat ik moet vertellen aan mijn ouders, dokters, etc?
Ben ik een gevaar?
Is het vreemd om dit op deze leeftijd te hebben en zijn er meer vrouwen met dit?

Allereerst: goed en moedig dat je het hebt aangedurfd om je probleem (althans, ik neem even aan dat je het als een probleem ervaart) hier te posten. Zo'n eerste stap is vaak een van de moeilijkste. Je geeft niet heel veel informatie en daardoor is het wat lastig om goed in te gaan op wat je schrijft. Het lijkt me handig om eerst uit te vinden of het inderdaad gaat om OCD en niet om daadwerkelijke pedofiele gevoelens. Het verschil is, kort en simpel gezegd, dat het bij OCD draait om angst en bij pedofilie om echte seksuele gevoelens (voor kinderen).

Je hebt het over bepaalde gedachtes/fantasieën. Kan je daar iets meer over zeggen (en dan doel ik niet op de details van de fantasieën)? Fantaseer je over het uitvoeren van seksuele handelingen bij kinderen? En zo ja, ervaar je daar lustgevoelens bij? En als dat het geval is, heb je dan ook wel eens lustgevoelens voor kinderen die je in het echt tegenkomt (op school, op straat, in de winkel, etc.)? Kortom: voel je een (seksuele) aantrekking tot kinderen in het algemeen (jongens of meisjes of beide)? Zo ja, dan kunnen we denk ik met een redelijke zekerheid stellen dat het om echte pedofiele gevoelens gaat. Zo niet, dan is er inderdaad een reële kans dat je te kampen hebt met OCD. Dit zijn twee totaal verschillende problemen die ook een totaal verschillende aanpak vragen. Ook eventuele hulpverlening dien je hierop aan te passen. Een goede hulpverlener zal echter het verschil ook herkennen en zorgen voor een passend traject. Maar goed, zover is het nog niet. Daarvoor moet je eerst zelf de keuze maken of je professionele hulp wilt, of voldoende hebt aan de raad die je hier (of mogelijk elders) krijgt. Bedenk wel dat de meesten hier geen professionele hulpverleners zijn, dus we kunnen geen diagnoses stellen. Alles wat ik hier schrijf baseer ik op mijn persoonlijke ervaringen en kennis. Houd dat dus in je achterhoofd en neem geen dingen klakkeloos aan als je het er niet mee eens bent of andere ideeën hebt.

Dat gezegd hebbende, nog even iets meer over OCD. Zoals gezegd staat angst daarbij centraal. In dit geval bijvoorbeeld je angst om kinderen te gaan misbruiken. En wellicht ook je angst om pedofiel te zijn (maar daar heb je niets over gezegd, dus ik weet niet of dat zo is). Het kenmerk van OCD is dat de angsten irreëel zijn, onterecht. De angst zelf is echter wel echt, en dat maakt het nou zo lastig. Vaak weet je diep van binnen wel dat de angst onterecht is, maar het heeft geen zin om dat tegen jezelf te zeggen. Daarvoor zit de angst te diep. Ook als anderen dat tegen je zeggen help dat niet. Daarom is therapie nodig om er vanaf te komen of om het te verminderen. Maar dan moet je wel eerst zeker weten dat het om OCD gaat, en die zekerheid kunnen we je hier niet geven. Hooguit aangeven dat die mogelijkheid aanwezig is.

Om toch een poging te doen om je angst enigszins onderuit te halen: verreweg de meeste pedofielen misbruiken nooit een kind. Ze houden het bij fantaseren en op een normale manier omgaan met kinderen. De verhalen over misbruik die je hoort in de media zijn eigenlijk de uitzonderingen. Vaak wordt dit misbruik niet eens gepleegd door 'echte' pedofielen, maar door zogeheten gelegenheidsmisbruikers: mensen die uit (on)macht, frustratie, of uit andere motieven zich vergrijpen aan een makkelijke 'prooi', een kind. Vaak gaat het daarbij om een bekende of zelfs familielid van het kind. De klassieke kinderlokkers die een kind meelokken van de straat en dan misbruiken komen maar heel weinig voor. Dus zelfs als je wel echte pedofiele gevoelens hebt, dan nog is er geen reden tot angst. Het feit dat je die angst hebt betekent zelfs dat de kans dat je ooit een kind misbruikt minimaal is. En als je geen echte pedofiele gevoelens hebt maar alleen OCD (wat eigenlijk vervelender is, al kan je hier in tegenstelling tot pedofiele gevoelens wel vanaf komen), dan is die kans op het misbruiken van een kind bijna nul te noemen.

Wellicht helpt het je ook om je te realiseren dat je zeker niet de enige bent. Door het taboe rondom alles wat met pedofilie te maken heeft, hoor je hier maar heel weinig over en lopen mensen er (zelfs anoniem op internet) niet mee te koop. Maar reken maar dat er zeker meer meisjes en vrouwen zijn met dergelijke problemen. Je bent niet raar!

Ik hoop dat ik je hiermee wat meer duidelijkheid heb kunnen geven. Stel gerust vragen als je meer wilt weten, of als je hulp wilt bij het zoeken naar professionele hulp. Er zijn hier mensen die goed thuis zijn in die wereld en je vast goede tips kunnen geven.

O ja: of je het moet vertellen aan je ouders is helemaal aan jou. Luister naar je gevoel, jij kent ze het beste. Ouders kunnen een grote steun zijn en in die zin kan het aan te raden zijn om ze erbij te betrekken. Maar als je denkt dat ze er niet goed op zullen reageren, dan kun je er ook voor kiezen om ze er (voorlopig) buiten te laten.
Naar je huisarts gaan kan altijd, hij/zij heeft een geheimhoudingsplicht en kan je doorverwijzen naar de juiste hulpverlening. Schroom daar dus niet voor.

hallo,

Misschien is een gespreksgroep met gevoelsgenoten iets voor je, waar ook vaak individuele of uitsluitend individuele gesprekken kunnen. Sowieso heb je in de regel eerst een individueel kenningsmakingsgesprek. Ik heb verder wat vragen. Ik zou zeggen, je hebt misbruik en misbruik. Komen je fantasieen neer op tegen de wil van het kind ingaan? Of, los van de vraag of dat kan of gewenst is, fantaseer je in ieder geval dat het kind het ook wil? En wanneer worden fantasieeen compulsief? Vind je het dwangmatig? Of zijn het eerder sexuele fantasieeen zoals de meeste mensen ze wel af en toe of geregeld zullen hebben? Heb je verder enkel gevoelens voor kinderen, voor jongens of meisjes? Of ook voor volwassenen? Verder kan ik niet uitmaken aan wie je het het beste vertellen kan. Maar er live over praten lijkt me wel zinvol als ik je verhaal zo lees. Mede om wat je nog meer opzocht op internet. Ik vraag me af of je een ziektebeeld op je gevoelens en verlangens moet plakken. POCD is als je denkt dat je pedofiel bent maar het niet echt bent? Als dat zo is wil ik er bij opmerken dat je kennelijk al pedofiele gevoelens hebt vanaf je 11e. Is het dan een stoornis of eerder een aard, een aanleg, of een voorkeur ontwikkeld niet alleen uit je natuur maar ook 'nurture' of nog onbekende bron? Verder wordt er meestal van uitgegaan dat de meesten met pedofiele gevoelens man zijn en daarbij is mijn ervaring dat de meeste op jongen vallen. Ongetwijfeld zijn er meer vrouwen als jij maar ik ken ze alleen uit literatuur. Verder zijn denk ik de meesten geen gevaar voor kinderen, zoals de meeste heteromannen ook geen gevaar voor vrouwen zijn (en omgekeerd Wink. Iets anders is misschien nog dat iemand gevoelig kan zijn voor het ontwikkelen van compulsieve gedachten. Die kan iemand krijgen ten aanzien van pedofilie. Misschien wel omdat men nog bezig is om de gevoelens te aanvaarden. Maar ik denk niet dat pedofilie per definitie compulsief is.

groet

Dimitri

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.