Mensen gezocht voor research speelfilm over pedofilie.

10 antwoorden [Laatste bericht]

Beste mensen van deze forum,

Momenteel zijn we (ik en mijn scenarist) bezig met het schrijven van een filmscenario over een vrouw die erachter komt verliefd te zijn op een klasgenootje van haar zes jarige zoon. De film gaat over het onderdrukken van je eigen geaardheid en daardoor in deze samenleving niet kunnen zijn wie je bent.

Met deze film wil ik een inkijkje geven wat er door een mens heen moet gaan als je erachter komt dat je een voorkeur hebt voor kinderen. Helaas leven we in een wereld waarin pedofilie de heksenjacht is van de 21ste eeuw. Met deze film wil ik juist laten zien waar een mens mee moet struggelen.

Ik ben dus opzoek naar iemand die mij een paar vragen wil beantwoorden hoe het voor diegene was om hierachter te komen. Ik ben van mening dat ik geen realistisch verhaal kan schrijven als ik niet met mensen gepraat hebben die dezelfde struggeling hebben meegemaakt. Het liefst zou ik met diegene een kop koffie willen drinken (in omgeving Amsterdam) maar als dit eng gevonden wordt zouden de vragen ook via dit forum beantwoordt kunnen worden.

Zijn hier mensen (het liefst vrouwen) die een aantal vragen zouden willen beantwoorden? De vragen staan hieronder!

Met vriendelijke groet,
Joren & Britt

⁃ We maken een film over het moment waarop een vrouw erachter komt verliefd te zijn op een jong meisje. Wat was het moment waarop u zich bewust werd van uw geaardheid? Zou u dat kunnen beschrijven/vertellen?

⁃ Kan u het eerste gevoel herinneren toen u merkte gevoelens te hebben voor een kind? Was het verliefdheid? Of was u juist heel ongelukkig? Wat ging er op dat moment door u heen? Wat voelde u?

⁃ Wist u gelijk dat het om pedofiele gevoelens ging of was u in de war?

⁃ Wat voor een impact had dat op u? Wat gebeurde er met uw omgeving? Hoe beïnvloede dit moment uw leven. Hoe concreter dit antwoord is, hoe meer we met dit antwoord kunnen.

⁃ Hoe verliep de rest van uw dag hierna?

⁃ Wat voor een effect heeft uw geaardheid op uw dagelijks leven?

⁃ Hoe zou u graag zien dat uw gemeenschap met pedofilie om zou gaan?

⁃ Wat zou u graag zelf nog kwijt willen over dit onderwerp?

⁃ Zou het mogelijk kunnen zijn dat een vrouw pas bewust wordt van dit gevoel als ze midden 30 is? Als ze bijvoorbeeld al een man en kind heeft en dat ze dit gevoel voor het eerste krijgt op het moment dat haar dochter van zes met een vriendinnetje komt spelen?

⁃ Als er een filmscène gemaakt wordt over dit bovengenoemde moment, wat vindt u dan dat er absoluut in moet? Welk aspect van dit gevoel moet duidelijk worden in de film?

Joren en Britt hebben zich bij het team P.nl geïdentificeerd. Ze zijn wie ze zeggen dat ze zijn.

Beste Joren & Britt,

Wil het een beetje lukken met het onderzoek? Wellicht helpt het als je je vragen hier publiceert. Dat is voor forumleden makkelijker dan contact moeten opnemen.

Ben

Beste mensen,

Mijn excuus, het was even heel druk afgelopen periode. Met mijn scenarist heb ik deze vragen samengesteld. Wees ervan bewust dat jullie antwoorden ontzettend belangrijk zijn! We willen dat de film klopt. De film gaat juist over de worsteling van iemand met pedofiele gevoelens. Door deze film te maken willen we een inkijkje geven hoe het voor zo’n iemand kan zijn en hoop ik dat er meer respect komt voor mensen die worstelen met deze geaardheid. U mag de vragen anoniem beantwoorden hier in de chat, maar u mag ze ook sturen naar [Geen mailadressen. Auteur pm'en met envelop naast zijn naam -team].

Wilt u uw verhaal persoonlijk vertellen (wat onze voorkeur heeft) dan kunnen we ook eventueel een afspraak maken.

⁃ We maken een film over het moment waarop een vrouw erachter komt verliefd te zijn op een jong meisje. Wat was het moment waarop u zich bewust werd van uw geaardheid? Zou u dat kunnen beschrijven/vertellen?

⁃ Kan u het eerste gevoel herinneren toen u merkte gevoelens te hebben voor een kind? Was het verliefdheid? Of was u juist heel ongelukkig? Wat ging er op dat moment door u heen? Wat voelde u?

⁃ Wist u gelijk dat het om pedofiele gevoelens ging of was u in de war?

⁃ Wat voor een impact had dat op u? Wat gebeurde er met uw omgeving? Hoe beïnvloede dit moment uw leven. Hoe concreter dit antwoord is, hoe meer we met dit antwoord kunnen.

⁃ Hoe verliep de rest van uw dag hierna?

⁃ Wat voor een effect heeft uw geaardheid op uw dagelijks leven?

⁃ Hoe zou u graag zien dat uw gemeenschap met pedofilie om zou gaan?

⁃ Wat zou u graag zelf nog kwijt willen over dit onderwerp?

⁃ Zou het mogelijk kunnen zijn dat een vrouw pas bewust wordt van dit gevoel als ze midden 30 is? Als ze bijvoorbeeld al een man en kind heeft en dat ze dit gevoel voor het eerste krijgt op het moment dat haar dochter van zes met een vriendinnetje komt spelen?

⁃ Als er een filmscène gemaakt wordt over dit bovengenoemde moment, wat vindt u dan dat er absoluut in moet? Welk aspect van dit gevoel moet duidelijk worden in de film?

We maken een film over het moment waarop een vrouw erachter komt verliefd te zijn op een jong meisje. Wat was het moment waarop u zich bewust werd van uw geaardheid? Zou u dat kunnen beschrijven/vertellen?
Dat ik jongens interessant vond was al toen ik 8 was. Ik besefte alleen niet dat ik jongens prefereerde boven meisjes. Dat besef heb je op die leeftijd nog helemaal niet. Het was op vakantie en de jongen van een paar jaar ouder was in mijn ogen het mooiste en liefste dat ik ooit gezien had. Ik liep de hele vakantie naar hem te kijken en te zoeken. Toen zijn vakantie voorbij was, was dat ook voor mij. Ik huilde bij mijn ouders en riep: "ik wil terug naar huis". Er was geen bal meer aan zonder hem. Ik heb overigens nooit een woord met de jongen gewisseld. Hij spak Frans. Ik niet.

Ik werd bewust van mijn 'pedofiel zijn' toen ik 15 a 16 jaar oud was. In de bibliotheek las ik over een pedofiel. Toen viel het kwartje: Dat ben ik ook. Dat is het dus. Daar aan voorafgaand weet je natuurlijk dat je (in mijn geval) jongens leuk vind. Maar ik dacht nog dat ik misschien homo zou zijn. Het waren immers leeftijdsgenoten. Op een gegeven moment voelde ik: ik ben niet alleen homo, ik ben ook nog eens pedofiel. Na het lezen van dat artikel kon ik één geaardheid wegstrepen. Helaas bleef de meest onpraktische over.

⁃ Kan u het eerste gevoel herinneren toen u merkte gevoelens te hebben voor een kind? Was het verliefdheid? Of was u juist heel ongelukkig? Wat ging er op dat moment door u heen? Wat voelde u?
Zie hiervoor.
Als bewust pedofiel was mijn eerste verliefdheid toen ik 17 jaar was (ongeveer). De jongen waarop was 10. In de zomervakantie zagen we elkaar iedere dag. En als we een dag oversloegen dat kon ik alleen maar aan hem denken. Hij was mijn vriendje, alleen kreeg het in het openbaar natuurlijk niet die naam. In zijn nabijheid was ik de meest gelukkige jongeman ter wereld. 's Avonds voelde ik echter schaamte, verdriet, eenzaamheid. Ik kon het er met niemand over hebben. Niet met m'n vrienden, niet met m'n broers. Ik heb god vaak gesmeekt de gevoelens voor jonge jongens bij we weg te halen. Als ik dan weer samen met hem was, dan voelde alles weer goed en heel natuurlijk.

⁃ Wist u gelijk dat het om pedofiele gevoelens ging of was u in de war?
Zoals ik al beschreef duurt het even voordat je de gevoelens plaatst in het vakje pedofilie. Omdat het om leeftijdsgenoten gaat. Het idee dat een vrouw op volwassen leeftijd plots realiseert: hey ik heb pedofiele gevoelens is een beetje raar en in de meeste gevallen gaat het niet zo. Het is een geaardheid waarvan je net andere mensen je van bewust wordt vanaf je 15 e tot je 20e of zo.

⁃ Wat voor een impact had dat op u? Wat gebeurde er met uw omgeving? Hoe beïnvloede dit moment uw leven. Hoe concreter dit antwoord is, hoe meer we met dit antwoord kunnen.

Toen ik mij eenmaal realiseerde dat ik pedofiel ben, ben ik vijf jaar lang behoorlijk depressief geweest. Ik voelde mij eenzaam, had niemand om hierover te praten. De wereld ging door, ik ook, maar binnen zat een groot geheim. Je probeert te begrijpen waarom, je zoekt informatie, je zoekt bevestiging dat je geen monster bent, je zoekt informatie hoe je leven er later uit kan komen te zien....en in alles zie je en constateer je: je moet het zelf uitzoeken. De wereld wil niet normaal met jou of over je geaardheid praten. Het meest beklemmende heb ik altijd gevonden dat ik geen perspectief zag. Ik kreeg nergens antwoord op die meest prangende vraag: ben ik bestemd om een kindermisbruiker te worden? Dat voelde zo godvergeten eenzaam.

Het is een pijnlijk pad dat je moet bewandelen om te leren begrijpen dat je seksuele fantasieën in de praktijk moreel niet kunnen. Het risico op het berokkenen van leed is immers te groot. Maar je gevoel, je geaardheid, zegt iets heel anders. Op het zelfde moment dat je je daar een weg in baant, krijg je al het leed dat seksueel kindermisbruik heet in je schoenen geschoven. Je ziet dat de grootste groep daders, namelijk niet-pedofielen, er in ieder geval publicitair mee weg komt. Het voelt als onrecht dat men al het seksueel misbruik juist jou aanrekent. Via klassieke media en social media krijg je als gevolg daarvan een orgie van geweldsfantasieën en doodswensen naar je hoofd geslingerd. Daar bovenop leef je met de vrees van sociale uitstoting door vrienden en familie als zij achter je geaardheid komen. Dat kan een allesoverheersende en verlammende angst zijn. Het is deze opeenstapeling van uitdagingen die een jonge pedofiel moet verwerken. Ondertussen moet hij in het dagelijks leven doen alsof er niets aan de hand is. Sterker nog, je hebt te luisteren naar de uitdagingen van je leeftijdgenoten terwijl je zelf nergens met je verhaal terecht kunt.

⁃ Hoe verliep de rest van uw dag hierna?
Dag? De vijf tot zeven jaar daarna bedoel je? Zie hierboven? De dag dat ik in de bibliotheek definitief tot het inzicht kwam dat ik pedofiel was, eindigde met tranen. Alleen. Op mijn zolderkamertje.

⁃ Wat voor een effect heeft uw geaardheid op uw dagelijks leven?

Als jongeman zie hierboven.
Je moet een weg in het leven zien te vinden waarin je je geaardheid een plek kan geven. Dat gaat niet vanzelf omdat je er met niemand over kan praten. Het is echt: zoek het maar uit. Inmiddels bezit ik met een compagnon een bedrijf, heb een keer of 30-40 een coming out gehad en is het leven ok. Je kunt een fijn leven hebben als pedofiel, maar makkelijk is het nooit.

⁃ Hoe zou u graag zien dat uw gemeenschap met pedofilie om zou gaan?
Rationeel. Zonder stigma's. Met kennis van zaken.

⁃ Zou het mogelijk kunnen zijn dat een vrouw pas bewust wordt van dit gevoel als ze midden 30 is? Als ze bijvoorbeeld al een man en kind heeft en dat ze dit gevoel voor het eerste krijgt op het moment dat haar dochter van zes met een vriendinnetje komt spelen?
Dat lijkt mij een zeer onwaarschijnlijk scenario. Ik heb er nog nooit van gehoord. Jullie doen het voorkomen alsof je later in het leven pedofiele gevoelens krijgt. Alsof je een verkoudheid oploopt. Alsof je besmet raakt met een virus. Zo werkt het echt niet. Het is een onrealistisch verhaal.

⁃ Als er een filmscène gemaakt wordt over dit bovengenoemde moment, wat vindt u dan dat er absoluut in moet? Welk aspect van dit gevoel moet duidelijk worden in de film?
Ik snap de filmische uitdaging om er een moment van te maken. Bij werkte het zo niet. Het is een besef dat zich in je tienertijd langzaam kenbaar maakt. Op een gegeven moment komt het moment dat je zegt: ok, het is dus zo. Het is in die zin dus minder dramatisch dan dat jullie het doen voorstellen.

Beste Ben,

Mijn oprechte dank voor je indringende verhaal. Je helpt ons zo enorm om een veel beter beeld te krijgen hoe het in z'n werk gaat. Mocht ik nog een aantal vragen hebben, vindt je het dan goed dat ik ze dan stel?

Om nog even kort te reageren op je verhaal: Je hebt helemaal gelijk dat zoiets niet te vangen is in een moment. Het is verspreid over een gehele periode. We bedoelde het niet zo dat je het kan "oplopen". We hadden een verhaal gelezen dat een vrouw op haar 35ste er voor het eerst achter kwam pedofiele gevoelens te hebben. Namelijk toen haar dochter met een vriendinnetje thuis kwam spelen. Zeg je eigenlijk dat dit echt niet mogelijk is? Zou ze het verzonnen hebben? Ik dacht dat het misschien zoiets is als dat sommige mannen die op hun 40ste er toch achter komen meer op mannen te vallen. Of vrouwen die op latere leeftijd verliefd worden op een andere vrouw. Of zeg je eigenlijk dat dit verhaal echt ondenkbaar is? Als dat zo is moeten we inderdaad het scenario veranderen. Dank voor je inzicht!

Ik zal het artikel nog even voor je opzoeken!

Groetjes, Joren

Mijn geschiedenis lijkt ook veel op die van Ben, maar: wat je vraagt bestaat wel. Het is volgens mij alleen ongebruikelijk.

Als je per se vanuit deze invalshoek wil werken, dan zou ik het zo schrijven dat het meer gaat om de bewustwording "dat het dát is". Dat de aantrekking er in latente zin altijd wel is, maar dat je het nog niet kadert als pedofilie...tot je dat wel doet.

Heel plastisch voorbeeld:
Het zou me niets verbazen als er ontzettend veel mannen stiekem masturberen bij beelden van jonge kindsterren of iets dergelijks, maar dat "avontuur" verder voor alles en iedereen, inclusief zichzelf, wegstoppen. Dat zijn dus gewoon (deels) pedofielen, maar die realiteit is te intens en te ingewikkeld om mee te leven, dus zien ze het meer als een hele stiekeme foute fetisj. Vooral zolang pedofielen overal als verrader en noodlottig delinquente tijdbom worden neergezet. Dat is niet een beeld waarvan je snel geneigd bent te zeggen "Ja! Krijg nou wat, dat ben ik ook! Dit zijn mijn mensen!"

Ik zou even een aanvulling geven. Ik werd mij pas op mijn 38ste echt bewust van mijn pedofiele gevoelens. Ik heb hier op het forum volgens mij wel verteld hoe dat is gekoken. Je zou op mijn naam kunnen zoeken om mijn verhaal terug te vinden.

Wat volgens mij meer voor de hand ligt in zo'n geval is: de vrouw in kwestie had altijd al wel bepaalde (seksuele) gevoelens voor jonge meisjes, maar heeft dit steeds weggestopt en/of er (al dan niet bewust) geen aandacht aan geschonken om wat voor redenen dan ook. Bijvoorbeeld doordat ze veel afleiding vond in andere zaken, zoals jongens/mannen waar ze ook op viel (of dacht te vallen). Pas na jaren huwelijk merkt ze dan langzaam dat ze eigenlijk ten diepste verlangt naar iets anders. En dat verlangen kan dan plotseling getriggerd worden doordat er bijvoorbeeld ineens een vriendinnetje van haar dochter voor haar neus staat met de allerliefse glimlach en het allermooiste lichaam van alles en iedereen. Pas dan realiseert ze zich echt: dit is het. Het was er altijd al wel, maar nu kan ze er niet meer onderuit. Het dient zich in alle hevigheid aan. Ontkennen en onderdrukken lukt niet meer.

Als jullie het op zo'n manier zouden brengen, kan het best realistich zijn denk ik. Zeker bij vrouwelijke pedofielen zal dit scenario niet helemaal ongebruikelijk zijn. Misschien zou je kunnen werken met flash-backs: korte scenes waarin je de vrouw in haar jonge jaren ziet in bepaalde situaties met kinderen waarbij je als kijker direct ziet: dit is meer dan een gewone liefde voor kinderen, maar ze beseft dit zelf nog niet zo goed. Ik zou dat wel mooi vinden. Maar goed, dat is verder aan jullie.

Ik herken veel in het verhaal van Buzz omdat mij zoiets is overkomen.

Als eerste moet wel duidelijk zijn dat vrouwelijke pedofielen een andere seksuele uiting en fantasieën hebben dan mannen. Dat heb ik van een vrouwelijke pedofiel. Houd daar dus rekening mee.

Natuurlijk heb ik altijd pedofiele gevoelens gehad, als ik terug kijk herken ik dat wel in bepaalde herinnerde situaties. Maar door het maatschappelijke afwijzen en mijn innerlijke (in mijn jeugd aangeprate) gevoel dat pedofilie slecht was, heb ik het weggedruk en ben als hetero gaan leven. Dan vrouw ontmoet en kinderen gekregen. Na een lang huwelijk ineens verliefd geworden op een vriendinnetje van mijn dochter. Een ware vulkaanuitbarsting van gevoelens, complete verwarring. Ik kon niet goed in mijn gezin functioneren en dat voelde mijn vrouw ook. Veel spanningen. Uiteindelijk mijn gevoelens verteld. Ruzie. Daarna meer aanvaarding. Het geheimhouden vanwege de angst op uitsluiting door de buurt ed. Echter er was teveel kapot. Een scheiding. Krijg als pedofiel de kinderen niet. Alleen wonen met een schuldgevoel. Hulp is moeilijk te vinden.

Wellicht zullen veel mensen zeggen: "Eigen schuld dikke bult" of "Terecht want pedofielen slecht en verdienen geen plek". Dat is wrang omdat je niets fout gedaan hebt. Niet de wet overtreden hebt en slachtoffer bent van een gevoel wat je niet gekozen hebt maar dat niet geaccepteerd wordt door anderen. Zo moeilijk om te leven met een geheim en in angst.

Wellicht zijn dat elementen die gebruikt kunnen worden. Een film over pedofielen met goede afloop lijkt mij onmogelijk. Maar een film waarin mensen het gevoelsmatig kunnen opnemen voor de hulpeloze, geeft de mogelijkheid tot inleven en meer begrip voor pedofilie.
Het idee van flash backs is ideaal omdat het ook speelt in het aanvaardingsproces van een pedofiel, dan zie je dat het niet gekozen is, er altijd geweest is en niet altijd zo vreemd is.

Succes,
Evert

Als aanvulling bedacht ik me nog dat het misschien net iets realistischer is als je de vrouw in een homoseksuele relatie plaatst, dus dat ze samenwoont met een vrouw. Dat ze altijd dacht dat ze gewoon lesbisch was, omdat ze op meisjes viel, ook al waren dat meestal (veel) jongere meisjes. Bij mannen die op jongetjes vallen komt het immers ook vaak voor dat ze eerst denken dat ze homo zijn. De combi hetero en daarnaast op kinderen van hetzelfde geslacht vallen komt toch minder vaak voor.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.