Drempels binnen de hulpverlening

7 antwoorden [Laatste bericht]

Hallo iedereen,

Mijn naam is Lisa Verdoodt en ik ben studente aan de hogeschool Odisee te Brussel. Enkele weken geleden had ik al iets op het forum geplaatst. Ik heb toen reactie gehad van een heel vriendelijke man. Ik doe eigenlijk een onderzoek voor mijn bachelorproef: Kan een specifieke hulplijn zoals Stop it Now! NL ervoor zorgen dat de stap naar de reguliere hulpverlening kleiner wordt?

Wat ik mij dan afvraag is wat jullie ervaringen zijn met de hulpverlening.
Hierbij heb ik enkele vragen:

- wat maakt dat je gemotiveerd bent om hulp te zoeken?
-welke drempels spelen er die maken dat je niet zo snel naar de hulpverlening stapt?
-ben je al op drempels gebotst in de hulpverlening?
-wat zijn goed ervaringen met de hulpverlening?
-wat zijn minder goede ervaringen?
-waar moet een hulplijn zoals Stop it Now! NL zeker aan voldoen?

Ik zou het heel fijn vinden moesten jullie jullie ervaringen willen delen, ik vind het belangrijk dat jullie ook een stem krijgen binnen mijn onderzoek!

Met vriendelijke groeten,

Lisa Verdoodt

Hulpverlening kan een uitlaatklep zijn voor sommigen. Of je leert iets over jezelf. Maar je verandert niet tot wie je je aangetrokken voelt. Het beste is, om jezelf te accepteren. Het problemen wat velen hier hebben, is niet zo zeer de attractie op zich, maar de reactie van de maatschappij. De manier waarop zij over hun attractie denken wordt beinvloed door de maatschappij.

Het wordt met regelmaat hier gezegd: aangetrokken zijn tot minderjarigen is geen ziekte. Er valt dus niets te genezen, en wat dat betreft is ook geen hulpverlening nodig. Het trauma dat veel MAPs oplopen wordt veroorzaakt door de maatschappij. En hier helpt natuurlijk hulpverlening niet heel erg tegen.

Ik heb ooit een interview gelezen met de oprichter van StopItNow (het is een oud-politieman, dacht ik) en ik kreeg zelf de indruk dat deze organisatie er voornamelijk is om MAPs er van te doordringen dat relaties met minderjarigen slecht zijn. Veel MAPs zullen dit niet opzoeken omdat dit het zelfbeeld niet ten goede komt, want het doordringt hen er nog meer van dat wat ze van nature willen slecht is. En wat zij doen lijkt wel wat op de "therapieën" die in het verleden zijn zijn losgelaten op homo's.

Beste David,

Ik zou jou heel erg willen bedanken voor jouw antwoord. Zou het oké zijn voor jou als ik dit (anoniem) verwerk in mijn bachelorproef? Ik vind het belangrijk jullie ook een stem te geven in mijn onderzoek.

Met vriendelijke groeten,

Lisa

Beste Lisa,

Tuurlijk, geen probleem.

Met vriendelijke groet,

David

Beste Lisa,

Zelf heb ik geen professionele hulp gezocht. In de tijd dat ik die misschien het beste kon gebruiken was die er simpelweg niet. Nog steeds eigenlijk niet of nauwelijks.

Er zijn twee momenten geweest dat ik hulp goed kon gebruiken. Als tiener (vanaf circa 15/16 jaar) en toen ik begin 30 was. In het eerste geval was ik eenzaam en in verwarring. Nauwelijks kennis over pedofilie maar wel genoeg om te weten dat je dat vooral niet moest zijn. Er was een gebrek aan voorlichting, een gebrek aan perspectief van een gezond leven als pedofiel. De vraag of ik was voorbestemd om kindermisbruiker te worden spookte in mijn hoofd. Een dergelijk toekomstbeeld had best wat bijsturing kunnen gebruiken. Maar bij wie moest ik zijn?

Waar kan de pedofiele tiener van vandaag terecht? Bij een organisatie die je onmiddellijk maant te stoppen met...ja met wat eigenlijk? Stop it Now is géén hulpverleningsorganisatie voor pedofielen. Hun raison d'être is de preventie van seksueel misbruik. Vandaar ook de naam. In hun preventiewerk richten zij zich uitsluitend op pedofielen en niet op andere dadergroepen van seksueel misbruik van kinderen (zie hun website). De focus van Stop it Now op seksueel misbruik maakt dat pedofielen de organisatie nauwelijks zien als hulpverlener. Het beheersen van seksuele gevoelens is voor het merendeel van pedofielen niet de primaire hulpvraag. De hulpvraag is: hoe leer ik mij zelf accepteren, hoe leer ik omgaan met maatschappelijke stigma's in de rest van mijn leven, hoe leer ik pedofiel te zijn?

Het waren dan ook die vragen die mij als begin 30-er bezig hielden. Mijn vrienden trouwden en kregen kinderen. Dat is het gewone levenspad van hetero's. Maar wat is het "gewone levenspad" van een alledaagse pedofiel? Ik ging te rade bij andere pedofielen in een zelfhulpgroep. Daar heb ik veel aan gehad omdat je ziet dat je niet de enige bent. Je ziet goede voorbeelden hoe je je leven kunt inrichten en voorbeelden die voor jou niet gaan werken.

In mijn gesprekken met pedofielen, en nav een recente denkexercitie over hulpverlening kom ik (met vele anderen) tot de volgende criteria waaraan hulpverlening moet voldoen.
- Maak als hulpverlener vooraf duidelijk waar je van bent: ben je voor de preventie van seksueel misbruik of ben je voor hulpverlening aan pedofielen? Heb je een forensische invalshoek?
- Niet oordelen op basis van geaardheid.
- Anonimiteit. Wees als hulpverlener vooraf kristal helder over welke informatie men vastlegt en wanneer men informatie deelt met derden en welke informatie.
- Wees als hulpverlener positief empathisch. Stigmatiserende teksten als dader, stoornis, kindermisbruiker etc creëert een grote afstand tussen hulpvrager en hulpverlener.
- Kennis, kennis, kennis van pedofilie en pedofielen is een absolute must onder hulpverleners. Toen de man tegen zijn therapeut zei: "Ik ben pedofiel" zei de therapeut: "Dat is vanaf nu uw behandeling klaar". Zo hard, zo afwijzend kunnen hulpverleners dus zijn.
- Focus op de klachten van de hulpvrager. En let op: niet iedere klacht is een afgeleide van het zijn van pedofiel.
- Voorlichting. Welke professional, welke organisatie durft/kan/wil een halt toe te roepen aan het decennia lange stigmatiseren van pedofielen? Stigmatiseren is het toepassen van langzaam geweld in kleine doses. Het is funest. Maatschappelijke voorlichting, maar zeker ook gericht op professionals, is nodig om stigmatiseren tegen te gaan.
- Voorlichting (2) Neem pedofilie op in de lesprogramma's over seksuele gezondheid. Benoem het. Op een gemiddelde middelbare school zitten 7 tot 21 tiener pedofielen. Laten we ophouden te doen alsof ze niet bestaan. Benoem de geaardheid, benoem hoe je daar gezond mee kan omgaan, zorg dat die gasten ook voor hun tergende eenzaamheid een vertrouwenspersoon kunnen opzoeken.
- Meer hulpverlening. Er is schijnbaar weinig hulpverlening met grondige kennis van pedofilie. Bovendien weten bijvoorbeeld huisartsen ook niet waarnaar ze kunnen doorverwijzen.

Heb ik hiermee je vragen beantwoord?

Beste Ben,

Jouw antwoord raakt mij wel, ik had er nog nooit zo bij stilgestaan. Ik vind jouw antwoord heel leerrijk en snap nu waarover het eigenlijk ook dient te gaan. Het gaat niet enkel over het voorkomen van kindermisbruik, maar het gaat zeker ook over hulp aan mensen met pedofiele gevoelens en dat is een héél belangrijk aspect dat vaak vergeten wordt door de maatschappij.

Ik zou je willen bedanken voor jouw antwoord, zou het oké zijn voor jou als ik dit (anoniem) verwerk in mijn bachelorproef?

Met vriendelijke groeten,

Lisa

Tuurlijk mag je dat verwerken, daarom antwoordde ik ook.
Maar liever niet anoniem. Zeg maar gewoon dat Ben Kirssen het heeft gezegd. Dat is dan toch een beetje anoniem want dat is mijn artiestennaam.

Beste Ben,

Dat zal ik zeker doen!

Met vriendelijke groeten,

Lisa

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.