Langzaam geweld in kleine doses

2 antwoorden [Laatste bericht]

Stigmatiseren is een groep personen negatieve kenmerken toekennen. Vaak is er sprake van overdrijving en wordt het gedrag van één of enkele individuen representatief gesteld voor de hele groep. Er is een groot verschil tussen een pedofiel en een ontuchtpleger. Stigmatiseren is de eerste noemen maar de tweede bedoelen.

Als pedofiel word ik sinds mijn vijftiende (al 35 jaar lang) bijna dagelijks geconfronteerd met stigmatiseren. Na iedere confrontatie voel ik mij in meer of mindere mate vernederd, angstig, minderwaardig, onheus bejegend, boos, gestrest, verdrietig, beschaamd, anders, zelfbewust, depressief, abnormaal, onaangenaam, buitenstaander, afstandelijk, kribbig, alleen, opstandig, moedeloos, eenzaam, kapot, geminacht, buitengesloten, waardeloos, onbelangrijk, schuldig, machteloos, overdreven zelfkritisch en nerveus.

Consequent stigmatiseren is serieus onrecht. Het is langzaam geweld toegepast in kleine doses.
Professionals in de publieke arena zoals journalisten, OM, politici en hulpverleners hebben een belangrijke verantwoordelijkheid. Laten zij zich bij de feiten houden. Wat zijn de feiten? Ontuchtplegers, kinderpornokijkers en kindersekstoeristen zijn meestal niet pedofiel. Professionals kunnen vandaag al beginnen door het woord ‘pedo’ of ‘pedofiel’ niet meer te gebruiken. De (vermeende) geaardheid van een zedendader is immers niet relevant. Slechts daden zijn relevant.

Stigmatiseren is moreel fout. Te allen tijde. Ook als het pedofielen betreft. Doe er niet aan mee.

Meer weten? Lees de 3 feiten over pedofielen die iedereen moet kennen of lees deze brief aan u.

=================
Dit is een kopie van mijn blog op Wordpress.

Het punt wat je maakt heeft waarde, want dat bewustzijn zijn leeft niet bij veel mensen.

Maar het veel mensen zouden ook wat meer moeten beseffen dat de aard van de relatie en de leeftijd van de minderjarige zeker ook een grote rol spelen, en dat niet iedere relatie met een minderjarige die enige intimiteit bevat als "ontucht" gecategoriseerd zou moeten worden. En is, denk ik, een relatie met een bepaalde mate van intimiteit, wat "ontucht met kinderen" voor veel mensen wel als betekenis heeft.

Waar het mij om gaat is dat je een pedofiel niet a priori kan en mag veroordelen. Continue 'de pedofielen' de schuld geven van seksueel misbruik van kinderen is niet alleen aantoonbaar feitelijk onjuist, het is ook moreel fout.

Jij zegt dat veel mensen "intimiteit" niet moeten verwarren met "ontucht". Ik heb een paar vriendschappen met jongens (15+). Bij één komt daar ook affectie bij kijken (een knuffel, tegen mij aan hangen op de bank), bij de ander niet. Géén van mijn uitingen van affectie is geheim. Ik toon mijn affectie ook als zijn ouders naast ons op de bank zitten.
Ik vind dat volwassenen die bij het kind betrokkenen zijn altijd mogen oordelen over hoe ik met hun kind omga. Zij mogen zich een oordeel vormen over de affectie van mij richting hun kroost (en vice versa). Dat vind ik ook niet meer dan normaal. Als zij vinden dat ik (of hun kind) een grens overga, dan mogen zij daar (natuurlijk) wat van zeggen. Overigens laat ik het in de praktijk natuurlijk niet zover komen. Hoewel ik laatst langs het voetbal veld zat en een mij bekende jongen op schoot kwam zitten. Diverse ouders zitten om mij heen. Vervolgens legde hij zijn arm om mijn nek. Dat werd mij toch iets te intiem. Ik heb hem gevraagd die arm niet om mijn schouder te leggen. (met als smoes dat het te warm werd).

Dus verwarren veel mensen affectie met ontucht? Volgens mij valt dat in de praktijk best mee. Ik heb er tot op heden geen last van gehad. Als een ouder wel iets te zeggen heeft over hoe ik met hun kind omga, dan heb ik daar naar te luisteren (en te handelen).

Ik denk wel eens dat mensen de affectie getoond door een kind kunnen verwarren met het verzoek om verregaande lichamelijke intimiteit. De knuffel, het tegen je aan hangen op de bank, de plotseling uiting als "ik vind je lief", de zoen op je wang...het zijn uitingen van een kind waarin hij/zij zegt: ik ben graag bij je en je bent mijn beste vriend. Dat is affectie. Maar in verreweg de meeste gevallen is dat geen verzoek tot verregaande lichamelijke intimiteit. Ik heb me wel eens afgevraagd of het interpreteren van affectie voor intimiteit de oorzaak is dat ontuchtplegers nog wel eens zeggen: "Maar het kind wilde het zelf." Grote kans dat het kind affectie wilde (zijn liefde en vriendschap tonen) en niet op zoek was naar ontuchtelijke intimiteit.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.