Nederlands Dagblad

16 antwoorden [Laatste bericht]

N.a.v. Een stuk in het Nederlands Dagblad is vooral door Ben veel getwitterd over Wat mijn woorden zouden betekenen. Ik was mijn wachtwoord voor het forum kwijt maar gelukkig weer gevonden. Omdat twitteren me te kort is schrijf ik graag hier een reactie. Mogelijk komt er een discussie op gang. Veel commentaar komt op mijn uitspraak dat ik pedofilie vergelijk met zoiets als gevoeligheid voor alcoholverslaving. (Ik heb gezegd: als het hebben van de alcoholgen, maar dat vonden ze te ingewikkeld). Wat ik bedoel is: een alcoholgen, en ook pedofilie, is een risicofactor. Het is op allerlei manieren aangetoond dat de kans dat kinderen seksueel benaderd wordt bij pedofielen groter is dan bij anderen. Seksuele gevoelens voor kinderen hebben is iets waar een pedofiel rekening mee moet houden in zijn keuze voor werk bijvoorbeeld. Ik heb het nergens over verbieden gehad, want het omgaan met pedoseksuele gevoelens is de verantwoordelijkheid van de pedofiel zelf en er zullen talloze pedofielen zijn die prima en veilig functioneren. Maar je moet sterk in je schoenen staan en goed weten wat je wel en niet aan kan. Het met anderen praten er over is belangrijk om daar op een goede manier mee om te blijven gaan. Een tweede punt is als de pedofiel aan anderen die verantwoordelijkheid dragen over zijn werk vertellen pedofiel te zijn. Ik heb gezegd dat (in dit geval) de kerkleiding nooit kan monitoren, controleren of ervoor zorgen dat de pedofiel niet tot misbruik zal overgaan. Hij kan - en dat is heel belangrijk - wel steun en hulp bieden. Maar de man zelf blijft verantwoordelijk voor zijn gedrag. Alleen de kerk draagt medeverantwoordelijkheid voor de mensen die daar komen. Iemand volledig in de gaten houden kan niet, iemand op zijn woord geloven kan natuurlijk wel, maar houdt het risico in dat er toch grensoverschrijdend gedrag kan plaatsvinden. En daar moeten ze wat mee. Dat er dan voor safety first wordt gekozen is invoelbaar. In het stuk in de ND staan een aantal korte uitspraken die uit een gesprek van zo'n 20 minuten zijn gelicht. Daardoor staat het er allemaal erg kort door de bocht. Maar het is goed om over deze vraagstukken na te denken. Hoe ga je als pedofiel om met waar je naar je verlangt en met de wens ook contact met kinderen te hebben? Praat je er over, en met wie?
Dat praten over je gevoelens veel beter is dan zwijgen is wel zeker, maar doe het zo dat je er verder mee komt en dat je zelf de verantwoordelijkheid over je leven goed kunt (blijven) dragen. Daarom is Stop it Now! juist erg belangrijk. Niet omdat we van alles gaan verbieden (dat kunnen we niet eens) maar omdat we een veilige plek bieden om anoniem over je gevoelens te praten en proberen eraan bij te dragen dat je jezelf gaat of blijft accepteren zodat je een goed en veilig leven kunt hebben.

[edit: link artikel ingevoegd voor juiste context -team P.nl]

Beste Jules,

Het artikel in het Nederlands Dagblad van afgelopen zaterdag kwam hard binnen. Niet alleen bij mij maar bij een grote groep pedofielen die ik regelmatig spreek. Ik had die zaterdagmiddag een huilende jonge pedofiel aan de lijn. Hij voelde zich radeloos na jouw uitspraken en die van anderen. De kerk is hem alles en de boodschap in het artikel is hard en vooral slecht onderbouwd. Het is zoals je het zelf zegt: “erg kort door de bocht”. Voor wat dat laatste betreft snap ik niet dat je het artikel dan toch accordeert.

Je zegt dat het zijn van pedofiel een risicofactor is voor ontucht. Dat kan ik snappen. Onderzoek lijkt die richting op te wijzen. Je zegt dat “pedofielen hier rekening mee moeten houden in de keuze voor werk bijvoorbeeld”. Je schrijft ook dat “er talloze pedofielen (zullen) zijn die prima en veilig functioneren”. In het artikel was je een stuk duidelijker toen je zei: “Ze [pedofielen] moeten uit de buurt van kinderen blijven.” Gegeven de context dat jij dit zegt als 'dé pedofilie deskundige van Nederland' komt dit toch wel dicht in de buurt van (de wens tot) verbieden, vind je niet? Niet in strafrechtelijke zin maar het laat in ieder geval zien wat de grondgedachte is van hulp door Stop it Now.

Als pedofiel moet je sterk in je schoenen staan, zeg je. Zeker, dat werd zaterdag maar weer eens duidelijk. Zoals ik vaker zeg: je kunt best gelukkig zijn als pedofiel maar makkelijk is het zelden. Niet alleen heb je haat, onbegrip en stigma's te overwinnen, je hebt ook je eigen gevoelens te herkennen, je gedrag te analyseren en op basis daarvan juist te handelen. Dat zijn competenties die niet iedereen vanzelf heeft. Professionele hulp en/of gesprekken met andere pedofielen, vrienden en familie kunnen helpen die competenties te leren of te versterken.
Maar wat is het nut van competenties aanleren als je je leven lang uit de buurt van kinderen moet blijven? Waar leert men die competenties dan voor?
Ik vind niet dat iedere pedofiel een goede zwembadmeester zal zijn. Zeker niet. Het is maatwerk. Wat de één aan competenties heeft, hoeft niet te gelden voor de ander. Juist daarom is zo'n uitspraak: “Ze (!) moeten uit de buurt van kinderen blijven” zo hemeltergend onverdraagzaam. Het is een algemene uitspraak die de deur openzet om pedofielen in allerlei geledingen uit hun functie te zetten, alleen omdat ze pedofiel zijn.
Dat is dan ook precies wat de kerkelijke deskundigen in het artikel propageren: pedofielen moeten maar geen kans meer krijgen in de kerk. De grondgedachte is “alle misbruikzaken in de kerk zijn het werk van pedofielen”. Niet één van de deskundigen wist hierop een nuancering te maken. Helaas.

“De kerk kan zich geen misbruikrisico’s (meer) permitteren” zeiden dominee Veerman en mevrouw Bisschops. En jij zegt: het is invoelbaar dat wordt gekozen voor "safety-first". Dat is inderdaad invoelbaar maar alleen je gelooft in de premisse "alle misbruikzaken in de kerk zijn het werk van pedofielen." Dan is het logisch dat je de oplossing zoekt bij pedofielen. Jij weet net als ik dat pedofielen eenzijdig de schuld te geven van al het seksueel misbruik in de kerk, niet bijdraagt aan preventie.
Er is een alternatief voor de schijnzekerheid van het “safety-first” principe. De kerk had er wellicht beter aan gedaan te zeggen: “Wij wisten van de geaardheid van de priester, daarover spraken wij regelmatig met hem (ervan uitgaand dat dat zo was). Dat lijkt jarenlang goed te hebben gewerkt maar over zijn Cambodja reizen heeft hij ons voorgelogen. We doen onze uiterste best met al onze leden in gesprek te zijn over het voorkomen van seksueel misbruik: hetero's, homo's en ook pedofielen. Ondanks de preventieve maatregelen worden we soms bedrogen en misleid. Net als in de burgermaatschappij is 100% preventie van kindermisbruik helaas niet haalbaar, maar niettemin wel het doel waarnaar wij streven.”

Je doet hierboven een pleidooi om als pedofiel vooral in gesprek te gaan over je geaardheid zodat “je jezelf gaat of blijft accepteren zodat je een goed en veilig leven kunt hebben.” Helemaal mee eens. Alleen het starten van dat gesprek is er na zaterdag niet evidenter op geworden. Daar zit mijn teleurstelling in jouw uitspraken. De jonge pedofiel waarover ik in het begin sprak gaf al aan zijn geaardheid zeker niet te delen binnen de kerk. Logisch want de boodschap dat ie daar uitgeknikkerd wordt, was bij monde van mevrouw Bisschops en dominee Veerman luid en duidelijk. Maar wat ik nog veel erger vind, sinds zaterdag twijfelt hij sterk of hij zijn eveneens kerkelijke ouders nog wel kan vertrouwen met 'zijn geheim'. Dat is ook wat “erg kort door de bocht” tot gevolg heeft.

Het artikel heeft tot boze, verontwaardigde en teleurgestelde reacties geleid. Ik schat in dat dit het vertrouwen van pedofielen in Stop it Now als hulpverlener geen goed heeft gedaan. Ik waardeer daarom en vind het belangrijk dat je je bijdrage aan het artikel van een toelichting voorziet hier op P.nl.

Met groet,
Ben

Eindredacteur van het Nederlands Dagblad, Dick Schinkelshoek, schreef zaterdag een commentaar op de commotie rond de fotograferende pedofiele priester. Hij zegt juist dat de kerk eerlijk moet zeggen dat zij niet alles kan controleren en dat de handelingen van de de priester in deze buiten de macht van de kerk vallen. Hij is geen voorstander van de simpele oplossing om pedofielen bij voorbaat uit te sluiten.

"Dat S. privé naar Cambodja ging om zich daar te verlekkeren, viel buiten de macht van zijn kerk. Niemand dan S. kon voorkomen dat hij de fout in ging. Dat maakt het probleem zo lastig. En simpele oplossingen, zoals het bij voorbaat uitsluiten van mensen die pedofiele gevoelens opbiechten, maken het probleem alleen maar groter. Wat hooguit kan helpen, zijn het open gesprek, vertrouwen en onvoorwaardelijke steun."

Helaas mogen we van het Nederlands Dagblad niet het hele commentaar publiceren. Bovenstaande is mijns inziens de essentie van zijn betoog. Ik vond dat het niet mocht ontbreken in deze discussie.

Het volledige commentaar is te vinden op de website van ND.nl. https://www.nd.nl/nieuws/commentaar/commentaar-pedofiel.2666702.lynkx

Hey Jules,

Ik zie dat Ben al heeft gereageerd, maar voeg toch nog wat toe. Ik las vandaag dit stuk in Vrouw waarin Tessa vertelt over de confrontatie met het kindermisbruik door haar ex-man. Onder de subkop STOP IT NOW, over de SiN lotgenotengroep voor de omgeving van zedendaders, werd het stuk omlijst met "Het was zo fijn om te zien dat ik niet de enige ben die leefde met een man met pedofiele gevoelens". Maar hoe zou het als hetero man voelen wanneer een vrouw in een magazine vertelt door haar ex-man te zijn mishandeld en er dan zo wordt geëindigd:

Citaat:

VEILIG THUIS

.................Veilig Thuis lotgenotengroep............."Het was zo fijn om te merken dat ik niet de enige ben die leefde met een man met hetero gevoelens".....

Zulke uitspraken waarin misdaden en seksuele voorkeur gelijk worden getrokken werken vervreemdend/kwetsend. Ik begrijp dat het na Tessa's (traumatiserende) geschiedenis misschien onredelijk is nog veel nuance hierover te verwachten. Maar door de pitch aan het einde en de link naar een eerder stuk van Meldpunt denk ik wel dat dit in samenspraak met het EOKM is gemaakt.

Iedereen weet dat pers om te profileren en tijd/ruimte te besparen stereotypeert. Het probleem is meer het regelmatig door laten glippen van dit soort dingen, in het ND, in Vrouw, bij RTL en nog wel meer in het verleden. Dingen die 0,0 ruimte overlaten voor een concept van een "alledaagse pedofiel". Een pedofiel die niet aan een heel strak lijntje moet worden gehouden, omdat hij anders rare dingen doet. Die al jaren zonder problemen een fijn gezin heeft. Of met kinderen werkt. Zónder alles en iedereen te verraden.

We begrepen van een andere geïnterviewde in het ND dat deze het interview heeft geaccordeerd voor publicatie. Heeft Stop it Now dit ook gedaan?

Citaat:

Het is op allerlei manieren aangetoond dat de kans dat kinderen seksueel benaderd wordt bij pedofielen groter is dan bij anderen.

Maar hoe? Ik begrijp dat je kan onderzoeken dat een zedendader met pedofiele voorkeur een hoger risico op recidive heeft. Ik kan me ook nog voorstellen dat je werkt vanuit een bepaalde aanname, gezien kinderen minder weerbaar zijn en pogingen tot grensoverschrijdend gedrag dus makkelijker kunnen escaleren en voortzetten.

Maar heb je ook een bron die aantoont dat pedofiele voorkeur an sich eerder zal leiden tot hands-on delicten? Hoe kan dat als er amper data is voor non-forensische populaties, en de recente data die er wel is vooral uit instanties als Dunkelfeld komt, die zich specifiek profileren op delictpreventie? (enorme selection bias op aanmelders)

TOEVOEGING:
Je kan wel slachtoffervoorkeur aantonen. De schatting(!) is dat 1~3% van de mannelijke bevolking pedofiel is. Terwijl afhankelijk van het exacte type delict 5~35% van de verdachten van zedendelicten tegen kinderen een para(!)filie heeft [Op Goede Grond]. Dat duidt op een slachtoffervoorkeur gebaseerd op de seksuele voorkeur van de pleger...wat me nogal wiedes lijkt. Ik zou ook verwachten dat het slachtoffer van een homoseksuele verkrachter een man is. Ik ben eigenlijk nog verbaasd over hoe weinig van de zedendaders met een minderjarig slachtoffer pedofiel zijn. Maar je kan hiermee dus niet aantonen dat een pedofiel eerder overgaat tot zedendelicten.

Ik zou voor dat laatste trouwens beste vrede kunnen hebben met een voorzichtige aanname van wel, omdat pedofielen beperkt legaal hun seksualiteit kunnen uiten, kinderen zich slecht kunnen verweren en het afstandelijke van het dark web sommigen meegeeft dat er geen consequenties en daarmee geen bezwaren zouden zijn (plundergedrag). Het "klinkt wel logisch", maar dat is link. En neem ik dan aan dat pedofielen in verhouding tot de andere voorkeuren 0.1x, 0.5x, 2x, 5x, 10x, 30x vaker zedendelicten plegen? Who knows. Ik ben dus wat dat betreft in m'n aanname extreem voorzichtig. Vooral voor hands-on delicten: het is nu algemeen bekend hoezeer het afgekeurd wordt, hoe schadelijk het kan zijn en wat een ellende je veroorzaakt voor de omgeving. Ik vraag me af in hoeverre die anti-delictfactoren de pro-delictfactoren voor de pedofielen wegstrepen. Geen cijfers.

Het hoeft geen betoog dat deze materie gevoelig ligt. Juist dan zijn formuleringen van belang. Opmerkingen als “Ze moeten uit de buurt van kinderen blijven.” en ”Seksuele driften zijn vaak sterker dan de wil." schieten snel in het verkeerde keelgat. Je geeft hier aan dat het artikel wat kort door de bocht is. Als jij inderdaad niet eens bent met de in het artikel gehanteerde toon, waar is dan jouw protest? Waarom geen reactie als jouw mening op een incorrecte wijze word weergegeven? De toon van het artikel is duidelijk: Pedofielen zijn niet te vertrouwen. En heel eerlijk gezegd wekt dat niet bepaald vertrouwen in jou als behandelaar of in stop it now.
Ik heb heel lang met mijzelf in de knoop gezeten omdat ik mijzelf als monster zag. Ik ben pedofiel dus ik ben een kindermisbruiker want dat is wat de maatschappij mij leerde en ik was zo stom om het te geloven. Het heeft mij heel veel moeite gekost om mijn gevoelens te accepteren en te begrijpen dat deze gevoelens mij niet tot een monster maken. Dit artikel verteld mij dat ik in feite niet te vertrouwen ben en elk moment een kind kan misbruiken.
Als pedofiel ben je kennelijk geen volwaardig lid van de samenleving. Het gaf mij in ieder geval het beeld van mensen die roepen dat alle pedofielen preventief opgesloten moeten worden. Ik ken geen beter middel om met je gevoelens omgaan dan er over te praten, maar dat artikel draagt daar zeker niet aan bij.
Ik ben blij dat ik inmiddels al geruime tijd therapie volg om met mijn gevoelens om te gaan, bij een therapeut waar ik wel het gevoel heb dat ik open over mijn gevoelens kan praten zonder als potentieel dader gezien te worden. In een tijd waarin medisch geheim zwaar onder druk staat omwille van justitieel gemak en hulpverleners je het gevoel geven dat je een dader bent die elk moment kinderen kan bespringen denk ik niet dat ik het had kunnen opbrengen om hulp te zoeken.

Groet,
Alfons

Beste meneer Mulder,

Ik kom uit een groot gezin. Nu heb ik zelf een vrouw en kinderen. We wonen in een kinderrijke buurt. Mijn broer en zussen en mijn schoonbroers en zussen hebben kinderen. Zo ook veel van mijn vrienden. Er zijn maar weinig momenten in mijn leven geweest waarin er geen kinderen in mijn omgeving waren. Kinderen horen in mijn wereldje.

U beweert in het Nederlands Dagblad dat mensen zoals ik uit de buurt van kinderen moeten blijven. Het raakte me diep. U beweert dat dit goed voor mezelf is en ook voor de kinderen om mij heen.

Hoe ziet u dit voor zich?

Nog nooit ben ik bang geweest dat ik kinderen lastig zou vallen met mijn geaardheid. En nee, het is geen knappe prestatie dat ik mezelf in kan houden.

Toch heb ik af en toe wel behoefte aan gesprek. Maar geen gesprek waarin mezelf moet verdedigen vanwege het potentiele gevaar dat in mij zou schuilen. Daar geloof ik namelijk niet in.

Contact opnemen met Stop It Now? Ik heb het geluk dat ik ook andere keuzes heb. Praten is belangrijk, dat begrijpen mijn familie en vrienden ook. Zonder argwaan. Daar ben ik zielsblij mee.

Met vriendelijke groet,

Uit eigen ervaring weet ik dat het goed mogelijk is, je pedofiele gevoelens geheim te houden voor je omgeving. Ideaal? Dat zul je mij niet horen beweren. Maar ik kan er op mijn manier mee leven.
De maatschappij voelt zich ongemakkelijk bij het idee dat er pedofielen rondlopen waarvan je het niet weet. Dat begrijp ik, maar het is niet mijn probleem.
In de maatschappij worden initiatieven ontplooid om het voor pedofielen mogelijk te maken, over hun geaardheid te praten. Gezien het bovenstaande een lofwaardig streven. Het meest succesvol tot dusver is de website waarop ik nu mijn bericht zit te tikken.
Stop It Now leek ook een van die initiatieven te zijn. Als pedofiel kun je immers anoniem praten. Het is niet voor niets dat deze site de link naar SIN op haar homepage heeft staan.
Helaas, met dit incident door de mand gevallen. Misschien wil SIN naar pedofielen communiceren dat ze zich daar veilig kunnen voelen, maar heb je wel eens gehoord van de dubbele binding in de communicatie?
Eerlijk gezegd verbaast het me niet. De invalshoek van SIN was toch al niet die van de pedofielen maar die van de maatschappij. En de maatschappij staat nu eenmaal tegenover pedofielen, het is triest maar het is niet anders. Daarom vertrouwde ik SIN toch al niet. Maar ik heb er begrip voor dat mensen achter deze site zich verraden voelen.

Best Jules, dank dat je hier je reactie wil geven.
Jammer genoeg heb ik al enige tijd gemerkt dat Stop it Now in de Media, continu pedofielen benoemd terwijl er over misbruik gesproken wordt. Volgens de definitie is dat Stigmatiseren. Ik voel mij dan ook iedere keer aangevallen en gecriminaliseerd. Ik heb ook al meerdere keren mijn mening hierover kenbaar gemaakt en ben niet de enige. Tot nu toe hadden we geen reactie. Nu wel. Ook hierin geen enkel woord over het feit dat pedofielen openbaar te schande worden gemaakt. Van Stop it Now die pretendeert pedofielen te helpen zou ik verwachten een andere benadering in de media te hebben en bij stigmatiseren vanuit de media hier dan ook met een reactie van rectificatie te eisen op reageert. Ik kan gevoelsmatig alleen de conclusie trekken dat Stop it Now misbruik wil voorkomen en de hulp aan pedofielen meer als middel dan als doel ziet. Ik raad u de studie van Renate Padding aan over pedophilia and conflict (2015).
U als deskundige kan met autoriteit spreken, hier hoort wel enige terughoudendheid. Immers uitspraken wegen zwaarder en zijn geen meningen meer. Wat u in de media verwoord is een incomplete weergave van de werkelijkheid. Het feit dat er een groter percentage niet pedofiele daders is wordt niet genoemd. Ook positieve factoren van pedofielen zoals niet handelende pedofielen worden weggelaten. Ook de wetenschappelijke kennis over misbruik is alleen vanuit forensische en klinische bronnen verkregen. Derhalve zijn de conclusies allen op die groepen van toepassing. Over de grote groep onzichtbare pedofielen zegt het niets. U als wetenschapper mag de feiten niet verdraaien door niet alle zaken weer te geven. Ik raad u aan de studie van Brian Martin Cash te lezen ( SELF-IDENTIFICATIONS, SEXUAL DEVELOPMENT, AND WELLBEING IN MINOR-ATTRACTED PEOPLE: AN EXPLORATORY STUDY, 2016).

Stop it Now bied hulp aan pedofielen, zo vermeld u regelmatig in de media. Welke hulp biedt u en wie ziet u als pedofielen? Welke definitie hanteert u. Ik wil echt als niet dader hulp krijgen door in een groep zedendaders te zitten. Daarbij heb ik via Stop it Now contact gehad met de Waag. Helaas konden jullie mij geen veilige anonieme hulp bieden. Anders dan je nu in je reactie vermeld. Gelukkig maar omdat ik verder zocht en van Maaike van Gorp, JON en pedofilie.nl wel de hulp en steun kreeg die mij veilig als pedofiel kan laten leven. Omdat Stop it now zich op misbruik richt, en ik als pedofiel juist verwarring, zelfhaat en angst ervoer, denk ik niet dat de forensische insteek van hulp mij zo hadden kunnen helpen. Dat is ook de conclusie die Brian Martin Cash trekt uit de vele vormen van behandeling door preventie projecten. De deelnemers kwamen er met een lager eigenwaarde uit na behandeling dan ze erin gingen (Brian Cash, 2016). In mijn ogen is een grote eigenwaarde, een grote zelfbeheersing. Dat lijkt mij meer helpen om geen misbruik te plegen.
Wat mij het diepst in mijn ziel treft is dat ik gevoelens heb die ik niet gekozen heb. Ik leer daar mee te leven en handel er niet naar. In plaats van respect en een plaats in de samenleving hoor ik u in het interview spreken over een risico blijven op handelen, het niet omgaan met kinderen, geen sociale functie kunnen bekleden. Ik wordt zo uitgesloten uit de samenleving, en ook het blijven hameren op risico maakt dat ik als pedofiel met de nek aangekeken wordt. Ik heb meer dan dertig jaar geleefd met deze gevoelens en nooit misbruik gepleegd. Ik heb kinderen veilig opgevoed en een goede toekomst gegeven. Uw opmerkingen lijken die feiten te negeren. Niets wat ik gedaan heb zal u van mening doen veranderen dat ik een risico blijf. Dat is een dolksteek in mijn hart. U doet er niets aan om het gevoel en de daad te scheiden.
Graag had ik gehad dat Stop it Now en pedofilie.nl goed zouden samen kunnen werken om pedofielen die nu angstig weggedoken zijn en met een geheim leven, de kans te geven om meer leefruimte te krijgen. Iedere uiting van Stop it Now en specifiek van u zelf, maken dat ik niet het gevoel krijg dat u pedofielen wil helpen om een veilige plek in de samenleving te krijgen. Wat graag zou ik een open en eerlijke discussie hebben gehad. Maar doordat er verschillende definities worden gehanteerd, nl de wetenschappelijke en de maatschappelijke is ieder gesprek door verschillende begrippen onmogelijk geworden. En daar heeft u in belangrijke mate aan meegewerkt.
Als niet handelende en deugdzame pedofiel die tegen iedere vorm van misbruik is wil ik het doel van Stop it Now onderschrijven. Echter wees eerlijk in wat jullie willen, en lok geen pedofielen met mooie beloften. Dan kunnen we elkaar gewoon open en eerlijk aankijken en hopelijk samen werken om iedere vorm van misbruik en die van seksueel misbruik van kinderen specifiek te voorkomen.
Dank voor het lezen van mijn woorden en op een positieve ontwikkeling hopend groet ik u.
Evert Nijdam

Ik wil toch ook graag even reageren.

Ik snap niet helemaal hoe u zo kunt reageren. U heeft zoveel jaar ervaring met pedofielen of moet ik zeggen pedosexuelen. Door uitspraken van dat wij een risico vormen voor kinderen en dat alle contact met kinderen vermeden moet worden duwt u ons in een hokje waar wij niet horen. Als hulpverlener snap ik ook niet dat u zulke uitspraken kunt doen. Ik bedoel het is toch bekend dat slechts 20% van het misbruik wordt gepleegd door pedofielen. Dus 80% van het misbruik wordt niet gepleegd door pedofielen. Is het dan niet zo dat eigenlijk iedereen een potentiele misbruiker is en dus iedereen weg gehouden moet worden bij kinderen. Maar daar wordt niet over gesproken. Waarom niet? Dat willen de mensen helemaal niet horen.

Door dit soort uitspraken ben ik ten onrechte gediscrimineerd op mijn werk. Ik wilde graag een opleiding gaan volgen in de sociale richting. Niet eens om met kinderen te gaan werken maar met volwassenen. Maar mijn werkgever wilde daar niet aan meewerken (mijn werkgever is op de hoogte geraakt van mijn geaardheid door omstandigheden). De werkgever wilde daar niet aan meewerken omdat ik misschien eventueel mogelijk toch mrt kinderen zou gaan werken en dan in een kwetsbare terrecht zou kunnen komen. Dit soort reactie krijg je dus als mensen maar te horen blijven krijgen dat wij een potentieel risico vormen. Iets wat voor totaal niet speelt. Ik vorm geen risico. Ik heb net een weekje vakantie gehad met mijn neefje van 16. Zijn ouders vonden dat goed. Wasrom vonden ze dat goed? Ze weten dat ik geen risico vorm. Want als het zo zou zijn dan had ik volgens u toch een risico vorm dan had ik toch nooit met hem op vakantie mogen gaan.

Wat voor mij ook nog eens geldt is dat als ik juist wel met kinderen omga de seksuele kant veel minder is en dat hoor ik van veel meer mensen. Dus is het niet zo dat juist door uw uitspraken het misbruik misschien wel erger wordt. U weerhoud ons de omgang met kinderen, waardoor ons soort mensen misschien meer gefrusteerd raken en het misschien hierdoor juist wel verkeerd gaat. Want als iemand maar steeds wordt gezegd dat je een potentiele dader bent en niet met kinderen om mag gaan, ga je het misschien nog wel geloven ook en ga je er misschien wel naar handelen. Want ja ik ben een dader, dus wat maakt het dan nog uit als ik er naar handel.

En wat betreft het bespreekbaar maken krijg ik het gevoel dat dit alleen maar moet gebeuren om misbruik te voorkomen. Dan als dat zo is dan vertel ik het liever aan niemand meer. Ik heb het al aan veel mensen verteld en niet om te vertelen dat ik een potentieel gevaar vorm. Maar juist om te vertellen dat ik totaal geen gevaar vorm. Maar door uitspraken zoals u nu doet zal het weer een stukje moeilijker zijn om mensen ervan te overtuigen dat ik totaal geen gevaar vorm.

Ik hoop echt dat u in de toekomst uw uitspraken gaat doen op werkelijke feiten en niet alleen op feiten gebaseerd op studies van pedofielen die wel misbruik hebben gepleegd.

Een eerste reactie: links, een vraag en een belofte

Links:

(1) Evert: "Ik raad u de studie van Renate Padding aan over pedophilia and conflict (2015)."
Link: < http://www.jorisoost.nl/lees/onderzoek/padding_pedofilie_en_conflict.htm >

(2) Evert: "Ik raad u aan de studie van Brian Martin Cash te lezen ( SELF-IDENTIFICATIONS, SEXUAL DEVELOPMENT, AND WELLBEING IN MINOR-ATTRACTED PEOPLE: AN EXPLORATORY STUDY, 2016)."
Link: < http://www.jorisoost.nl/read_more/science/brian_cash_thesis.htm >
Hierin staat een link naar de gehele thesis. Aan de vertaling van de "Quotes" in "Citaten" wordt hier nog gewerkt.

Vraag
Jules: "N.a.v. Een stuk in het Nederlands Dagblad is vooral door Ben veel getwitterd over Wat mijn woorden zouden betekenen."
Vraag: Waar kan ik die tweets vinden? Heeft Ben niet een vaste rubriek op Twitter? Waar dan?

Belofte
Hierna zal ik zelf inhoudelijk reageren. Ik reageer nooit direct, maar pas na een paar dagen nadenken. Morgen (dinsdag 9 mei) ben ik op reis en denk ik verder na. Dan bezie ik de tweets, denk weer na, waarna ik inhoudelijk zal reageren.
Frans

1. De start: melding van het artikel
https://twitter.com/Pedofiel_tweets/status/858274321189527552

2. Mijn eerste verontwaardiging
https://twitter.com/Pedofiel_tweets/status/858276952041545728

3. Na een paar keer lezen overheerst het wantrouwen
https://twitter.com/Pedofiel_tweets/status/858280319832788992

4. De eerste gevolgen zijn zichtbaar. Een huilende pedofiel aan de lijn
https://twitter.com/Pedofiel_tweets/status/858287187351281668
https://twitter.com/Pedofiel_tweets/status/858290387252916224

5. Als je niet in de buurt van kinderen mag komen, wat is dan nog het raison d'être van Stop it Now?
https://twitter.com/Pedofiel_tweets/status/858429376064630789

6. De hulpvraag van pedofielen is veelal zelfacceptatie. Niet risico-analyse.
https://twitter.com/Pedofiel_tweets/status/858959775744368640

7. Hulp verlenen door isoleren. Niet in de buurt van kinderen, geen baan, geen functie, geen vertrouwen.
https://twitter.com/Pedofiel_tweets/status/859277718231363584

==========

Dank je, Ben. Ik had gezocht op "Pedophile Tweets" en op je naam met de verkeerde spelling. Excuseer, Ben en lezers, het volgend past niet in een tweet ...

Waarde Jules
Enig begrip kan ik wel opbrengen. In gesprek met een duidelijk conservatief dagblad was je wellicht voorzichtig met je uitspraken. Je zegt ook dat de gepubliceerde uitspraken uit de context zijn gelicht. Men haalt er uit wat in het eigen straatje past. Kennelijk heb je niet bedongen dat je de tekst voor de publicatie te zien kreeg. Ik ken je ook anders dan je hier wordt weergegeven. Intussen geeft de wel gepubliceerde inhoud wel te denken.

In het ND lezen we ook Jan Hendriks, ons beiden bekend, met een veel genuanceerde standpunt: "Meer in het algemeen kan het priesterschap, als dat veilige klimaat te realiseren is, een optie zijn."
Het ND zelf geeft als commentaar: "Simpele oplossingen, zoals het bij voorbaat uitsluiten van mensen die pedofiele gevoelens opbiechten, maken het probleem alleen maar groter. Wat hooguit kan helpen, zijn het open gesprek, vertrouwen en onvoorwaardelijke steun."
Dat Anke Bisschops, mij ook bekend, extreem voorzichtig is, is te begrijpen omdat zij een functie had in de uitwerking van het rapport van de Cie Deetman, dus precies bij wat in de kerk wel is misgegaan.
Van Jules lezen we: "Ze moeten uit de buurt van kinderen blijven" en "... priester ... dominee ... beter van niet."

Hiertegen verzet ik mij met de volgende argumenten

1. Zelfbeheersing is een eis die de samenleving stelt - en mag stellen - aan iedere burger, met welke oriëntatie dan ook. Vrijwel alle mensen weten zich ook te beheersen. Wie zich bewust is van een pedofiele oriëntatie - en deze accepteert als feit - zal zich eens te meer willen en kunnen beheersen en dit ook doen, zoals verreweg de meeste mensen met deze oriëntatie ook doen. Jules zegt hierboven ook: "Er zullen talloze pedofielen zijn die prima en veilig functioneren." Jammer dat dit niet in de krant staat.

2. In de 35 jaar dat ik sprak en spreek met mensen met pedofiele gevoelens heb ik bijna standaard horen vertellen dat wie met kinderen omgaat, al snel genoeg merkt dat het geen engeltjes zijn maar eerder bengeltjes. Ook dat naast goed contact ook een zekere mate van afstand van de professionals wordt gevraagd. Wat ik ook steeds hoor vertellen, en zelf ook heb ervaren, is dat de seksuele drang als vanzelf verdwijnt als je gewoon in een sociale situatie met kinderen omgaat. Dit schreef JP ook hierboven. Dat dit heel goed kan schreef ook Evert.

3. Daarentegen hoor ik van de mensen die juist elk contact met welk kind dan ook vermijden, dat juist deze mensen nogal romantische ideeën hebben over kinderen en hun wensen, dat ze niet gelukkig zijn, eerder boos, vaak geïsoleerd, vaak depressief en soms obsessief. Dus is het beter om gewoon met kinderen om te gaan. Zo nodig kun je zelf voor sociale controle zorgen en echte risicosituaties eenvoudig vermijden.

4. Wie zich uitgesloten en gediscrimineerd voelt, zal juist stress en frustratie gaan voelen en juist dan sneller onverschillig worden voor wat de samenleving van je vraagt, dus juist dan een risico vormen. Dit schreef Ben ook al her en der.

5. Voor het inschatten van risico's werk je met kansrekening. Hiervoor hebben we de statistiek. Van Erik van Beek, ons beiden goed bekend, vernam ik dat in de gevallen van (echt) seksueel misbruik van kinderen 20% van de daders pedofiele gevoelens koestert en dat 80% van de daders deze niet koestert. Wil je dus kinderen beschermen, let dan niet alleen op de eerstgenoemden, maar ook op de laatstgenoemden. Let wel, beste mensen, 20% van de daders, dus niet 20% van de mensen met een pedofiele oriëntatie. Hoeveel of hoe weinig van hen overgaat tot pedoseksuele daden, dit cijfer is onbekend, omdat dit onderzoek zou vergen onder een forse steekproef van de mensen met pedofiele gevoelens - en zo'n forse steekproef krijg je niet voor elkaar. Enige recente inschatting komt van Sarah Goode, van Renate Padding en van Brian [*] en die inschattingen zijn niet hoog.

Mijn inschatting is laag omdat ik vooral juist niet-daders sprak en spreek, jouw inschatting zal hoger zijn omdat jij juist veel daders hebt gesproken, maar een gezamenlijke inschatting zal niet echt hoog zijn, mede gezien je citaat: "Er zullen talloze pedofielen zijn die prima en veilig functioneren." Die zijn er.

6. Terecht wordt door meerderen opgemerkt, ook door het ND, dat een 100% veiligheidsgarantie nooit te geven is, zelfs niet als je alle mensen met een pedofiele oriëntatie allemaal altijd van alle kinderen weg zou houden - dan zijn die 80% anderen er nog steeds.

7. De aanleiding tot het artikel was de pater. Naar blijkt zijn er nooit klachten geweest over grensoverschrijdende contacten, dus die zelfbeheersing lukte hem in zijn werk prima, wellicht mede gezien het open klimaat. Wat hij deed, was in zijn vrije tijd en ver van huis, buiten alle sociale controle om, maar toch in elk geval geen aanrakingscontact, alleen fotografisch contact - al denk je bij 1300 foto's toch wel even aan iets als een obsessie - weliswaar een verboden daad, maar toch ook weer niet zó gevaarlijk dat je voortaan alle mensen met deze gevoelens altijd uit alle geestelijke ambten zou moeten houden - als dit al zou kunnen, want met een dergelijke regeling kun je een klimaat van openheid ook niet meer verwachten, eerder juist geheimhouding, wat nu ook weer niet echt veilig is.

8. Toch is nu met je gewraakte gepubliceerde uitspraken zo'n klimaat van geheimhouding eerder bevorderd dan verhinderd. Mensen zullen dan ook minder geneigd zijn om hulp te vragen, wat nu ook weer niet de veiligheid bevordert.

Kortom: ik verzet mij tegen uitspraken als "Ze moeten uit de buurt van kinderen blijven" en "... priester ... dominee ... beter van niet."

Zelf leef ik zo dat ik gewoon met kinderen omga, zij het dat ik al te private situaties vermijd en zorg draag voor sociale controle. Tot verbazing van veel mensen ben ik open naar praktisch mijn gehele sociale omgeving; mensen waarderen dit alleen maar en ze zien hoe ik met kinderen omga. De ouders en omstanders zijn tevreden en ik leef er gelukkig mee.

Over StopItNow! mogen we het ook nog wel even hebben. Je weet dat ik hierover veel klachten hoor, naast ook wel waarderende geluiden. Die klachten betreffen ook bepaalde reclame-uitingen (die ik als tv-loos mens nooit zag), maar ook de benadering die doorgaans door therapeuten van De Waag wordt verzorgd. Men voelt zich, je weet het wel, slechts benaderd als potentiële dader, terwijl men dit niet is, nooit wil zijn en naar eer en geweten ook zegt nooit te zullen zijn - juist daarvoor belt men. De crux zit 'm in het woordje slechts.
Men ervaart dan het beleid van Stop en De Waag om preventie van misbruik als prioriteit en invalshoek te kiezen, waardoor men zegt in onvoldoende mate of helemaal geen hulp te (hebben) ervaren.

Dus zou dit beleid bijgesteld mogen worden in de richting van echt hulp verlenen, wat op zich toch al preventief zal werken.
Wat ik nu ook ervaar is dat deze omslag al enigszins gaande is, zowel bij Stop als bij De Waag, vooral als men zich vrijwillig meldt en als men individuele therapie ontvangt. Evert meldde hierboven negatieve ervaringen hiermee, er zijn nu ook positieve verhalen te horen.

Die kant moeten we dus op, Jules
Ik klap even uit de school door je andermaal te citeren: Toen je met pension was gegaan bij De Waag en zelfs geridderd was, vertelde je dat je "Nu eindelijk tijd hebt voor Stop, dat de klachten over Stop je bekend zijn en dat je nu juist daaraan wil gaan werken". Sinds nu ruim een jaar werken we hier samen heel gebroederlijk aan en laten we dit vooral blijven doen.
Ik mag ook wel vermelden dat ik wel de genoemde klachten heb gehoord over beide instituten, maar dat ik over jou als persoon en therapeut alleen maar waardering mocht vernemen. Dit mogen de mensen hier ook wel weten.

Voor de oplettende lezertjes: Wie schrijft dit eigenlijk?
Ik ben Frans Gieles, hopelijk enigszins bekend van mijn publicaties (zie de link-pagina hier), altijd onder de eigen en echte naam. Ik ben gepromoveerd in de forensische orthopedagogiek, met pensioen, nu 75 jaar - en ik heb een onbetaalde halve baan aan de beide JORis zelfhulpgroepen van de NVSH, Oost (JON) en nu ook West. Naast de beide groepen spreek ik als snel zo'n twee keer per week mensen hiervan individueel, waarvoor ik ook vaak door het land reis. Beide groepen bereiken nu zo'n vijftig mensen. We horen vaak genoeg dat juist het contact met gevoelsgenoten zo behulpzaam is. Ook zelfhulp werkt preventief, preventie is ingebakken in de hoofddoelstelling, namelijk (zelf)hulpverlening organiseren en bieden.
Beide groepen bieden primair zelfhulp aan, zowel in de groepen als individueel, met daarnaast de mogelijkheid van professionele individuele therapie. Jules is een van die aan de groepen verbonden therapeuten. Zelf werk ik primair als zelfhelper, maar waar nodig of nuttig in feite ook als therapeut, waartoe ik ook bevoegd ben.
JON cs werkt niet met diagnoses, alleen met het met aandacht en zonder oordeel luisteren naar het eigen verhaal van de mensen over zichzelf.
Kijk maar op < http://www.jorisoost.nl/ >, klik op de knop "Meer info" en dan op "Over JON". Daar vind je de methodiek, een theoretische en filosofische onderbouwing daarvan en de jaarverslagen.

Jules, nu ridder te paard, wees zo moedig en ridderlijk om van je gewraakte gepubliceerde uitspraken, met name de twee hier geciteerde, afstand te nemen, liefst in het ND zelf, maar in elk geval hier. Laten we eendrachtig en gebroederlijk blijven samenwerken aan het realiseren van echte (zelf)hulpverlening, jij te paard, ik per kruk, fiets, bus en trein. Zelf hoop ik het zo in elk geval nog een aardig poosje vol te houden,
Frans

Goed en gewaagd opiniestuk over de kwestie waar het artikel in het ND ook over ging:
https://www.trouw.nl/opinie/pedofielen-zijn-geen-monsters~a8782aef/

Er zijn een aantal reacties gekomen op het stuk dat in het Nederlands Dagblad heeft gestaan en op mijn reactie hierop in dit forum. Dank voor de reacties. Voor de duidelijkheid: opmerkingen als "dat pedofielen uit de buurt van kinderen moeten blijven" en dat ze "beter geen priester moeten worden" zijn zo op zichzelf staand veel te kort door de bocht en het is jammer dat dat in het krantenartikel zo geformuleerd is. Zoals dat er nu stond wil ik daar dan ook afstand van doen en aan mensen die zich hierdoor geschaad of tekortgedaan voelen bied ik daarvoor mijn excuus aan. Belangrijk voor dit forum is echter wat ik wel bedoelde.
Pedofiel zijn is moeilijk omdat het een seksuele voorkeur die niet in seksueel gedrag naar een kind geuit mag worden. Denk aan de mogelijke schade voor het kind, de strafbaarheid ervan en de maatschappelijke veroordeling. Vooral vanwege die laatste twee redenen komt er nog een probleem bij: je mag er ook niet een beetje aan toegeven. Een klein foutje maken, zoals foto's maken van spelende kinderen in badpak, kan al enorme consequenties hebben. Ik weet vanuit de telefoongesprekken bij Stop it Now! en ontmoetingen met niet handelende pedofielen dat het kijken naar kinderporno of daar tegenaan zittende afbeeldingen niet ongewoon is. Als die afbeeldingen onder een strafbare categorie vallen kunnen de gevolgen voor de man als het mocht uitkomen dramatisch zijn. Dat is het punt wat ik wilde maken.
De meeste pedofielen plegen geen seksueel misbruik. Voor het niet handelen naar je seksuele verlangens heb ik groot respect. Dat je om daar goed mee om te gaan vragen aan jezelf stelt over hoeveel je kunt en wilt omgaan met (bepaalde) kinderen en of het verstandig is een bepaald beroep uit te oefenen lijkt me vanzelfsprekend.
Nog even over Stop it Now!. De hulplijn is in eerste instantie opgericht om mensen die seksuele gevoelens voor een kind hebben (pedofiel of niet) te helpen niet tot seksueel handelen te komen. Doordat er regelmatig gebeld werd door mensen waar dat niet direct het probleem was maar die worstelden met het hebben van een pedofiele voorkeur zijn we ons bewust geworden naar onze verantwoordelijkheid voor deze groep mensen. We proberen te ondersteunen, te helpen er over in gesprek te gaan en verwijzen door naar pedofilie.nl en de JON-groepen. Omdat Mijke [knip - team P.nl] met haar hulpverlening gestopt is gaan we binnenkort ook vanuit Stop it Now! individueel of in een groep hulp bieden. Gericht op zelfacceptatie, leven met een pedofiele seksuele voorkeur in deze maatschappij, opbouwen van een goed leven en, dat ook, zorgen dat je niet in de problemen komt.

Deze reactie blijft getuigen van de cognitieve aversie therapie, die zowel de Waag als Stop it Now overtuigend blijven toepassen. Effectiever zijn de naritieve methode die het JON toepast en de hier in Nederland nauwelijks bekende amerikaanse gedragsmethode 'direct confrontration' .
De laatste methode ben ik verder aan het ontwikkelen, zij het voor de in Nederland geldende normen en waarden

Bij aversietherapie conditioneer je afkeer voor specifieke situaties door er iets negatiefs mee te associëren. Bijvoorbeeld iets met een vieze smaak op je nagels smeren, zodat je er niet meer op bijt. Of bekijk de film A Clockwork Orange voor een heel heftig voorbeeld. Ik zie dat niet in Jules' bericht.

Ik zou voorzichtig zijn vergelijkende claims te maken over de effectiviteit van de "naritieve" (narratieve?) methode zonder cijfers. Het is natuurlijk wel erg fijn dat er keuze is.

Jules schreef:

Voor het niet handelen naar je seksuele verlangens heb ik groot respect. Dat je om daar goed mee om te gaan vragen aan jezelf stelt over hoeveel je kunt en wilt omgaan met (bepaalde) kinderen en of het verstandig is een bepaald beroep uit te oefenen lijkt me vanzelfsprekend.

Soms. Job gaf eerder eigenlijk het tegenovergestelde aan:

Job schreef:

Nog nooit ben ik bang geweest dat ik kinderen lastig zou vallen met mijn geaardheid. En nee, het is geen knappe prestatie dat ik mezelf in kan houden.

Twee jaar terug was ik wat verward toen je collega mij in een workshop maar aan de tand bleef voelen over welke beroepen ik toch écht níét zou doen. Ik zei maar turncoach, omdat full time dat gedoe met jonge meisjes in strakke kleding me zo sneu leek voor mezelf. Sta ik daar met een rooie kop. Plus...ik ben zelf niet zo sportief. Publiek lachen, maar het was duidelijk niet wat je collega bedoelde. Ik bedacht in de trein dat ik waarschijnlijk hoorde te zeggen als pedofiele turncoach bang te zijn die meisjes te misbruiken of zo. Soms is dat wel een nare realiteit, maar ik kon er voor mezelf geen voorstelling bij maken. Waarin het verschil zit? Dat is het onderzoeken waard.

Op het juiste moment en in de juiste context is veiligheid een bespreekbaar en noodzakelijk thema. Dat is hier ook zo. En wij vinden het fijn om iemand te kunnen doorverwijzen die tegen een ethische grens schuurt of verder. Dat kon eerst niet. Maar het kan een probleem worden als je van veiligheid hét thema maakt. Dat is niet onze wereld, maar die van "de samenleving". Een samenleving die via mentale acrobatiek regelmatig denkt: "alle A is B, dus alle B is A". In dit geval: "ontuchtplegers zijn (onderzoek: "ow okay -SOMS-") pedofielen, dus pedofielen zijn ontuchtplegers."

Er zijn soms risico's. Maar het gevoel op basis van nogal algemene eigenschappen gereduceerd te worden tot andermans risicofactor heeft fundamentele impact. Ik kan niemand stigmatisering aanraden. Aangezien het niet aan de buitenkant te zien is, heb je als pedofiel meestal de luxe je middelvinger te kunnen opsteken en in anonimiteit verder leven. Ik overweeg het zelf ook nog regelmatig. Alleen dat is vermoed ik niet wat de samenleving wil.
Maar buiten de muren van de TBS moet een gezonde samenleving voor een groot deel op wederzijds vertrouwen functioneren. Een alternatief wat het negeren van stigmatisering makkelijker zou maken, is wanneer je het gevoel hebt een bondgenoot te hebben. Iemand die je vertrouwt, omdat je merkt dat 'ie jou ook vertrouwt en je weet waar 'ie voor staat.

Omdat we denken dat alle "kampen" hun punt hebben kunnen maken en we vermoeden dat het anders verzandt in moddergooien, hebben we besloten het topic voor nu te sluiten. To be continued...

Jules, misschien zie ik je maandag toevallig nog Smile

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.