Moeite met acceptatie en omgang gevoelens

Dag allen,

Ik ben een 29-jarige man met pedofiele/pedoseksuele gevoelens. Ik heb hier zover ik mij kan herinneren al sinds mijn 18e last van. Deze gevoelens hebben mij best veel problemen gezorgd, daar ik helaas gehoor heb gegeven aan mijn gevoelens. Dit heeft geresulteerd in een veroordeling en een langere tijd een verblijf in een kliniek.

Ik zit nu sinds 2011 ''binnen'' en heb in die tijd veel over mijn gevoelens kunnen nadenken, praten en heb er ook therapieen voor gehad. Hoewel ik mijn gevoelens heb omgezet in daden, heb ik nog steeds een hele erge felle mening over zulke daden. Dit gevoel wordt heel erg merkbaar als ik andere verheerlijkend hoor praten over jonge meisjes of jongens of dat wat ze gedaan hebben helemaal niet zo erg is. Ik kan al erg boos worden als ik zulke dingen lees op teletekst of op internet. Probleem hiermee is dat ik die mening ook op mezelf richt. Ik heb erg veel moeite om te accepteren dat ik bepaalde gevoelens heb. Ik wil ze niet en haal het ook het liefste weg... maar dat zit er helaas niet in. Ik vind mezelf een viespeuk en echt een ongelovelijk grote lul ( zwak uitgedrukt ).

Door deze dingen heb ik nagenoeg geen enkele vriend en weinig contact met familie. Ik vind het erg lastig om vrienden of een vriendin te zoeken omdat de mening die ik heb, ervanuit ga dat die andere ook die mening heeft. Ik merkte al tijdens therapieen dat ik liever niet aangeraakt wordt omdat ik dan denk ''Je wilt zon smeerkees als mij niet aanraken''.
Het klote van alleen zijn en bij niemand terecht kunnen is dat je ook niet hierover kunt praten als je er eens last van hebt. Het enige alternatief die ik heb is praten met de mensen die hier ook zitten met zulke daden, maar dat doe ik liever weer niet omdat ik weet dat zij er anders over denken dan mij. Ik weet niet hoe ik nog 10 tallen jaren zo verder moet met deze shit en begin echt radeloos te worden. Ik wordt zo kwaad als ik weer een meisje zie die ik leuk vind. Zo kwaad als ik een leuke meisjes stem hoor dat ik meteen rond ga kijken. Zo kwaad dat ik dingen heb gedaan waar ik zelf een mening over heb....

Heb geen vrienden, geen relatie, geen hobbies ( behalve gamen an anime/series kijken wat ook niet echt een bezigheid met meerdere is...), geen connecties/contacten helemaal niks. Heb totaal geen reden om op de aarde te zijn op het moment behalve een vieze pedofiel te zijn ( sorry voor deze bewoordingen en sorry als iemand daar aanstoot aanneemt, maar dit is hoe ik over mezelf denk ).

Weet het gewoon soms niet meer en moest even mijn verhaal kwijt en dit is een van de zeer weinige plekken waar dat kan.

Groetjes
Randomguy

Beste RandomGuy,

Dat klinkt als een stevige zelfhaat. Dat is naar. Vooral voor jezelf.

In de kern vind ik dat pedofiele gevoelens geen vrije keuze zijn. Ik vind jongens nou eenmaal mooier en aantrekkelijker dan meisjes en volwassenen. Ik acht dat onveranderlijk. Vele wetenschappers erkennen ook dat die voorkeur onveranderlijk is.

Die vaststelling leidt tot maar één logische conclusie: als ik niets kan doen aan het hebben van die gevoelens dan hoef ik mijzelf ook geen verwijten te maken dat ik die gevoelens heb. Het hebben van de gevoelens is dus geen zonde, geen zwakte, geen gebrek aan zelfcontrole, geen eigen schuld. Het is niet verwijtbaar.
Dat ik deze gevoelens heb is natuurlijk, als vanzelf, onderdeel van mij, het is hoe mijn brein werkt (niet goed of fout maar gewoon op deze wijze). Ik geniet juist van kinderstemmen (kijk ook altijd even rond). Ik geniet van de vrolijkheid. Ik geniet van de mooie verhalen die jongens vertellen. Ik geniet van hoe ze zijn, hoe ze er uit zien, hoe ze zich gedragen (soms ook hele nare gedragingen). Ik kan daar juist van genieten omdat geen van deze gevoelens verwijtbaar is. Ze zijn er, de gevoelens an sich zijn onschadelijk dus laat ik er dan maar van genieten.

Pedofiel zijn ervaar ik niettemin als een uitdaging. Als pedofiel word je nu eenmaal meer en eerder bewust van allerlei ethische kwesties. Met name seksuele uitingen van pedofilie kunnen schade aanrichten. Dat is jammer voor jou en mij want zo bedoelen we onze gevoelens helemaal niet. We zijn er niet op uit om schade aan te richten. Ik tenminste niet. Mijn pedofiele gevoelens komen juist voort uit liefde, iets moois. De praktijk is echter dat kinderen schade kunnen oplopen van seks op jonge leeftijd. Dat is een pijnlijk besef dat iets dat ik zo mooi en zuiver bedoel, zulke lelijke consequenties kan hebben.

De uitdaging wordt groter als de prikkels (aanwezigheid van kinderen) leidt tot strafbaar of onethisch gedrag. Dus dat je jezelf niet in de hand hebt. Dat is een extra obstakel want dan moet je maatregelen nemen. Wegblijven van prikkels en/of actie ondernemen als die prikkels zich wel voordoen. Wellicht dat je samen met je therapeut een risico-analyse hebt gemaakt? Zelfhaat voor het ervaren van je gevoelens lijkt mij overigens niet een handige strategie. Je hebt alleen jezelf er mee doordat je als permanent ongelukkige en depressieve man door het leven gaat. Bovendien is het onnodig. (zie alinea 1 en 2)

Je bent pedofiel. Dat is niet onethisch en het is ook niet verboden. Kortom, wees op dat vlak niet zo streng voor jezelf. Waar het er op aan komt is wat je doet met je gevoelens. Daar is strengheid en doortastendheid geboden. Die energie die je richt op zelfhaat zou je misschien beter kunnen verleggen. Laat in je hoofd wat meer het plezier van je pedofiele gevoelens toe en richt die 'strenge' energie op het bewaken van gedrag.

Sterkte RandomGuy!

Dag Ben,

Bedankt voor de reactie! Ik ben het volkomen met je eens en zo denk ik er ook over. Het is iets wat er is, en het is iets wat waarschijnlijk ook niet meer weggaat. Ik heb het aanwezig zijn van bepaalde gevoelens wel degelijk geaccepteerd. Wat ik niet accepteer is de aanwezigheid van mijn gevoelens in combinatie met wat ik gedaan heb met die gevoelens. Ik wil die gevoelens niet omdat ik over de scheef ben gegaan. Daardoor heb ik inderdaad een stevige dosis zelfhaat ontwikkeld.

Elke keer als ik een meisje zie ik die leuk vind dan wordt ik al boos op mezelf omdat ik die natuurlijk om een bepaalde reden leuk vind. Ze kan erg lief zijn, erg mooi. Schattig of erg onschuldig. Alleen asocieer ik die gevoelens weer met de dingen die ik gedaan heb en dan komt de afschuw en de haat.
En tuurlijk zal ik er alles aan doen om het niet weer te laten gebeuren. Maar het is zo verdomd vermoeiend. Soms wou ik gewoon dat er een uitknop op zat en dat ik eens een keer naar een kind kan kijken zonder er meteen iets bij te denken of bij te voelen. Of als je in de supermarkt staat, en er komt een leuk meisje naast je staan dat ik me meteen niet op mijn gemak voel omdat ik haar dan liever niet in de buurt heb.

Nu heb ik wel het voordeel dat ik ook gewoon op volwassen vrouwen val, dus ik hoop dat zodra ik een relatie heb het andere wat meer op de achtergrond komt.

Mvg,

RandomGuy.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.