Op vrije voet

2 antwoorden [Laatste bericht]

Een bekende politicus zei laatst op tv dat hij zijn jonge kinderen bij het verzorgen in de badkamer uitlegde dat ze zeggenschap hadden over hun eigen lichaam. Dat ze zelf mochten bepalen of iemand wel of niet aan hun lichaam zat.
Mijn oren klapperde. Zei hij dat nu echt? Meent hij dat nu echt? … Een antwoord verwacht ik niet te krijgen, maar waarschijnlijk hoorde ik iets anders dan hij bedoelde.

En misschien is dat vaker het geval. Dat hoorde ik toevallig de advocaat van één van die “monsters” (zijn eigen woorden, en daarmee bedoelde hij de excessen), zeggen over mensen zoals mij en velen van jullie.
Als voorbeeld noemde hij dat als kinderen op schoot zouden komen zitten, of kusjes zouden geven, dat dat dan zou kunnen worden gezien als een verlangen naar seks. En eigenlijk kan ik mij er heel erg veel bij voorstellen dat als zo'n knappert bij je op schoot zit (met je weet wel welk deel op jouw dijbeen), dat dat echt al het andere in je hoofd uitschakelt. Dat dat echt enorm intiem is – en ook seksueel activerend.
Ik vraag me hierbij echter af of er echt in grote maten mensen – zoals ons – zijn die hierin niet het verschil zien tussen een interne en een externe prikkel. En in het bijzonder, of dat dan een “intelligentie dingetje” is.
Daarmee bedoel ik vooral te vragen of dat gevoel echt zo overrompelend is of kan zijn dat ik – we – niet meer rationeel kunnen denken. Ik kan me op dit moment namelijk niet voorstellen dat dat enkele feit mij op een punt zou kunnen brengen dat ik ook maar enigszins zou denken dat dat zou impliceren dat ik “een paar knoopjes los kan maken”. Nee, dat is natuurlijk onzin.

Maar toch, even los van de situatie zelf. Kan het? Kan die boodschap, die intentie en die wens er toch zijn? En als daar met respect mee word omgegaan, kan dat? Doet dat schade?

Ik stel een domme, vele male gestelde vraag. Ik weet hoe de wereld er vandaag uit ziet. En ik had nadat ik met zo weinig opties werd geconfronteerd zo graag een makkelijke keuze willen maken.
Ik ben echter zo enorm klaar met antwoorden als “maar dat snap je toch zelf ook wel.” “Ja, dat is zo, want er zijn zoveel mensen met schade.”.

En er zijn zo verdomde weinig mensen die het hier over durven of willen hebben. Voor mij en voor vele anderen is de discussie enorm belangrijk. Dus wat denken jullie?

Mark Lucius schreef:

Maar toch, even los van de situatie zelf. Kan het? Kan die boodschap, die intentie en die wens er toch zijn? En als daar met respect mee word omgegaan, kan dat? Doet dat schade?

Een kind kan behoefte hebben aan intimiteit met een volwassene; ik weet dat nog van toen ik zelf kind was.
De vraag, of het schade doet, deugt niet. Het antwoord is altijd dat je niet kunt generaliseren. De vraag moet zijn, hoe riskant het is als de volwassene daar toevallig ook behoefte aan heeft.

Als er een intieme relatie is waar de mensheid ervaring mee heeft, dan is dat de relatie tussen volwassen man en volwassen vrouw. Maar tienduizenden jaren ervaring hebben niet voorkomen dat het tobben is: onderdrukking, verkeerd begrepen signalen, zelfhulpboeken, pesterij, misbruik van de ander of, erger, van de kinderen zijn ons deel in de echtelijke woning. Terwijl de meerderheid van de huwelijken toch echt met goede bedoelingen was begonnen. Je kunt kort of lang redetwisten over de verschillen tussen man en vrouw, maar ik vat het liever samen: ze hebben verschillende agenda's.

Stel, een kind heeft behoefte aan intimiteit met een volwassene. Zelfs dat kun je niet generaliseren, maar stel dat. Heeft het kind dan ook dezelfde agenda als de volwassene die behoefte heeft aan intimiteit met een kind? Daar geloof ik geen hout van. Dat verschil kun je niet wegwuiven met "respectvol ermee omgaan." Dat is een andere manier om te zeggen: "Ja maar ik bedoel het toch goed."

Ik kan mijn reactie op dit bericht samenvatten met "Ja." en "Wat een onzin.". Nu de wat minder korte versie.
Het blijft mij keer op keer verbazen. Die agenda. Dat rookgordijn tussen simpelweg het bereiken van "lichamelijk genot" en dan in het geval van het kind dat ik dan op een zeer denigrerende manier "plezier" moet noemen. Alsof je ook niet net als bij teleiofiele relaties tal van mensen tegen komt die géén interesse hebben, daar ging de vraag dan ook niet over.
En ik vind het zo enorm raar dat je respectvol met je liefdesparten omgaan zo weg kan wuiven. Er zijn nu eenmaal een groot aantal mensen die denken dat je zomaar even je geslachtsdeel in een ander kan steken. En dat is in het bijzonder bij een kind niet zo. Dat betekend echter niet dat het niet zo is dat je respectvol om kan gaan met wat de ander wil en kan.

Weet je wat wegwuiven is? Zeggen dat überhaupt het zien van een lichamelijke behoefte van een minderjarige meer is dan een egocentrisch verlangen. Het stellen dat het verlangen van beide partijen geen enkele waarde heeft.

Het gruwelijk enge gevolg is dat we opgescheept raken met meer en meer mensen die kinderen enkelen gaan zien als iets wat ze een seksuele kick geeft. I.p.v. een reële partner waar je respectvol mee om moet gaan.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.