Lastig!

5 antwoorden [Laatste bericht]

Hoi, ik ben Jan, 38 jaar. Ik val op jonge jongens, vooral tussen 14 en 17, maar ook wel op oudere jongens met een jongensachtige uitstraling. Daarnaast voel ik me ook af en toe aangetrokken tot vrouwen van mijn leeftijd. Ik sta in mijn omgeving bekend als bi, maar ik geef zelden toe dat ik het meest val op minderjarige jongens.

Al vanaf mijn eigen puberteit wist ik dat ik anders ben. Dat anders-zijn heeft in de loop van mijn leven ontzettend veel pijn teweeggebracht. Het gevoel buitengesloten te zijn, geen echte genegenheid te genieten. Maar ook de angst. De angst om ontdekt te worden, of om de controle te verliezen. Dit resulteerde in diverse lichamelijke klachten zoals spierpijn, hartritmestoornissen, prikkelbare darmsyndroom, duizeligheid.

Ik heb een soort van halfleven opgebouwd waarin ik redelijk kan functioneren. Maar het gevoel blijft knagen dat het beter kan. Dat ik op een of andere manier deze gevoelens een plaats kan geven waardoor ik dóór kan. Waardoor ik toch nog een relatie kan hebben met een vrouw, misschien zelf kinderen krijgen en een toekomst opbouwen. Maar ik ben al 38. De tijd dringt. Ik heb het gevoel dat het nu of nooit is.

Wie heeft tips? Wie heeft pedofiele gevoelens maar is toch gelukkig getrouwd? Kans is klein dat ze dan hier zitten aangezien je hier alleen maar naar gaat zoeken als je problemen hebt... Maar toch. Nooit geschoten is altijd mis.

Beste Jan,

Welkom op Pedofilie.nl. Goed dat je je vraag hier stelt.
Ik zelf ben exclusief hebefiel (met uitschieters naar beneden en naar boven) dus de zoektocht naar een relatie heb ik nooit gehad. Ik weet van sommige mensen dat ze als pedofiel (al dan niet exclusief) een fijne relatie hebben met een vrouw. Met kinderen. In het ene geval is de vrouw op de hoogte van de voorkeuren van haar man, in het andere geval is ze dat niet. In beide gevallen blijkt het dus mogelijk.

Is het makkelijk? Nee, helaas, dat is het minder goede nieuws. Het gaat niet vanzelf. Wat wel?

Het begint allemaal met het gesprek over pedofilie en je eigen gevoelens. In je eentje wat voortmodderen is vaak niet de beste oplossing. Opkroppen kan inderdaad leiden tot lichamelijke klachten. Dus welkom hier, ik hoop dat de gesprekken hier je vooruit helpen.

Tip: In januari start de Chatroom Pedofilie NL weer. Daar zijn ook geregeld mensen te vinden die een relatie hebben of hebben gehad. Je bent van harte welkom mee te doen aan die gesprekken.

Heb je ooit een relatie gehad met een vrouw? Of is je voorkeur toch meer op jongens gericht?

Hoi Ben,

Bedankt voor je reactie. Fijn om te horen dat er mensen zijn die hiermee toch verder kunnen.

Ik heb twee keer een (poging tot) een relatie met een vrouw gehad.

De eerste keer duurde anderhalf jaar. Ik voelde me niet echt tot haar aangetrokken, maar zij haalde me binnen. Uiteindelijk werd ik wel verliefd en hebben we best gelukkige momenten gekend, maar ik had nooit het idee dat dit het nou was. Op den duur werd ik verliefd op een vriend van me - een jongen van toen een jaar of 20 met een heel jong voorkomen. Ik heb toen de relatie verbroken omdat ik vond dat ik haar (en mezelf) voor de gek hield. Dat was moeilijk, want ik moest al die fijne dingen (bestendigheid, geborgenheid) opgeven voor niets - ik wist dat hij hetero was en nooit zoiets met mij zou willen.

Een tweede keer werd ik verliefd op een vrouw waar ik echt wel op viel. Ze had een (verrassing) jongensachtig voorkomen en gedrag. Ze lokte me ook uit de tent. Maar helaas bleek zij niet zeker van haar zaak en liep het uit op niets.

Als ik heel eerlijk ben naar mezelf toe is de fysieke aantrekking tot vrouwen vrij minimaal. Ik word eerder opgewonden van de 'randverschijnselen' zoals samen naakt zijn en voorspel. Maar een blote vrouw op zich (net als een volwassen man) doet me niet veel. Dit in tegenstelling tot een blote jonge jongen (of helemaal niet bloot, een oogopslag doet het al).

Dat gevoel blijft aan me knagen telkens als ik date met een vrouw. En dat zorgt er ook voor dat m'n interesse snel verslapt. Omdat ik haar seksueel waarschijnlijk zou teleurstellen. Misschien niet eens zozeer dat (de vrouwen met wie ik was waren dat niet), maar meer dat ik altijd heftiger gevoelens voor een andere categorie mensen zou houden, ook al zou ik met haar zijn. Dat voelt als oneerlijk.

Maar toch weet ik zeker dat ik die bestendigheid en geborgenheid van een vrouw wil. Zonder dat ik haar voor de gek hou. Ik ben nu weer aan het daten en ik weet niet precies wanneer ik zoiets moet vertellen. Voor zoiets is geen juiste moment. Vertel je het vroeg, dan is de kans dat ze het afbreekt heel groot. Vertel je het later, dan is de kans dat je haar pijn doet groot. Ik weet het niet.

Dag Jan,

De pijn die het zo anders zijn in jouw leven teweeg heeft gebracht is heftig maar helaas geen uitzondering vrees ik. Vandaag de dag erachter komen dat je gevoelens van liefde en seksuele aantrekking voelt voor zij die de wettelijke leeftijdsgrens nog niet bereikt hebben kan heel heftig zijn. Zeker ook door de vele stigma's die media/instanties en zelfs een deel van de hulpverlening dagelijks de wereld in helpen, die van gestoorde gek, kinderverkrachter en de man die zijn impulsen niet zou kunnen beheersen.

Ben nu 40 en heb in het verleden zelf ook die keuze waar jij het over hebt gemaakt, ik dacht als ik niet praktiseer dan kan ik net zo goed als ieder ander kiezen voor vrouwtje, huisje, boompje, beestje. Een aantal (korte) relaties gehad met best heel leuke dames, de intimiteit en het gezellig samen zijn beviel erg goed maar het seksuele aspect binnen zo'n relatie daar werd ik niet erg vrolijk van en ook t.o.v. de dames voelde het niet heel fair. Voor mij was dit vrij confronterend en heb besloten niet verder deze weg in te slaan en heb daar nu ook vrede mee.

Er zijn er bij die getrouwd zijn of geweest (ook op dit forum en in de chat wel), hun ervaringen zouden jou misschien meer inzicht kunnen verschaffen.

Daarbij zijn er ook tal van forumleden die niet enkel hier zijn omdat zij problemen ervaren....wilde ik toch ff kwijt aan je. Smile

Succes met de zoektocht!

Groet Bas

Jan, welkom op pedofilie.nl!

Je vroeg: Wie heeft pedofiele gevoelens, maar is toch gelukkig getrouwd?

Ik! Het kan dus! Rond mijn 13 werd ik me bewust van mijn afwijkende gevoelens voor jongens. Eerst dacht ik dat het een fase zou zijn die gedurende de puberteit over zou gaan. Dit bleek niet zo. Enkele jaren later wist ik wat er ‘mis’ was. Die hetero gevoelens zouden niet gaan komen. Mijn voorliefde voor jonge jongens (8-14) bleef. De liefde voor deze wezentjes is anders en intens. Dit gevoel heb ik niet bij vrouwen, meisjes en mannen. Het besef van mijn pedofiele geaardheid was lastig te verkroppen. In die tijd ging ik veel om met jongens. De zorgen om mijn geaardheid stopte ik zo goed en zo kwaad mogelijk weg. Ik genoot van het leven. Af en toe waren er paniekmomenten, dan zocht ik de eenzaamheid. Na een wandeling lukte het me meestal om weer rustig te worden.

Mijn grootste zorg was de toekomst. Hoe voorkom ik eenzaamheid en hoe vind ik een modus om gelukkig te worden. Vrienden kregen relaties; het contact met jongens nam af; mijn pessimisme nam toe. Wandelingetjes werkten niet meer tegen somberheid. Mijn conclusie: Het leven als pedofiel is onmogelijk. Niemand zal mij begrijpen en accepteren. Voor mij was destijds het voorgoed verzwijgen van deze gevoelens een voorwaarde voor een gelukkig leven. Achteraf een naïeve gedachte. Een twijfelachtig besluit dat uiteindelijk goed heeft uitgepakt.

Mijn motto werd: ‘Niemand weet het en niemand zal het te weten komen. Dan is een ‘normaal’ gezinsleven misschien toch mogelijk.’

Tijdens mijn studie raakte ik bevriend met mijn huidige vrouw. We woonden in hetzelfde studentenhuis. We groeiden langzaam naar elkaar toe. Eigenlijk ben ik geleidelijk bij haar in getrokken en niet meer weggegaan. Na een uitstapje vroeg ze verkering. Ze was verliefd en ik ging erin mee.

(Oei… ik verzand in het typen van mijn eigen levensverhaal. Dat was niet de bedoeling)

fast forward

Na een depressie, zeven jaar na het begin van onze relatie, heb ik opgebiecht dat ik pedofiele gevoelens had. We hadden toen twee kinderen.
We besloten beiden te vechten voor onze relatie. Een lastige periode, met ups en veel downs. Nu, tien jaar na mijn coming out, zijn we nog steeds samen. We hebben het goed. Ons derde kind is geboren na mijn coming out.
Tot zo ver mijn verhaal.

Terug naar dat van jou. Je vraagt om tips. Een lastige vraag, die mij vaker is gesteld. Echte tips kan ik niet geven. Mijn relatie is mij deels ‘overkomen’. Ik heb het toegelaten, omdat ik mezelf niet gelukkig zag worden als pedofiel. Was het eerlijk? Nee. We zijn gelukkig, maar het heeft haar veel verdriet gekost.

Een relatie beginnen zonder eerlijk te zijn, zal ik je niet aanraden. Ik zie geen bezwaren tegen een relatie met iemand die het van je weet. Maar ja, kan dat? Lastig. Het is mogelijk. Een aantal maanden gelden sprak ik met een gevoelsgenoot die het voor zijn huwelijk heeft verteld.

Je schrijft dat je ook op vrouwen valt. Dat biedt wellicht perspectief.
Misschien vind je het prettig om er eens over te praten? Ben schreef al over de chat die in januari weer van start zal gaan.
Je mag me ook mailen. Dat kan door linksboven op mijn naam te klikken. De rest wijst zich vanzelf.
Ik wens je in ieder geval veel succes en wijsheid toe!

Groetjes,
Job

Hey Job,

Bedankt voor je verhaal. Zo zie ik een beetje voor me dat het bij mij zal gaan. Ik zal me er ook rationeel open voor moeten stellen voordat het gevoelsmatig ook goed gaat voelen. Maar ergens wil ik het doen zonder de oneerlijkheid. De depressies heb ik al gehad (of heb ik eigenlijk nu nog) en ik ben er heilig van overtuigd dat als ik eerlijk ben, dat mijn depressies verdwijnen. Maar een vrouw vinden die als je eerlijk bent nog bij je wil blijven en je ook wil steunen door dik en dun... dat is erg moeilijk vinden.

Je bericht geeft me in ieder geval enige hoop.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.