Een kant van mezelf die ik niet wil leren kennen... of wel?

8 antwoorden [Laatste bericht]

Hallo allemaal,

Ik vond deze website vandaag bij toeval, toen ik dit artikel las over een jongen die zijn ouders vertelde dat hij op jonge jongens valt. Ik heb dat artikel met verbijstering gelezen. Ervoor uitkomen dat je pedofiel bent... ik wist niet eens dat dat kon! En na een heleboel berichten van jullie gelezen te hebben waarin ik zo ontzettend veel herkende, voel ik een grote behoefte om wat dingen over mezelf op te schrijven. Dingen die ik tot nu toe nog nooit aan anderen heb verteld. Sorry als het een lang verhaal wordt.

Ik ben halverwege de 30 en ik voel mezelf aangetrokken tot jongens tussen de 7 en 12 jaar. Ik hou ontzettend van de onbevangenheid en het enthousiasme van zulke kinderen, maar ik voel me ook lichamelijk tot ze aangetrokken. Ik fantaseer regelmatig dat ik een jong vriendje heb, waar ik lekker mee kan knuffelen, kussen en vrijen. En terwijl ik dat opschrijf, moet ik mezelf echt dwingen om die zin niet te verwijderen.

Vanaf een jaar of 16 begon ik deze gevoelens bij mezelf te herkennen. Ik voelde me prettig in de buurt van kinderen, vond het fijn om met jongere buurtkinderen om te gaan en ik had mezelf al voorgenomen dat ik als leraar voor de klas wilde staan. Maar toen ik merkte dat ik ook op seksueel gebied gevoelens had voor jongens, wist ik niet meer hoe ik over mezelf moest denken. "Dit ben ik niet! Ik bén geen pedo! Ik bén geen viespeuk waar ouders altijd voor waarschuwen!"

Toen ik rond mijn 20e inzag dat deze gevoelens niet verdwenen en wel degelijk deel van me uitmaken, heb ik serieus overwogen om een eind aan mijn leven te maken. Ik zag zelfs al voor me wat ik in mijn afscheidsbriefje zou zetten: "Ik heb een kant van mezelf ontdekt die ik niet wil leren kennen." Ik schaamde me dood voor de gevoelens die ik had en voelde me eenzamer dan ooit. De enige twee scenario's die ik voor me zag, waren een leven zonder liefde en intimiteit, of een leven van vernedering in de cel als ik een moment van zwakte zou hebben.

Gelukkig merk ik dat ik wel heel goed met kinderen kan omgaan, en dat ik in dat moment ook geen seksuele gevoelens voor ze heb. Als leerkracht in opleiding kwam ik wel soms in uitdagende situaties terecht, bijvoorbeeld na de gymles als ik moest opletten bij het omkleden van de jongens. Ik kon dan wel genieten van hun lichamen, maar mijn grootste zorg was dat ze gewoon moesten opschieten en niet moesten klieren met elkaar. Ook in andere situaties met kinderen denk ik niet aan mijn eigen gevoelens, maar ben ik gewoon in het moment met dat kind. En ik kies er ook bewust voor om kinderen waar ik persoonlijk contact mee heb niet te betrekken in mijn fantasieën.

Toch ben ik niet verder gegaan in het onderwijs, omdat het gevoel bleef knagen: "Als die ouders zouden weten dat ik op kinderen val, zouden ze nooit hun kinderen aan mij toevertrouwen." Het voelde dan ook alsof ik dat vertrouwen beschaamde, dus koos ik ervoor om in het bedrijfsleven verder te gaan. Ik doe nog wel af en toe vrijwilligerswerk met kinderen, maar niet in 1-op-1 situaties.

Inmiddels ben ik wel zover dat ik deze kant van mezelf wat meer heb kunnen accepteren. Ik ben enorm blij dat ik genoeg controle heb om wel gewoon met jongetjes om te gaan zonder dat het ongemakkelijk wordt, want ik zou dat niet willen missen. Maar ik heb nog zo ontzettend veel vragen, zoals...

Is het überhaupt de moeite waard om te proberen een seksuele relatie met een volwassene aan te gaan? Heel misschien kan ik iets voelen voor een man die niet al te oud is, maar ik heb zulke gevoelens simpelweg nog nooit ervaren.

Is die angst om altijd alleen te zijn herkenbaar? Hoe gaan jullie daarmee om?

Ik realiseer me ook dat ik waarschijnlijk zelf nooit kinderen zal hebben en dat maakt me enorm verdrietig. Denken jullie dat er met mijn geaardheid toch een mogelijkheid is om zelf kinderen op te voeden? Herkennen jullie dat gevoel/gemis?

Wat voor uitlaatkleppen kun je jezelf permitteren? Ik heb met mezelf afgesproken dat fantaseren over jongetjes oké is. Ik lees graag erotische M/b verhalen op Nifty.org en sta mezelf ook toe om te fantaseren over kinderen die ik niet regelmatig zie. Verder denk ik dat getekende erotische afbeeldingen of strips van kinderen ook wel kunnen, omdat daarbij geen kinderen misbruikt zijn. Misschien een stomme vraag, maar ik vind het zo lastig om iets te doen met mijn gevoelens. Ik voel me soms al schuldig als ik opgewonden word van een foto van een jongetje in ondergoed.

Nogmaals: sorry voor de lange post. Maar ik vond het wel fijn om dit allemaal een keertje op te schrijven en te delen met de buitenwereld. Het feit dat er ook gewoon normale mensen zijn die dezelfde gevoelens hebben voor jonge jongens als ik, is een enorme opluchting.