Een kant van mezelf die ik niet wil leren kennen... of wel?

8 antwoorden [Laatste bericht]

Hallo allemaal,

Ik vond deze website vandaag bij toeval, toen ik dit artikel las over een jongen die zijn ouders vertelde dat hij op jonge jongens valt. Ik heb dat artikel met verbijstering gelezen. Ervoor uitkomen dat je pedofiel bent... ik wist niet eens dat dat kon! En na een heleboel berichten van jullie gelezen te hebben waarin ik zo ontzettend veel herkende, voel ik een grote behoefte om wat dingen over mezelf op te schrijven. Dingen die ik tot nu toe nog nooit aan anderen heb verteld. Sorry als het een lang verhaal wordt.

Ik ben halverwege de 30 en ik voel mezelf aangetrokken tot jongens tussen de 7 en 12 jaar. Ik hou ontzettend van de onbevangenheid en het enthousiasme van zulke kinderen, maar ik voel me ook lichamelijk tot ze aangetrokken. Ik fantaseer regelmatig dat ik een jong vriendje heb, waar ik lekker mee kan knuffelen, kussen en vrijen. En terwijl ik dat opschrijf, moet ik mezelf echt dwingen om die zin niet te verwijderen.

Vanaf een jaar of 16 begon ik deze gevoelens bij mezelf te herkennen. Ik voelde me prettig in de buurt van kinderen, vond het fijn om met jongere buurtkinderen om te gaan en ik had mezelf al voorgenomen dat ik als leraar voor de klas wilde staan. Maar toen ik merkte dat ik ook op seksueel gebied gevoelens had voor jongens, wist ik niet meer hoe ik over mezelf moest denken. "Dit ben ik niet! Ik bén geen pedo! Ik bén geen viespeuk waar ouders altijd voor waarschuwen!"

Toen ik rond mijn 20e inzag dat deze gevoelens niet verdwenen en wel degelijk deel van me uitmaken, heb ik serieus overwogen om een eind aan mijn leven te maken. Ik zag zelfs al voor me wat ik in mijn afscheidsbriefje zou zetten: "Ik heb een kant van mezelf ontdekt die ik niet wil leren kennen." Ik schaamde me dood voor de gevoelens die ik had en voelde me eenzamer dan ooit. De enige twee scenario's die ik voor me zag, waren een leven zonder liefde en intimiteit, of een leven van vernedering in de cel als ik een moment van zwakte zou hebben.

Gelukkig merk ik dat ik wel heel goed met kinderen kan omgaan, en dat ik in dat moment ook geen seksuele gevoelens voor ze heb. Als leerkracht in opleiding kwam ik wel soms in uitdagende situaties terecht, bijvoorbeeld na de gymles als ik moest opletten bij het omkleden van de jongens. Ik kon dan wel genieten van hun lichamen, maar mijn grootste zorg was dat ze gewoon moesten opschieten en niet moesten klieren met elkaar. Ook in andere situaties met kinderen denk ik niet aan mijn eigen gevoelens, maar ben ik gewoon in het moment met dat kind. En ik kies er ook bewust voor om kinderen waar ik persoonlijk contact mee heb niet te betrekken in mijn fantasieën.

Toch ben ik niet verder gegaan in het onderwijs, omdat het gevoel bleef knagen: "Als die ouders zouden weten dat ik op kinderen val, zouden ze nooit hun kinderen aan mij toevertrouwen." Het voelde dan ook alsof ik dat vertrouwen beschaamde, dus koos ik ervoor om in het bedrijfsleven verder te gaan. Ik doe nog wel af en toe vrijwilligerswerk met kinderen, maar niet in 1-op-1 situaties.

Inmiddels ben ik wel zover dat ik deze kant van mezelf wat meer heb kunnen accepteren. Ik ben enorm blij dat ik genoeg controle heb om wel gewoon met jongetjes om te gaan zonder dat het ongemakkelijk wordt, want ik zou dat niet willen missen. Maar ik heb nog zo ontzettend veel vragen, zoals...

Is het überhaupt de moeite waard om te proberen een seksuele relatie met een volwassene aan te gaan? Heel misschien kan ik iets voelen voor een man die niet al te oud is, maar ik heb zulke gevoelens simpelweg nog nooit ervaren.

Is die angst om altijd alleen te zijn herkenbaar? Hoe gaan jullie daarmee om?

Ik realiseer me ook dat ik waarschijnlijk zelf nooit kinderen zal hebben en dat maakt me enorm verdrietig. Denken jullie dat er met mijn geaardheid toch een mogelijkheid is om zelf kinderen op te voeden? Herkennen jullie dat gevoel/gemis?

Wat voor uitlaatkleppen kun je jezelf permitteren? Ik heb met mezelf afgesproken dat fantaseren over jongetjes oké is. Ik lees graag erotische M/b verhalen op Nifty.org en sta mezelf ook toe om te fantaseren over kinderen die ik niet regelmatig zie. Verder denk ik dat getekende erotische afbeeldingen of strips van kinderen ook wel kunnen, omdat daarbij geen kinderen misbruikt zijn. Misschien een stomme vraag, maar ik vind het zo lastig om iets te doen met mijn gevoelens. Ik voel me soms al schuldig als ik opgewonden word van een foto van een jongetje in ondergoed.

Nogmaals: sorry voor de lange post. Maar ik vond het wel fijn om dit allemaal een keertje op te schrijven en te delen met de buitenwereld. Het feit dat er ook gewoon normale mensen zijn die dezelfde gevoelens hebben voor jonge jongens als ik, is een enorme opluchting.

Beste Dante,

Welkom op Pedofilie.nl. Da's inderdaad een lang schrijven. Dat geeft niets, er is immers veel te vertellen. Als je net ontdekt dat je kunt uitkomen voor pedofiele gevoelens en je schrijft voor het eerst eens in het openbaar: 'ik vind jongens leuk', ja dan heb je wel wat tekst nodig.

Om te beginnen: het hebben van pedofiele gevoelens is niet fout. Niet in juridische zin, niet in morele zin, niet in biologisch zin. Ze zijn er. Je kiest er niet voor. Ze dienen zich aan en daar moet je het mee doen. Dus als je schrijft dat je fantaseert over jongens omdat ze zo geweldig mooi en lief en leuk zijn, is daar in juridische, morele en biologische zin, niets mis mee.
Sociaal gezien (hoe de maatschappij er tegen aan kijkt) is het wat lastiger. Men heeft angsten dat mensen met pedofiele gevoelens (jij en ik dus) hun fantasieën gaan uitvoeren. Dus maatschappelijk ligt het allemaal erg gevoelig.

Kortom, er is geen reden om je te schamen voor je gevoelens. Waar het ingewikkelder wordt is wat je nu precies in je dagelijks handelen doet met die gevoelens. De wet is duidelijk en laat geen ruimte voor seksualiteit met jongeren onder de 16. Ook niet middels plaatjes, filmpjes, tekeningen, of ander visueel materiaal.

Ik heb net als jij een kinderwens. Ik had graag kinderen van mijzelf gehad. Eigenlijk heeft dat niets met pedofilie te maken maar met de oerkracht dat ik mijn genen wil doorgeven. Ik wil kunnen opvoeden, kunnen zorgen voor, kunnen leren, liefde kunnen geven, liefde kunnen ontvangen (ik bedoel hier niet erotiek). Dit alles is voor mij mogelijk gebleken behalve het doorgeven van de genen. Ik heb uiteindelijk geen eigen kinderen. Ik heb met enkele jongens contact gekregen. Jongens die graag een man in hun leven hadden en voor wie ik die man kan zijn. Dat biedt mij de mogelijkheid te zorgen voor, een beetje opvoeden, helpen bij school, keuzes in het leven. Maar opnieuw: geen erotiek.

Dus ja, er zijn mogelijkheden om het leven zinvol en bevredigend in te richten. Het is zoeken, het is passen en meten. Maar het kan wel. Uiteindelijk vinden velen van ons hun weg wel. Ongeacht onze onpraktische geaardheid. Ik zeg wel vaker: je kunt als pedofiel zeker een gelukkig leven leiden, maar makkelijk is het niet.

Voor gesprekken met andere pedofielen en hoe zij het leven vorm hebben gegeven adviseer ik je overigens de chatroom pedofilie te bezoeken. Deze is iedere week geopend. Circa 10-20 mensen praten daar aan de hand van een thema over hoe het is om pedofiel te zijn en te horen hoe een ieder er in het dagelijks leven mee om gaat.
www.pedofilie.nl/chatroom

Wie weet tot daar. En nogmaals: goed dat je je verhaal doet. Volgens mij is dat heel belangrijk als ventiel voor te veel gevoelens van depressie en eenzaamheid en wanhoop.

Hallo Ben,

Dank voor je uitgebreide reactie. Daar heb ik zeker wat aan. En ik zal eens kijken of ik een keer aan kan sluiten bij zo'n chatsessie.

Wat je beschrijft over betekenisvolle relaties met jongens is inderdaad wat ik zelf ook probeer te doen. Ik probeer ze te inspireren om hun talenten te ontdekken, ik help ze bij vragen en problemen en ik probeer ervoor te zorgen dat ze in ieder geval van zichzelf houden. Ik ben ook blij dat ik in een positie zit waarin ik dat ook veel kan doen, want daar haal ik gewoon veel voldoening uit. Ik heb allang voor mezelf geaccepteerd dat het relationele en erotische aspect alleen in mijn hoofd plaatsvindt, en verder nergens. Het enige wat ik nu nog zoek is een vervanging hiervoor.

In ieder geval nogmaals dank voor je reactie en dank aan het team dat deze site er is. Ik voelde in de afgelopen dagen echt wel een bevrijd gevoel omdat ik mijn geheime gevoelens eindelijk ergens heb kunnen delen.

Hoi Dante

Goed dat je jouw verhaal hier hebt op durven schrijven, de eerste keer zwart op wit schrijven dat je je ook seksueel gezien aangetrokken kan voelen tot een jongetje is vaak best even schrikken. Jezelf pedofiel noemen is in de huidige tijd ook een hele stap want door de vele stigma's wil uiteraard niemand hiermee geassocieerd worden, toch goed want het getuigt van zelfacceptatie en dat is mijn inziens een eerste vereiste voor een gelukkig leven.

Het beeld dat jij schetst komt denk ik meer in de buurt van de werkelijkheid die geldt voor heel veel pedofielen. Je kan prima omgaan met kinderen en in de omgang ben je niet die gefrustreerde gek die impulsen niet kan beheersen maar gewoon net als ieder ander bezig met wat op dat moment in het belang van de kinderen is.

Om jouw vragen te beantwoorden:

Seksuele relatie aangaan met volwassene, is mogelijk want er zijn pedofielen die een relatie hebben met een gevoelsgenoot, vriend of vriendin en ja getrouwde pedofielen bestaan ook. Mensen die een dergelijke relatie hebben kunnen jou hier misschien iets meer over vertellen. Zelf heb ik ook een tijd gedacht, als ik dan toch niets "doe" met jongetjes dan kan ik mij net zo goed gaan richten op een normaal huisje boompje beestje bestaan.

De intimiteit en het contact met volwassen vrouwen vond ik best heel aangenaam, bleek ook wederzijds te zijn maar het seksuele aspect dat erbij kwam kijken daar knapte ik op af. Het voelde bij mij steeds weer als een moetje en ik vond het ook niet heel fair t.o.v. de vrouwen, had het gevoel steeds weer een toneelstukje op te voeren, denk vergelijkbaar met een homo die vanuit bepaalde redenen ervoor kiest een relatie te hebben met een vrouw.

Sommige van mijn exen hadden ook kinderen en dus kwam er ook de opvoedkundige taak bij, aan de ene kant heel plezierig vonden de kinderen ook bleek het geval maar aan de andere kant ook best wel lastig soms. Zat vaak liever gezellig met de kinderen op de bank dan met haar...of dit ook zo is in het geval van eigen kinderen? Daar kan ik niet over oordelen....zou je aan pedofielen met kinderen kunnen vragen, zijn hier en in de chat ook wel aanwezig.

Zelf heb ik er vrede mee dat ik alleen blijf en permitteer mezelf alles waarbij je wetten niet hoeft te overtreden en waarbij kinderen niet daadwerkelijk slachtoffer zijn. Wat anderen hier van vinden, over denken...mij een tijd lang ook heel druk over gemaakt maar inmiddels niet meer en dat voelt als zeer bevrijdend.

Dante succes met de keuzes die je gaat maken en door eigen ervaringen kom je er zeker weten uiteindelijk achter welke pedoschoen jou het best past.Wink

Wie weet tot chats!

Groetjes Bas

Dank je wel voor je reactie, Bas. Zoals ik in mijn reactie bij Ben al schreef was het inderdaad erg bevrijdend om deze kant van mezelf meer onder woorden te brengen. En ook de mooie dingen die ik op deze site heb gelezen, zorgen zeker voor wat eye-openers.

Ik heb me voorgenomen om dit jaar te gebruiken om deze kant van mezelf definitief een plekje te geven. Daar ga ik wel de tijd voor nemen, omdat er een heleboel dingen zijn waar ik nog niet uit ben. Als het gaat om relaties zou ik bijvoorbeeld ook niet willen dat ik mijn partner geen affectie kan tonen. Het moet geen kwestie van "ogen dicht en denk aan het vaderland!" zijn. En ik weet ook niet of ik dit überhaupt moet delen met mensen in mijn omgeving. Ik ben vooral bang dat als mensen er verkeerd op reageren, dat ik dan echt alles kwijtraak wat nog mooi en goed is in mijn leven. Maar misschien valt dat ook wel mee...

De volgende stap is inderdaad een keertje in de chat meepraten en kijken hoe dat gaat. Van daaruit kijken we dan wel weer verder. In ieder geval nogmaals hartelijk dank voor je reactie, en fijne zondag!

Mijn mening is dat seksueel fantaseren over kinderen die je niet vaak ziet, maar wel kent, niet ethisch is. over kinderen in het algemeen fantaseren, die niet gelieerd is aan een bestaand kind, is ethisch geen probleem.

Het zelfde idee is, je wil ook niet mensen in je fantasie vermoorden, mishandelen, of iets aan doen, die je ooit gekend hebt, maar die ellende hen niet gunt. Seks met kinderen is ethisch niet verantwoord, dus je verwenst het die kinderen ook niet toe, ook niet in je fantasie, want dat is het zelfde naar mijn inzicht. En al helemaal niet met je eigen zoon. God zij dank gaat de wet niet zo ver. Dat zou anders betekenen dat de middeleeuwen terug komt met zijn heksenjacht. Nee, voor dit soort dingen gelden andere wetten, en niet de justitie. En dat is niet voor niks.

tremble schreef:

Mijn mening is dat seksueel fantaseren over kinderen die je niet vaak ziet, maar wel kent, niet ethisch is. over kinderen in het algemeen fantaseren, die niet gelieerd is aan een bestaand kind, is ethisch geen probleem.

Het zelfde idee is, je wil ook niet mensen in je fantasie vermoorden, mishandelen, of iets aan doen, die je ooit gekend hebt, maar die ellende hen niet gunt. Seks met kinderen is ethisch niet verantwoord, dus je verwenst het die kinderen ook niet toe, ook niet in je fantasie, want dat is het zelfde naar mijn inzicht. En al helemaal niet met je eigen zoon. God zij dank gaat de wet niet zo ver. Dat zou anders betekenen dat de middeleeuwen terug komt met zijn heksenjacht. Nee, voor dit soort dingen gelden andere wetten, en niet de justitie. En dat is niet voor niks.

Sorry, maar hier ga ik totaal niet in mee. Iedereen mag over alles en iedereen fantaseren wat 'ie wil, over bekenden en onbekenden. Daar zijn het toch fantasieën voor? Hoezo onethisch? Ja, als je de betreffende persoon ermee zou confronteren, dan wordt het onethisch. Maar doorgaans doe je dat niet. Je moest eens weten wie ik zoal dood heb gewenst de afgelopen jaren, of langzaam de kop heb afgesneden in mijn hoofd... Je zou er haast wat van gaan denken.... Wink
(Ok, toegegeven: dat betreft dan meestal geen mensen die ik van nabij goed ken, maar toch.)

Dank voor je reactie. Ik ben op dit moment nog niet zo ver dat ik meteen hele discussies hierover wil voeren. Ik ben sowieso nog een hoop dingen aan het ontdekken over dit onderwerp, dus ik sta open voor alle meningen.

Je stelt eigenlijk dat het niet ethisch is om bestaande kinderen in fantasieën te verwerken, ongeacht of je ze nu kent of niet. Voor jou zou het alleen oké zijn als het gaat om "een random kind" dat niet te herleiden is naar een bestaand kind. Ik vraag me dan wel af wat precies het verschil is tussen mensen die fantaseren over seks met een bestaand volwassen persoon. Ik ken genoeg mannen die graag fantaseren over dat ze met Chantal Janzen een beschuitje eten (en wel meer). Is dat dan volgens jou ook niet ethisch, omdat het om een bestaand persoon gaat?

In mijn geval zijn er bepaalde kinderen die ik ooit wel eens ben tegengekomen en die ik toen erg interessant vond. Dat gaat dan echt om jaren geleden - sommige van hen zijn inmiddels al volwassen. En hoewel ik die kinderen verder nooit meer zie, vind ik het wel leuk om te denken aan hoe het had kunnen zijn als er niet al die complicaties waren geweest. Want dat is waar fantaseren om draait: je een situatie voorstellen die in werkelijkheid niet kan bestaan. Fantasieën moeten per definitie niet gehinderd worden door beperkingen die de realiteit aan ons stelt.

Ik vind zelf dat ethiek geen plaats heeft in fantasieën. Fantaseren is per definitie een privé-aangelegenheid waar niemand iets mee te maken heeft. Er zijn sowieso maar weinig manieren waarop mensen zoals wij iets met hun geaardheid kunnen doen, dus ik heb weinig behoefte om die nog verder te beperken met onpraktische "regels".

De reden dat ik niet denk aan kinderen die ik nog steeds zie (ook al is het maar af en toe), is niet ethisch maar praktisch van aard. Ik wil met die kinderen gewoon normaal om kunnen gaan, zonder dat er moeilijke gedachtes bij komen kijken. Daarom wil ik dat gescheiden houden, en hooguit mooie herinneringen uit het verleden als startpunt gebruiken om op voort te borduren.

Je suggestie over "fantaseren over je eigen zoon" leg ik trouwens stellig naast me neer. Ik heb het daar in mijn post niet over gehad en zie ook niet waarom je zoiets in je reactie betrekt.

Citaat:

De reden dat ik niet denk aan kinderen die ik nog steeds zie (ook al is het maar af en toe), is niet ethisch maar praktisch van aard. Ik wil met die kinderen gewoon normaal om kunnen gaan, zonder dat er moeilijke gedachtes bij komen kijken. Daarom wil ik dat gescheiden houden, en hooguit mooie herinneringen uit het verleden als startpunt gebruiken om op voort te borduren.

Dit is ook zo als ik het ook bedoel. Ik wil ze niet confronteren met dit soort zaken. Ook niet kinderen die ik niet vaak zie. Het is mijn gevoel, en mijn normen en waarden. Net zo goed, hoe er om word gesprongen met veroordeelde pedo's druist ook in tegen mijn gevoel van normen en waarden.

Nou moet ik er even bij zeggen, dat mijn wereld beeld verschilt met bepaald aantal mensen. Als je met mensen een band hebt, ontstaan er energetische lijntjes, ook op afstand. Maar ook als je daar niet in geloofd, durf je die jongen nog recht aan te kijken, als je hele wilde fantasie de vorige nacht hebt gehad. En vergroot je zo niet het risico van grensoverschrijdend gedrag. Dat is een beetje wat jij bedoeld, en dat vind ik heel verstandig. Ik vind dat je daar heel goed mee omgaat. En wou er even mijn gevoel aan toe voegen. Het was zeker niet bedoeld als kritiek, in tegendeel zelfs. Het voorbeeld met die zoon, had ik er niet bij hoeven zetten.

Als je naar een foto kijkt, of naar beroemdheden op tv, ontstaan er dan ook lijntje? Ik denk het niet. Tenzij je daar bewust op gaat richten. Of de gene op de foto of beroemdheid gaat zich verbinden met het idee, dat er mensen naar zijn foto kijken. Dan zoek je het ook op. Daarom zijn sommige slachtoffers van kinderporno ook zo boos, als ze gaan denken wat er allemaal met hun foto gebeurd. Het is de energetische verbinding waar ik op doelde. Maar niet iedereen kan daar iets mee, en dat hoeft ook niet.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.